süt içtim dilim yandı

hımbıl kız

2011-11-16T13:57:00.005+02:00

Şopar gibi hoplayıp zıplamayı, dötünü havaya dikip takla atmayı kendine yediremeyen, lisede beden dersinden raporlu olan kız, geçen gün sporda gördüm tanıdım seni.

Yıllar hımbıllığından bir şey kaybettirmemiş. Hala koridorda, okul çıkışında yürüdüğün gibi ağır ağır, hanım hanım yürüyorsun. Koşu bandında dahi bu kırıtık yürüyüşünden ödün vermiyor, hayatın boyunca değil spor yapmak hızlı yürümeye dahi lüzum görmediğini gözler önüne seriyorsun.

Vücudun sporsuzluktan ve en çok yürürken, otururken, konuşurken daha güzel duran pozisyonu bulabilmekle uğraşmaktan eğri büğrü kalmış, eşofman - tişört sana isyan ediyor. Sırtın kambur, ayakların da yere açılı basıyor. Hareket etmeyi sevmeyişin, hayatının bir döneminde kolay sanıp muhakkak pilatese başlaman ve 1-2 sefer sonunda bırakmandan da belli. En sevdiğin spor da zaten, ağır tempoda pedal çevirerek üç saat süren dizinin bir saatini spor salonunda seyretmek.

Henüz kilo almaya başlamamışsan hımbıl kız, derhal ortaya bir yavru çıkarmanı tavsiye ederim. Nasıl olsa belli bir yaştan sonra inanılmaz bir hızla şişmeye başlayacaksın. En azından "doğumdan sonra oldu" dersin.

nasıl komik olunmaz, ikinci bölüm

2011-11-11T17:29:00.001+02:00

Yazılı komik olamayışları irdelediğim ilk bölüm şurda. Bu bölümde sözlü komiksizlikler üzerinde duracak ve ardından arkadaş ortamında bir türlü patlamayan esprilerinizin hep beraber yasını tutacağız.

Sözlü komikliğin güldürmeyişinin en önemli sebeplerinden biri de şakanın icapsız ve lüzumsuz derecede uzun olmasıdır. Şakanız ister bir cümle olsun, ister bir hikaye, isterseniz fıkra olsun ki fıkra olmasını pek tercih etmiyoruz, dinleyicilerin dikkatini çekebildiğiniz süreden daha uzun olmamalı. Yine başlıklar halinde görelim:

Cümle şeklinde şakalar

Mümkün mertebe kısa ve vurucu olmalı, muhatabın, grubun zihninde şimşeği anında çaktırmalıdır. Bu yüzden cümle şeklindeki şakanın grubun hızıyla tam bir uyum içinde olması gerekir, çünkü anında anlamadığı şakaya kimse gülmez, gruptaki kimse gülmediyse anladıktan sonra da gülmez. Aynı şekilde, fazla bariz şakalar da gülünmemek bir yana, sahibini gruba bir debil gibi tanıtır. Şaka fena halde evrensel bir komiklik içermiyorsa fazla tanınmayan gruplarda şaka yapılmaması tavsiye edilir.

Cümle şeklindeki şakalarla ilgili bir diğer husus da cümlenin fazla uzun olmaması, "o zaman" "ee haliyle" gibi olsa da olur olmasa da olur unsurlardan arındırılması gerekir. Tanınan bir grupta dahi uzun cümleli anlık şakanın gideri yoktur. Muhatabın dikkati dağılır, güleceği varsa da gülmez.

Hikayeli şakalar

Hikaye anlatmakla ilgili dikkat edilmesi gereken en önemli husus, durum komikliklerinin aktarılamaz oluşudur. Kişileri, ortamı bilmeyi gerektiren ve komikliğin aslında tek bir an içinde oluştuğu hatıralar, ne kadar komik olurlarsa olsunlar, anlatılamaz. Anlatılsa da gülünmez. "Orda olacaktın tabi şimdi anlatınca komik olmadı" ya da "Adamları tanısan komik aslında" diyerek maymun olmak istemiyorsanız bu komiklikleri anlatmayacaksınız. Bazı kimseler bu hikayeleri anlatmakta ısrarcı davranır ve komiklik anına gelinceye kadar şahısları, mekanı, zamanı tek tek tarif eder. Beklentisi iyice yükselen dinleyici, neticede cereyan eden durum komikliğine yine de gülmeyecektir. Bir hikayenin tasvir kısmı, esas olaydan uzun olmamalı. Özellikle de şakalıysa.

Zamandan, mekandan ve kişilerden bağımsız komik hikayeler fazla uzatılmadan ve esas olaya katkısı olmayan detaylar mümkün mertebe atlanarak anlatılmalıdır. Burada sözüm hikaye dinleyenlere: fazladan detay veren adam hikayede geçen kişilerin zenginlik, güzellik, işbilirlik veya hikaye anlatana duydukları hayranlık/yakınlık detaylarını atlamadan veriyorsa o adamdan derhal kıllanabilirsiniz.

Anlatılacak hikayenin aslı yazı olarak aktarılmışsa, bir fıkra ise mesela (eğer çok komikse fıkra anlatmaya karşı çıkmıyoruz) muhtemelen yazı dilinden gelen bazı fazlalıkları olacaktır. Yazılı hali güzelmiş gibi görünen şakalı hikayenin anlatılınca hiç komik olmamasının sebebi "Bunu duyan adam" "beraberce şuraya gitmişler" gibi ifadeler ve uzun cümleler içermesidir. Bunlar sözlü aktarım sırasında itinayla ayıklanmalı, uzun cümleler bölünmelidir. Lüzum ettiği yerde duyguyu vermek için ses tonu kullanılabilir. (Laz şivesi yapmak değil tabii.)

Komiklik zor zanaat. Dışı seni içi beni yakar.

Sözlü komikliklerin yeteri kadar iltifat almamasının bir başka sebebi de zamanlama hatasıdır. Dikkatlerin anlatıcıya yöneldiği bir anı kollamayan anlatıcının şakasına gülünmez, bu kadar basit. Sessizlik kollayacaksınız, sinsi gibi, sansar gibi dikkatleri çekeceğiniz ana odaklanacaksınız ve çektiğiniz dikkati ziyan etmeden, çabucak şakayı patlatacaksınız. O yüzden herkes başkasının şakasına gülerken, kimse size bakmazken boşuna şaka yapmayın.

Bir de bazı gruplarda silik insanlar vardır, onlar konuşurken kimse bakmaz o tarafa. O insanlardan biriyseniz şakanız iyi de olsa gülünmeme ihtimali var. Ama kısa ve vurucu şakalarla silikliği de aşabilir, yağmasanız da gürleyebilirsiniz.

ve şimdi, hakkı verilmemiş şakalarımız için bir dakikalık saygı duruşu.

bir ortadirek rüyası

2011-09-08T22:05:00.004+03:00

Bir mala, bir hizmete para vermekle o sektörü komple satın almak arasındaki farkı tam olarak bilemeyen topluluk, elbette ki marka siteler denen, ya adı ya da eciş bücüşlüğü sayesinde bambaşka bir hayat vadeden toplu konutlara yuvalanacaktı. Elbette buralarda da aldıkları mal ve hizmeti siteyi komple almış gibi kafalara kakıp, her şeyden şikayet edeceklerdi.

Bir senedir oturduğumuz sitenin bir forumu var. Buraya girip yazılanları okumadan önce gerçekten sakin, huzur dolu, köpek gezdirenlerle sabah koşusuna çıkanların birbirine hep selam verdiği şirinler köyü gibi bi yerde yaşıyoruz zannediyordum. Ne zaman ki kediyi çiftleştirmeye niyet edip bi de şu foruma bakalım dedik, o zaman sitemizle ilgili gerçekleri kavrayabilmeye bir adım attık.

Anahatlarıyla şikayet edilen şeyler şunlar;

- Komşular çok gürültücü.
Topuklu ayakkabısıyla gezenini mi ararsın, çocuğu ağlayanını mı, piyano çalanını mı. Komşular çok gürültücü, biz de bu siteye elit diye gelmiştik.
Yani, para veriyorum, herkes önümde eğilmeli. HERKES. Gidip bir de sessiz olun mu diyeceğim, hani para veriyorduk? Hani herkesin nizami hayatı vardı? Hani gelmeden imtihan edilmişlerdi? ÖKÜZOĞLU kalitesi bu mu?

- Ortak alanlara cafe yapılıyor, ızgaracı geliyor, kumpirci geliyor.
Nasıl yaparlar nasıl, para verdik o çimlere o alanlara, yönetim bu alanları peşkeş mi çekiyor? Her gün gaste okuyoruz biz tamam mı, bu yönetimde neler dönüyor bilmek istiyoruz!!!

- Etraftaki mahallelerden geliyorlar, duvarların üstüne jiletli tel çekilsin.
Duvarın arkasına oturcaz diye önümüzdeki on yıl bankaya çalışcaz, bari fakirler gelmesin, çimlere basmasınlar :/

"Madem para veriyorum, o halde her şey benim keyfime göre olmalı." zihniyetinin çağlayarak aktığı bu forum sayfalarında insanların bir zengin memnuniyetsizliğini taklit etmeye çalıştıkları açık. Hani vardır ya, herif beş yıldızlı otele gider, resepsiyondaki görevli bir kelimeyi yüzüne bakmadan söylerse arıza çıkarır "Ne demek oluyor bu efendim, dünyanın bütün beş yıldızlı otellerini gezdim, böyle terbiyesizlik görmedim ". Bu tarz pahalı yerlerde de buna meydan vermemek için aşırı bir nezaket vardır, bir oda kiralandı, bir kazak alındı diye tesisi satın almış gibi davranılır ve pamper yourself kanunları harfiyen uygulanır. Bazı kaprisli kimseler de böyle ara sıra, bir şeyleri beğenmezler. İşte bu bizim ortadirek arkadaş tesadüfen ordan geçiyorsa, dükkandan hasbel kader bir şal alarak buraya dahil olduysa kendinde aynı şekilde arıza çıkarma hakkını görür. Fakat gücü böyle yerlere yetmediğinden anca ortadirek mağazasının çalışanına, oturduğu sitenin güvenliğine çemkirerek kendini gerçekleştirir. Bütün bu ortadirek mekanlarının da müşteriyi şımartmak gibi amaçları olmadığından bu tipler ancak çalışana illallah dedirtir.

Parayı daha kazanmadıysan üzülme, zaten evin de anca maketi var.

Aslında kabahatin çoğunu zenginleşip standartları yükselen bu yeni nesil burjuva, eski adıyla ortadireğe bulmuyorum. Kabahatin çoğu, bu adamlara gücünün son damlasına kadar harcayarak lüks bir hayat yaşıyormuş gibi hissettirmek üzere tezgah açan esas çakal tayfada. Yani önümüzdeki on sene bankaya çalışmak uğruna geldiği elit sakinleri olan lüks sitede aynen kendisi gibi adamlarla karşılaşan ortadireğin öfkesine şahit oluyoruz aslında. Sinirden gözü dönüp kendini ağaoğlu yönetim kurulu toplantısında masaya vuruyormuşçasına kaptıranı da var tabii, "getirin bana o aliyi, paraları alırken iyi dimi!!!" Peki o forumlardan yardırdığın ali, yarın gelip paranı eline saysa ve "hadi şimdi sktir git burdan" dese ne yapacaksın ortadirek? Bu sefer karşı tarafa geçip, "bizi parayla eziyorlar" mı diyeceksin? Ayıp ayıp.

İşte buradaki acıklı komiklik de, asansör duvarlarına asılan "Lütfen aidat ve su borçlarımızı ödeyelim" duyurularıyla ortaya çıkıveriyor. Gidip ali ağaoğlu'na hesap sormayı biliyorsun ama, 115 lira aidat ödeyemiyorsun. Böyle elitlik, böyle burjuva olmaz olsun.

sosyal medya duyarlılığı

2011-04-12T15:17:00.001+03:00

Her sosyal medya deyişimde dönüp kendi ağzıma bi tane çakmak istiyorum ama fiysbuk-tibitır-fifi-blogger ve pek tutulmayan, ikonu öyle siteye miteye profile hava olsun diye eklenen reddit, delicious ve diğerlerinden oluşan çok etkileşimli çok paylaşımlı internet ortamlarına mahmut diyecek değilim. Artık mahmutun bi komikliği kalmadı, "ne diyem mahmut mu diyem"e gülen de kalmadı. (kaldı mı yoksa?)

Bu etkileşimli internet ortamlarının kendine has bir kültür oluşturduğu, bir dil ve bir davranış kalıbı geliştirdiği, yeni gelenin her tanımadığı ortamda olduğu gibi burada da tutunmak için bu genelgeçer kuralları öğrenip ona göre "oynamak" durumunda olduğu umuyorum ki herkesçe malum. Malumu olmayan da bundan sonra öğrenmiş olsun da, "sosyal medyada tutunmanın on altın kuralı" gibi gebeşçe tavsiyelere uyup kendini bir hayatı olan kimsenin sallamadığı internet sitelerinde salak durumuna düşürmesin. Zaten hangi ortamın altın kuralı var ki internetli karılı ortamın olsun? Hangi arkadaştan öğrenilen "bardan ekmek çıkarma" kılavuzu işe yaramıştır ki etkileşimli kalabalık internette çok dinleyeni olmanın kanunu işe yarasın? Yalnız kafası biraz çalışan herkesin bu ortamlarda gözlemleyebileceği belli başlı temayüller var, onlar biraz da olsa heyecanlı arkadaşımıza rehber olabilir.

Bilhassa twitter'da gözlemlediğim sosyal meselelere hassasiyet, özgürlük, demokrasi, hak-hukuk gibi konularda anında refleksif tepkiler, hatta henüz cereyan etmiş herhangi bir olayın içinde derhal özgürlük-demokrasi-hak-hukuk ile ilgili olabilecek anahtar kelimelerin seçilerek olayın bu yönden "görülmesi" oldukça revaçta. Bu, kişiyi sadece açık görüşlü ve demokrat yapmıyor, aynı zamanda yeni çağın yükselen trendine uygun bir politik duruşa kavuşturuyor. En güzel tarafı da geçmişte Refah mitinglerinde rambo kafa bandıyla coşmuş olmak ya da taksimde ayakta adidas ayakkabıyla kominik dergi satmış olmak bu tür bir politik duruşa sahip olmaya engel teşkil etmiyor. Özgürlükçü demokratçı dünya görüşü adeta yeni tasavvuf, yeni mevlana gibi ne olursan ol gel diyor. Çünkü parolamız herkes için özgürlük!

Neden işe yarıyor?

İnsan hakları savunmak, savaşa hayır çekmek, özgürlük ve demokrasiden yana olmak kimseye yanlış gelmeyen, kimseyi karşıya almayı gerektirmeyecek, bir dünya görüşü olmak için gayet güvenli seçimler. Gerçekte kafalar ırkçı, ulusalcı, radikal dinci de olsa, bu ana akım özgürlüklü duruşta her görüşe yontacak bir fikir, bir yorum bulunuyor. Yeter ki beğenilmeyen görüşlere/kişilere duyulan nefret fazla açık edilmeden, mümkün mertebe demokrat söylemler benimsensin, gazeteci gibi ifade özgürlüğünün bayrağını taşıyan kutsal mesleğin mensuplarına bilip bilmeden ilişilmesin. Politikacılara ve bilhassa iktidar partisi elemanlarına giydirmek ise serbest. Gazeteci iyi, politikacı kötü, siyaset ise kirli kelime. Bir işe "siyaset karışması" sosyal medya vicdanında derhal ayıplanması gereken bir suç çünkü. Adeta siyasetten arınmış bir şekilde sosyal adalet, emek sömürüsü, insan hakları ve demokrasi üzerine yüz yıllık söylemleri bugünün hiçbir olgusuna dokunmadan, yine çok önceden kötü ilan edilmiş muktedir gibi, sermaye sahibi gibi, faşo ağa gibi belirsiz suçlular üzerine yıkılarak tekrar etmek de bu duruşun olmazsa olmazlarından. Hasbel kader bu çarka girmiş kişilerinse öncelikle kendilerini "düzenin çaresiz düzüleni" "maaşlı modern köle" gibi tanımlarla aklaması lazım ki söyledikleri ciddiye alınsın.

Nasıl çalışıyor?

Ana akım sosyal medya duyarlılığına sahip olmak için yapılabilecek en önemli şey, bu ana akım fikirleri ortaya atan kokmaz bulaşmaz, bol takipçili, bol alkışçılı tiplerin peşine takılmak. Bir konuda görüş bildirmeye çekiniliyorsa derhal bu kişilerden retweetle, bu kişilerin yazdıklarını beğenmekle ana akımı saçlarından yakalamak ve akıma katılmak da yapılması gerekenlerden. Ortada ne olduğu tam belli olmayan, nereden "görüleceği", kimin tarafında durulacağı anlaşılmayan bir olay varsa beklemek en güzeli. Ana akım kokmazbulaşmazlar bu durumlarda kanaat önderi gibi kitleye yol gösteriyor. Bir iki kokmazbulaşmazın mutabık olduğu konuda ise ana akımın diğer neferleri rahatlıkla yardırabilir, hiçbir şekilde dışlanmazlar.

Evde suyu fütursuzca israf edip yemediği yemeğin çöpe gitmesinde bir sakınca görmeyen adamın işçi eylemlerine, elmas yüzünden ölen afrikalılara içleniyormuş gibi yapması elbette hiç inandırıcı değil. Ama adamın derdi zaten o değil. Derdi insan haklarını, özgürlük söylemlerini dalga dalga yayarken biraz da kendi adını yaymak, biraz da kendini namını yürütmek, neticesinde sahip olduğu belli belirsiz kimlikle o sosyal ortamın sırıtmayan bir parçası, bir herkesgibisi olabilmek. Varolmanın kuralının siyasi görüş sahibi olmaktan geçtiğini idrak ettiği ortamda, siyasi görüşü varmış gibi yaparak bu hayattan da bir pay alabilmek. Belki de televizyonda twitter/sosyal medya dendiğinde biraz da kendinden bahsediliyormuş gibi sevinebilmek.

Zaten aidiyet ihtiyacı internetle, sosyal ağlarla beraber icat olmadı, hep vardı.

ortama bakmadan ağırlığını koyan adam

2011-03-03T16:27:00.004+02:00

Sosyal medyalar denen etkileşimli, çok konuşmalı, çok paylaşmalı internetlerde hep ciddi ciddi konuşan, dünyanın derdine kafa yoran, haber sitelerinden link veren adamlar var. Herkes bundan en az bir tane tanıyordur, uzaktan ağır abi gibi ama bir tanısan nasıl da sevecen, nasıl da dünya iyisi. Hiç unutmam bi gün bunla konuşuyoruz, canım cheesecake istedi dedim de ne göreyim, gecenin şeyinde elinde cheesecake ile çıkagelmesin mi?

Bu herifin hayattaki yeri, amacı, kariyeri filan ne olursa olsun içinde hep bir eksiklik, bir bildiğini her yerde gösterme iddiası var. Gençliği senin benim gibi boş beleş geçireceğine yaşıtlarından ve kızlardan korunaklı karantinasında geçirdiğinden en entel filmleri, etniğinden metaline en onkişininbildiği grupları, televizyonda konuşan bütün bıyıklı sıkıcı adamları isim soyisim kariyer künyesiyle birlikte hafızasında tutan, gerektiğinde karşılaştırmalı edebiyatta bilek güreşine girebilen bir adam bu. Fakat buna rağmen ortamda ne karizması var ne gideri, yıllar olmuş platoniğine dahi açılamamış ama kafa okumaktan ampul gibi olmuş. Dam üstünde döt götüreni de var şimdi genellemeyeyim, zira romantik serserilik olsun, depresif ibnelik olsun hala bu topraklarda kızların düşebildiği tuzaklar. Nabalım, kolundan tutup çekecek değiliz. Bir musibet bin nasihatten iyidir.

Herkesin eğlenmeye geldiği ortamlarda "bi dakika arkadaşlar" diye tat kaçıran eleman vardı ya, onun aynısı işte. Herkesin kakara kikiri yaptığı, boş boş konuştuğu feysbukta olsun, tibitırda olsun eriyen buzullardan, dünyanın öbür ucundaki işçilerin mücadelesinden, edebiyattan, felsefeden, fikirden dem vurarak farkını ortaya koyar, gün ortasında can sıkar.

Yapılan araştırmalar gösteriyor ki şu resmi şuraya koymasam yazıyı kimse okumaz. İyice soytarıya döndük anasını satayım.

Varoşluğun Dramına Musluk Takan Adam

2011-01-17T09:43:00.014+02:00

"Hiç televizyon seyretmiyorum, aa hiç ilginç değilim halbuki ilginç olan sizsiniz" şuursuzluğunda insanlar türedikçe "televizyon seyretmiyorum pek" demeye utanır oldum. Sahtekar elitlik gibi, gereksiz bir paye gibi televizyon seyretmemeyi kimliğime eklemesem daha iyi. Ama pek seyretmediğim de yeni çıkan reklamları bilmeyişimden, dizi karakterlerinin çoğunu diziden değil günlük konuşmalardan tanıyışımdan biraz belli oluyor. Gerçek şu ki, bir kere soğuyunca televizyonu takip etmek de zorlaşıyor. O eski tanıdıklığı olmayan kanallarda her şey yeni ve yabancı olduğundan çok çabuk sıkkınlık ve bıkkınlık veriyor. Bunun da çok şahane zevklere sahip olmakla alakası yok. Olsa olsa fazladan sinir sahibi olmakla alakası var, onu da ayda yılda bir gelen birisi televizyon açıp da YeteneksizsinizAllahbelanızıversinTürkiye seyredince farkettim.

Yanlış anlaşılmasın, yetenek yarışmasında acunbeyler dünbirhiçken, hem de gözümüzün önünde, paranın canına okudu (ahem) diye hasetten sinir yapmıyorum. Fakat ağarmış rasta saçları, baya baya çılgın reklamcı gibi tripleriyle alitoran, yıllardır hiç eskimeyen "ben memleketin en güzel garısıyam" kafasıyla hülyavşar ve etraflarında -bana göre- bir hare gibi beliren sahtelik, olmamışlık idraklerime dokunuyor.

Format gereği halkın sırtında yükselen jüri mizanseniyle aralarında tepeden tepeden konuşmaya en yetkili kişi belki acunbeyler; hayatta yaptığı şey farklı ya da komik olmayan, zavallı rezil reklamlar üretmek ya da kendi kendini üfleyebilen, osbir enerjisiyle yükselen mucize balon olmak değil; varroşluğun, avamlığın potansiyeline jeneratör bağlamak. Kim ne derse desin, en çok alan veren, ekonomiye en çok can veren, en çok sms oylayan, en canlı, en heyecanlı kitle olan avamı anlayıp ona çareler sunan, eğlenceler üreten acunbeyler'in, bu konuda ecnebinin rare gift dediği türden bir kabiliyeti var. Yoksa, kutu yarışmasının formatını ithal etmekle bu işler olacak olsa, her biri ithal format olan, sunucusunun tipine kadar birebir yarışmaların da bir o kadar atarlı, giderli, reytingli olması lazımdı. Bir acunbey prodakşın ın bütün olayı format olsa, konuşulan da o olur, karakter dedikodusu olmazdı. O rare gift, o okulu olmayan yetenek de burada devreye giriyor zaten. Acıyı seven, dedikoduya bayılan kitleye hikayeli, anlaması ve sindirmesi kolay, çelişkisiz, stereotip, dedikodu malzemesi bol karakterler sunmak. Yarışma formatı ise ancak bu karakterleri ortaya çıkarmak için bir senaryo olabilir, fazlası değil. Senaryonun sürükleyici olması da elbette önemli fakat esas özel durum, ayrı ayrı bir hiç olan bu karakterlerin umutlarını, heyecanlarını, hayalkırıklıklarını, acılarını ekrana taşırken aynı zamanda onları gerçekliklerinden koparması, hikayesi bağlamından kopan karakterin stüdyoda daha acısını anlatırken kendine yabancılaşması. Televizyondakinin mahallenin kızı, kahveye her gün giden sessiz genç değil de bayramlıklarını giymiş, stüdyo makyözleri tarafından boyanıp cicilenmiş, belli belirsiz ünlenmiş, belki yarı sahte bir karakter olması seyirciye de kolay bir ötekileştirme sunuyor. Mahallesinde ziyaret edilen mağdurlarla, fakirlerle özdeşleşen televizyon başındaki adam, o sıra ister istemez vicdanıyla yüz yüze geliyor ancak acunbey kahramanlarıyla vicdan-free hikayeler akşam yemeği sonrası için daha hafif, öğlen yemeği sohbetine daha uygun. Bugün konuşup yarın unutmalık, unutsak da bişeyolmaz yarı ünlülerin bu işten kârı da, televizyonda görünüp hasbel kader birinin dikkatini çekmek, en fazla bir reklamlık bir şöhret hayali.

Avamlık demişken, zirvede bırakayım bari.

Drama musluk takan acunbey'in yetenek yarışmasında da yaptığı aşağı yukarı aynı, artık kimsenin para vermediği taklit veya akrobasi yeteneğiyle milleti on dakikalığına bedavaya eğlendirmeye gelmiş zavallıları, diğer jüri üyeleri tarafından hülyavşar hayranlığı ve reklamda kullanılabilirliği test edildikten sonra ayaküstü deşeleyip içinden ilginç bir hikaye çıkıp çıkmadığına bakmak. Sonrasını sabrı ve yeteri kadar dikkati olan zaten diğer acunbey prodakşından takip eder. Ben almayayım, tadımlık seyrettim, kesti.

aslan yattığı yerden belli olurmuş

2010-11-24T10:02:00.004+02:00

"Ağaoğlu, My Towerland projesini hayata geçirmeden önce konut sahibi olmak isteyenlerin beklentilerini belirlemek amacıyla 50.000 kişilik bir anket gerçekleştirdi. Hayal ettikleri evin nasıl olduğunu belirten katılımcılar, vermiş oldukları yanıtlarla My Towerland’i şekillendirdi. Ankete katılan 50.000 kişi, oda ve salonların geniş, kullanım alanının verimli olduğu bir eve sahip olmak istediklerini belirtirken; genel beklenti, güzel manzaraya sahip, nefes alan, rahat ve ferah bir ev ortamı yönündeydi."

Ortamım, imkanım olsa da şu girizgah yazısını Star Wars girişi gibi kaydırsam. Üşenmesem de imkansızlıktan mızmızlanacağıma şunun olurunu bulsam. İtalik yaptım şimdilik yeter inşallah, yetmese de ilerleyen cümlelerde idare eder bir hoşluk yakalamayı umuyorum.

Deli deli delişmen bir şekilde ev aradığım o yedi ayın bir kısmında, ama kısa bir kısmında, internetten marka projelerin flaşlı sitelerine de bakındım; birbirinden gubik metinler, birbirinden güdük hayaller de buldum. Alt tarafı bir daire, etrafında da iki çimen çiçek vadeden inşaat şirketleri elbette ki marifetlerini "apartmanların bahçelerini peyzaj mimarına yaptırdık, çocuklar bislet binsin diye beton döktürdük" diye anlatacak değillerdi. Fakat duvar çekip bahçe yapmayı yeni bir hayat sunmak derecesine kadar abartmaları da yer yer idrakime dokunuyor, dimağımı karıncalandırıyordu. Çoğu orta sınıf insanlar için yapılmış bu projelerin tanıtımlarına ve vaadlerine bakarak kendilerini lüks içinde yüzer, çılgın gibi bir hayat içinde devinir görerek, ama sadece görerek; ve ihtiyaçlarını olsa da olur olmasa da olur önemine çekerek buraları kapışan insanların paracıklarıyla, taksit taksit hayatlarıyla semiren inşaat şirketlerinde çalışan hiç kimsede de bikaç apartman biraz çimen çiçek gibi bir realist yaklaşım beklemiyorum aslında. Çekirdek, iş bilen tayfada ise bilakis bu içgörünün olmamasına şaşırırdım sanırım.

Bu açıdan bakılınca My Towerland'in sadece aydınlık, kullanışlı ve ferah evler vaadi o kadar gerçek, o kadar yalın, o kadar güzel kalıyor ki bir anda benlikleri kavrayıp belleklerin derinliklerinde gizli "huzur" köşelerini uyandırıyor. Sanki yıllardır insanların aradığı o aydınlık, geniş, kullanışlı "evler" yokmuş da herkes bulamadığından karanlık mutfaklı, karanlık banyolu, cephe olarak bir pencere bir balkondan ibaret evlerde çile dolduruyormuş gibi, My Towerland de gelmiş bize manzaralı ve ferah evler sunuyor. Bu kat bahçeli, her binanın arasında yüzküsür metre mesafesi olan "ferah" dairelerin fiyatlarını bir söylesem, burdan hep beraber fakir edebiyatının hesap kitap dolu ümitsiz sayfalarına sürüklenmek icap edecek. Ne bileyim belki bu zamana kadar bu parayı verdiği halde avuç içi kadar karanlık evlerde oturmaya mecbur kalan, parasıyla rezil olmuş bir güruh vardı da Ağaoğlu onların imdadına yetişti. Apartman dairesine verecek onca parası olup da oda ve salonları geniş, manzaralı ve kullanışlı ev bulmak kabiliyetinden fukara insan varsa onlara derman getiriyor Ağaoğlu. Bunun dışında kalanlar için şimdilik bir çözümü olmadığı gibi bu kimselerle herhangi bir muhataplığı da yok.

Öte yandan benim beklentilerim son derece netken, harcayabileceğim bir miktar para da mevcutken bile ihtiyacımı karşılayacak daireyi bulmak aylar aldı. "Marka projeler" gayet mütevazi beklentileri karşılamak için hiç de mütevazi olmayan meblağlar istiyor, o meblağların önemli bir kısmını da bana göre olsa da olur olmasa da olur kriterlere yatırıyordu. Reklamı çok yapılan malları satın almaktan çekindiğim gibi, fotoğraf kitapları kalitesinde broşür elime verildiği anda bir "proje"den de soğuyordum. Gördüğüm her fuzuli süsleme, her pahalı detay gözüme batıyor, bunları kullanmadığım takdirde oluruna pazarlık teklif etmek için içim içimi yiyordu. Bu yüzden üzerime yapışan sevimsiz alaycılıkla kah personel bezdirmiş, kimi emlakçıyı da gücendirmiştim.

Marka projelere öykünen henüz marka olmamış projelerde ise durum aynısının farklısı gibiydi. Fiyatlar buralarda bir miktar düşüyor fakat şişirme detaylarla makyajlanmış bu projelerdeki dairelerin göze görünmeyen kısımlarının elimde patlama ihtimaliyle paralel bir düşüşü elbette ki bulamıyordum. Bunlarla tekil apartmanlar arasında kalan bir başka hibrit teknolojiyi de keşfetmiş oldum: 2-3 apartman ve bir havuzdan müteşekkil "site"ler. Bunlardaki hayat vadetme arsızlığı da neredeyse "marka proje"lerle yarışıyor, penceresi camcama daireler arasında sıkışıp kalmış, asla girmeyeceğim havuzun bakımı için talep edilen aidat tutarları ise fena halde canımı sıkıyordu. Bu esnada da akl-ı selim sahibi bir insan olarak, bir cadde üzerinde sıralanmış çok sayıda İkiApartmanBirHavuza bakıp da birleşip neden tek bir havuza girmediklerini düşünüyordum.

Sahibinden alım satım sitesi olarak tasarlanmışken kendini bir anda yılların girişimci rüyası emlakçı portalı olarak bulan sahibinden.com ilanları da bu sitecilik, marka projecilik kafasından nasibini almıştı. Her İkiApartmanBirHavuz artık "güvenlikli, otoparklı, havuzlu site" standart etiketiyle özlediğimiz izole ve nezih hayatı üstü kapalı vadeder hale gelmişti. Tek apartmandan ibaret "mütayit" yapıları bile çiçekli bir bahçeyi, -1 katta bir otoparkı sunuyordu. Yapıların dışı çılgın bir çeşitlilikte, içleri ise dekorasyon dergilerinden fırlamış türlü tuhaflıklar içindeydi. Giyinme odası bir lüks olmaktan çıkmıştı, bu yüzden kimse eğri büğrü odalara nasıl eşya yerleşeceği meselesini fazla düşünmüyordu. Fransız balkon kavramı dairelerdeki net-brüt alan kargaşasını minimuma indiriyor, aynı zamanda binalara parizyen bir şıklık kattığı da zannediliyordu. Bu bilgiler ışığında artık sınırları genişleyip koca bir ilçe olan Ataşehir'in Şerifali adlı bölgesinin görülmesini tavsiye ederim.

Sitecilik projecilik kafasının yükselen bir başka trendi residenceları da burada incelemek isterdim ama bize ayrılan sürenin sonuna gelmiş bulunuyorum. Gönül isterdi ki ev arayanlar için mala davara bir faydası olacak, daha bilgilendirici bir rehber hazırlayayım fakat bu veryansının bir şekilde edilmesi de gerekiyordu. Öte yandan İstanbul Anadolu yakasında Üsküdar'dan Bostancı'ya, gördüğüm herhangi bir dairenin fiyatını hala tahmin edebilir durumdayım. Bir yorum uzaklığındayım.

ofis güzeli

2010-10-25T09:55:00.009+03:00

Çalışanlardan ezik kesimin ağzını ayıra ayıra baktığı Google, Facebook efendime söyleyeyim Twitter headquarterslarını ve birtakım ofislerini bilirsiniz; oyun konsolları, büyükler için oyuncaklar, süper rahat çalışma ortamları, masajlar, o biçim kafalar, mutlu mutlu casual insanlar... Ara sıra gazeteler internetler düşman çatlatırcasına bu ortamların boy boy fotoğraflarını koyar, "bu ofiste şu serbest" "bu ofiste herkes istediği saatte gelip gidiyor inanılır gibi değil" "yatak yorgan izni bile var" gibi ifadelerle bir çalışan cenneti tasvir ederler. Her gün patronundan/müdüründen önce ofise gelmek ve ondan sonra çıkmak, patron/müdür etraftayken çalışıyormuş gibi yapmakla mükellef çalışan takımı da bunlara bakar bakar ah çeker. Çalıştığı filancakim şirketi, filanca bankası da böyle ofisler yapsa, o da patron/müdür gölgesi olmadan akşama kadar dalga geçse ister. Ulaşmak istemez bu eleman, ayağına getirilsin ister. Patron az yesin, onu rahat ettirsin ister.

Ortam: Google Zurich Kaynak: http://theroxor.com

Fakat aklı başında her insan böyle yatak yorgan izinli, mesai saatinde oyun oynamacalı bir ofis ortamının buralarda "çalışmayacağını" bilir. Bilir de neden çalışmayacağını bilir mi bakalım? Bizim memleket midir bunun sorumlusu, bizim adamlar mı, bizim patronlar mı yoksa sektör müdür? Yoksa müdür müdür müdür?

Sorumluluk almakla hesap vermenin bir tutulduğu topraklarda elbette ki bir çalışandan mesaisinin istediği kadarını çalışmaya, istediği kadarını da dalga geçmeye ayırırken vazife ve mesuliyetini de ihmal etmemek, üzerindeki işleri zamanında teslim etmek ve kimsenin işini aksatmamak çok yüce bir haslet. Sorumluluğun dışardan dürtme değil içerden gelme olarak algılanması, anlaşılması ve çalışanın kendi zamanını kendi yönetmeye yetkin olması şartlarının sağlandığı yerde ofiste oyun da olur, masaj da olur, kakalak da. Halbuki mesainin saat doldurmak, çalışır görünmek, yapıyormuş gibi yapmak, ötekini suçlamak ve patrona/müdüre yanaşmaktan ibaret olduğu yerlerde oyun değil, internet bile tehlikelidir, haram edilmelidir. Çalışmadığı gibi işvereninin fazladan koyduğu her imkanı sömürürcesine kullanan adamın kulağına bir de yastık yorgan izni kaçarsa o şirketin işgücünü yerden toplamak gerekecektir.

Öyle çalışanlar var ki, işyerinde atıştırmalık bisküvi olsa bütün gün karnını onunla doyurur, biriken yemek parasıyla da telekız çağırır. Eğer tek beleş şey tuvalet kağıdıysa, onu da sebepsizce yere serer. Patronundan/müdüründen önce gelip o işyerinden çıkıncaya kadar kapıyı gözleyen, o çıkmadan kıpırdamayan adam, en basitinden, "istediğin saatte gel" sorumluluğu teslim edilir bir adam değildir.

Öte yandan, akıllı ve seviyeli bir adama beş dakika geç geldin, ekranında excel göremedim diye dırdırlanmak da gereksiz bir gerilime sebep olacaktır. Normal şartlarda işiyle meşgul olan adam "öyleyse neden daha fazla çalışayım" diyerek "çalışıyormuş gibi" seviyesine inecektir. Hoşgeldin rekabet.

Facebook ise minimalizmin şeyle harman olduğu yer adeta.

Pixar ortamı minimalizm geleneğini bozmuş fakat mihrap yerinde?

Çalışanlarının çılgın gibi ortamı olsun, rahatlıktan prodüktivite doğsun isteyen işverenler o kadar masrafı yapmadan önce iş görüşmelerinde denyoları, sorumsuzları, beleşçileri ve çokönemliküçükadamları eleyebilirlerse o dallamafree ortamı sağlamak mümkün olabilir. Tabii burada işverenin de önemli kabiliyetlerinin olması gerekir. Kendini cool sanan olmamış reklamcı mizaçlı bir işverenin işe aldığı adamlarla en iyi ihtimalle dengesiz bir ortam olur. Sonrası asap bozukluğu, sonrası hüsran.

Şu halde, hayalleri süsleyen cool iş ortamına ulaşmak iki oyun konsolu alıp bir odayı gym'e çevirmekle değil amaca uygun adam seçmekle mümkün olabiliyor ancak. O da iş ilanlarına "sorumluluk sahibi" yazmaktan daha büyük performans gerektirebiliyor. Zor yoldan yani. Maalesef.

piratik bilgiler bilmemkaç

2010-10-12T16:35:00.000+03:00

Bugünkü pratik bilgimiz, kozmetik çılgınlığı sırasında beynime bir an kan gitmesi sayesinde oluştu.

Yaz günlerinin en elzem şeyi güneş koruyucunun toz allıklarla iyi geçinemeyen yapısı sayesinde krem allık olayına girdim. Krem allık piyasasına adım atınca otomatikman stick allıklara da alıcı gözüyle bakmaya başladım. Nars Multiple'dan ELF all over color stick'e kadar renk renk, fiyat fiyat alternatifi mevcut bu stick olayının. Yani ne oluyor, stick şeklindeki bu şey hem allık niyetine, hem dudaklarar ruj niyetine hem de gözlere far niyetine kullanılıyor (far olayı zorlama bence biraz). Tek bir tanesini elime alıp yüzüme gözüme sürmüş değilim ama inanılmaz bir formül, bir devrim ürün olduklarını da sanmıyorum. Bu sırada beynime kan gitti demiştim ya, işte o anda "annelerimizi, anneannelerimizi dinleyelim" şekli bir fikrim geldi.

Evet, rujundan pıt pıt parmak uçlarına aldığı renkle yanaklarına renk veren anne, anneanne görüntüsünü bir anlığına hatırlayalım. Multiple denen olay o işte.

Bunu da vakit geçirmeden denedim. Allıkta aranan o kremsi yapıyı ruj vermiyor tabii, birazcık yapış yapış oluyor ama zaten suratımda güneş koruyucusunun yıvış yapısına mecburen katlandığımdan bunu dert edeceğimi sanmıyorum.

Siz de ara ara, bir anlığına rengini sevdiğiniz bir ruju yanaklarda deneyebilirsiniz. Güneş koruyucusunun üstüne bir kat pudra geçemeyecek kadar üşengeç bir insanım onu da sorulmadan belirteyim.

kaynak şöyle bi şey.

yerli yersiz bilimsellik atfeden adam

2010-10-05T17:21:00.003+03:00

Sayısal olarak ölçülemeyecek değerleri yüzde ile hesaplayıp ölçmeye kalkışan, hesaplamadığı ihtimaller için kafadan atarak oran veren adamı bildiniz mi? Hani o "%90 çalışır bu senin bilgisayarında" diyen, "bugün toplumumuzun %98i böyle düşünüyor" diyen adam, sayılmayacak şeyler için pek çok, çoğunluk, nadiren gibi sıfatlar kullanıldığı bilgisini ortaokul sıralarında ilk aşkının peşinde koşarken kaçırmış, bugün hatası yüzüne vurulduğunda belki pişkince sırıtacak olan adam işte. Sayılarla konuşursa (buna da "rakamlarla konuşmak" der, icap ettiği takdirde. rakam-sayı farkını da bilmez, ısı-sıcaklık farkını da.) daha çok ciddiye alınacağını sanır. Müsbet ilimlere saygısı sonsuzdur (müsbet ilim derseniz anlamaz yalnız, pozitif bilimler.).

Aynı müsbet ilimler silsilesinden psikiyatriye de saygısı sonsuz olduğundan biz sıradan insanlar gibi "deli galba" "aa manyak" demez, "adam şizofren çıktı resmen" der. Ciddi bir hastalığın adı ve tıbbi bir terim olan şizofreniyi anlayıp sindirmekle kalmamış, günlük hayatına adapte etmiş, casual eylemiştir. Birisi sorarsa "aycanımdeliişteyaaaa" demeyi bekler.

Günlük hayatında şıp diye psikiyatrik teşhisler koyabilen bu adamın gözüyle IQ ölçmesi de yadırganacak bir durum değildir. Sözüne "IQsu 50nin altında olanların bile anlayacağı gibi" diye başlarsa hem zekanın ölçüsü IQ'dan, hem de 50 puanın pek düşük bir zekaya, adeta salaklığa, hıyarlığa tekabül edeceğinden dem vurmuş demektir. "Birtakım salaklar" demeyi kendine yediremez, illa ki zekadan, zekanın ölçüsünden ve bu ölçüde bir sınırdan bahsetmelidir mevzulara yerli yersiz bilimsellik atfeden adam.

Gözlerinden öpüyoruz.

Her bilimli mevzunun olmazsa olmazı neşeli Einstein fotoğrafı

ne var ne yok

2010-10-01T09:26:00.006+03:00

Yazmayalı 1 aydan fazla olmuş fakat boş oturuyorum sanılmasın. Bu esnada aslında hem yazıyor hem bozuyorum, düşünüp kurguluyor fakat yazamıyorum, epeyce yaklaşmışım görüyorum, anlatamıyorum. Bir hızlı güncelleme edeyim, selam edeyim dedim.

Bu arada evde huzur ve güven ortamını sağlayıp erkenden bayılma durumumu düzeltebilirsem pek yakında yepyeni yazılarımla huzurlarınızda olacağım, bunu da bi sonra yazarım dediğim her şeyi bir bir dökeceğim -herkes heyecanla bekliyordu değil mi?
(makyaj bloglarındaki "pek yakında sürpriz hediyeler sizi bekliyor" tease i gibi olmadı ama idare edilsin istirham ediyorum)

Pek yakında. Kutudan kedi çıkıyor.

(kaynak 9gag.com galiba)

beyaz yakalı köleler düzeni

2010-08-10T13:16:00.002+03:00

Çalışan kesimde özellikle yazları başgösteren "maaşlı köleleriz biz yeaa, iki hafta tatil için, üç kuruş para için hayatımızı satıyoruz, hayallerimizi satıyoruz" sendromunun bu yılki tavan değerlerine ulaşılmasına az kaldı. Yıllık izinler bitip eylül ayı gelince, maaşlı gariban stayla hayatlara, patronlara ve para kavramına (evet evet "para"ya) toplu sövmeler, grup halinde mastürbatif eylemler bekliyoruz bu kitleden.

Kendisi baştan bir oksimoron olan bu kavramın abartıları törpülenip hayat şartlarına göre bakılabilirse bir çok beyaz yakalının bile hayatından geriye ancak kölelik kalıyor. Yani boğaz tokluğuna çalışan, efendisinin gösterdiği yerde yatan köle yerine aldığı maaşla ancak karnını doyurup barınma masrafını karşılayabilen mödern köle. İşte bu mödern kölenin de kapitalizm, sistem eleştirisi pek tatlı. Patrona, paraya sövmesi pek şeker.

Herkesi gereğinden ve haddinden fazla "eşit", sadece eşit değil aynı zamanda "denk" sayan sistemler hariç herkes bilir ve kabul eder ki gerçekte insanlar ancak hak-hukuk seviyesinde eşit, kabiliyet, maharet, zeka ve bilgi konusunda ise eşit değil, bilakis çeşit çeşittirler. Bu çeşit çeşitlik sebebiyle de herkese farklı bir iş düşer. Birisi yukardan bu düzenlemeyi yapmasa da bir düzen oturacak, eninde sonunda herkes kabiliyetine göre bir işe yerleşecek, o kabiliyetler ve o topluma verdiği hizmet ölçüsünde itibar, para/buğday/düğme kazanacaktır.

Şimdi bu toplumun minimum emek, minimum kabiliyet ve minimum zeka kullanımı ve ortalama eğitim ile en alt, bilemedin en orta kademelerinde yer bulmuş, en boğaztokluğu hayat şartlarına sahip beyaz yakalı kesiminin fakdısistım takılması elbette ki normal, fakat hak değil.

Öte yandan bu beyazyakanın "her yerde iş bulurum" kafasıyla girdiği ortalama bölümlerde staj staj staj peşinde koşup sertifika sertifika özgeçmişini bezerken, hayallerindeki çok uluslu şirkete her gün bir adım daha yaklaşırken havasından geçilmiyordu. Hayalini kurduğu çok kurumsal, "yükselme imkanı olan" büyüüük şirketin kendisi gibi akıllı bıdıkları üç kuruşa çalıştırıp kariyer kariyer diye birbirine kırdırdığını, bir o kadarı da kapıda beklediğinden hiçbirine minnet duymadığını farkedince sistem düşmanı oldu bu adam. İlk fırsatta, ilk krizde, ilk sikkeyfi-driven kararda kapı önüne konacağı bilinci tüm benliğini sarınca birden titreyip kendine geldi. Takım elbiseyle işe güce gitmek, eşe dosta nerede çalıştığını gururla söylemek tarifsizdi elbet ama 30larına vardığı sıra hayatının bomboş, ne bomboşu bombok olduğunu farketmek, dışardaki yüzlerce ortalama elemandan bir farkı olmadığını acıyla anlamak bu adamı sistemin, paranın, patronun azılı bir düşmanı yapıyordu.

İşin kötüsü bunca düşmanlık biriktirdiği düzeni bırakıp bir yere de kıpırdayamıyor. Deniz kenarındaki kulübeyi ancak emeklilikte düşünebiliyor, uzak bir hayal gibi görüyor. Ağzını her açtığında memnuniyetsizlik belirttiği şehirden de, köle gibi çalıştırıldığı düzenden de, taksitle kurduğu hayattan da ayrılamıyor. Bugün, hemen, şu anda kalkıp gezginliğe, çiftçiliğe, toprakla/denizle dolu bir hayata gidemiyor fakat sorsak hayallerinde hep bunlar var.

Halbuki hayatta "kısa yol" diye bir şey yoktur.

Hayatı takım elbiselerden, kariyerden ve içi boş süslü laflardan ibaret sanan bu andavallar, aynı zamanda bir işteki emeği ya da zekayı -bırak katmayı- görüp takdir etmekten de acizdir. Bir ürünün üzerindeki basit ama hayatı kolaylaştıran çözümü göremezler, bir hizmeti hizmet yapan, o hizmetin müşterisini memnun edip muadillerinden ayıran ufak farklarını anlayamazlar, esnaflık bilmezler ve daha kötüsü okudukları Amerikan usulü başarı hikayelerinde bu nüanslar, bu kuş kondurmalar anlatılmadığından bunları da anlamazlar. Bir kahveci dükkanının nasıl bir dünya markası olduğunu, bir ustanın tesadüfen bulduğu bir icadın bugünün hayatını nasıl kolaylaştırdığını merak etmezler, şansa inanırlar ve bu adamlara haset ederler. Patron diye nefret edilen bir adamın yaptığı işe nasıl bir emek koyduğunu, -kurnazlık diye aşağılansa bile- ne tarz kararlarla işini o seviyeye getirebildiğini anlamak yerine patron düşmanlığı yapmayı bir bok sanar, başarılı insanlara ve dahi hayatta bir yerlere gelmiş herkese hasetle bakarlar. Adamın birinin kurduğu bir düzen olmasa ne kendi elemanlıklarının, ne işçi işçi diye yücelttikleri mesleğin icra edilemeyeceğini düşünmezler. Kendilerine ayrılan yerde ortaya koydukları minimum emek, minimum zeka ve minimum beceri ile bütün dünyaya sahip olmak ister, olamayınca suçu düzene atarlar.

Halbuki dünya adildir.

Hemen her düzen de, çalışana bunun karşılığını verir. Çalışmayana da üçün birini verir. Ortaya bir değer çıkarabilenlerin kesesinden andavalları besleyen sistemler de genellikle andavalların başına yıkılır.

Yani dünya adildir.

nittak moment

2010-07-27T14:42:00.011+03:00

Nip/Tuck'ın aklımda yer etmiş bir başka sahnesi ile huzurlarınızdayım.

Bu sahne de 3. sezondan. 3. Sezon The Carver sezonu biliyorsunuz. 2. sezonda bir bölümde görünen manyak Carver çok sevilmiş olacak ki 3. sezon boyunca önüne geleni biçti. Bizim doktorlar da onun biçtiklerini bir bir dikti. Pek tabii ki sezon finalinde Carver'ın kimliğinin de, diğer fantastik aksiyonlarının da sırrına erdik. Burda söylemem, seyreden var seyretmeyen var.

Carver denen şeyin olayı şuydu, gece eve giriyor, tuttuğunu çokafedersiniz sikiyor - pardon önce sakinleştirici gibi bir şeyle geçici felç gibi bir şey yapıyor. Yani mağdur her şeyin bilincinde olmasına rağmen hareket edemiyor. Sonra da ağzının iki kenarına iki kesik atarak bir joker suratı yapıyor. Bu arada sene 2005, yani Heath Ledger's Joker daha yok ortalıkta. Bir de bu Carver manyağı bi not mu bırakıyor yoksa direktoman mağdura mı sesleniyor bir lafı var: "Beauty is a curse in the world".

Sesi de bi garip çıkıyo ha

Nip/Tuck gibi ana konularından biri plastik cerrahi ve dolayısıyla "güzellik" olan bir dizide güzelliği lanet olarak görüp insanların güzel yüzlerine çizik atan bir manyağın varlığı da güzel bir konuydu ama koskoca bir sezona damgasını vuran kriminal olay olarak beni hafif baymıştı. İşin güzel tarafı ise, bu kriminal olayı araştırmak üzere Miami şehrine teşrif etmiş koyu İngiliz aksanlı oldukça taş bir dişinin dedektif rolünde diziye eklenmiş olmasıydı. Elbette ki bu abla da Miami'ye ayak basar basmaz üstad Dr. Troy'un radarına girmiş, gereği de son derece düşünülmüştü. Bundan sonra bu ikiliyi pek çok threesome, foursome gibi atraksiyonlarda gördük. Neyse.

Rhona Mitra, dizideki adıyla Kit McGraw.
Feci İngilizdir dikkat.

Sezon boyunca McNamara/Troy'a gelen hemen hemen bütün hastalar The Carver mağduruydu. Ukala uyuz dedektif Kit McGraw ise bu olayları araştırıyor, bir yandan Dr. Troy'a gece gündüz vurmayı ihmal etmiyordu. Bunların bir de kavgalı mavgalı bi olayı vardı, uyuz oluyolardı birbirlerine. Tam bugünlerden birinde, consult'a gelen hastaya yine soruldu "Tell me what you don't like about yourself", hasta döndü, başı önünde, suratta Joker kesikleriyle karşımızda Kit McGraw. Yani aradığı Carver, dedektifi evinde yarmıştı. O da kıl olduğu Christian Troy'a işte kuzu kuzu gelmişti.

Hah işte bu ablanın o durum da benim favorita nittak momentlardan biri oluyor. Sahneyi de eve gidince caps eyleyeyim.

Bu ikiliye de dikkat

Bu dörtlüye de çok dikkat

Şimdi de diziyi seyretmemiş olanlar için spoiler uyarılı bölüm;
Seyretmiş de yarım bırakmış olanlar, seyretmeyi düşünmeyenler de okuyabilir. İzin verdim. Çokkomik.

The Carver çıka çıka bunların ortak diye aldıkları hispanic tipli doktor Quentin Costa çıktıydı. Geceleri evlere girip surat yarmak dışında evine de bir miktar manken kızcağız hapsettiği sezon finalinde keşfedilen The Carver'ın aynı zamanda "estetik operasyonları geri almak" gibi enteresan bir cezalandırma yöntemi vardı. Bunları Christian Troy abimizin düğün günü kaçırdığı müstakbel karısı Kimber üzerinde uygulamıştı. Silikonları çıkarmak, liposuction yapılan bölgelere tavuk yağı enjekte etmek ve yüzdeki kemiklere yapılan ekleme/çıkarmaların tam tersini icra etmek şekli operasyonların bir özelliği de anestezisiz yapılmalarıydı. Kimber bulunduğunda tahmin ettiğiniz üzere haşatı çıkmıştı.

Daha kötüsü, bunu kaçıran Carver, aynaya rujla "i just can't" yazdığı için Christian Troy Kimber'ı pek arayamamıştı bile. Terkedildiğini sanmıştı. Başka arayanı soranı da olmadığından Kimber o evde ortaya çıkıncaya kadar bulunamamıştı. Zaten bulunması da bizim doktorlara gelen bir kargo sayesinde olmuştu. Bir adet silikon protez, memeden çıktığı haliyle kanlı manlı kutuya konmuş gönderilmişti. İçinden de minicik bir yazı çıkmıştı "Beauty is a curse in the world". Bu edevatın seri numarasından filan iz sürülmüştü de öylece Kimber bulunmuştu.

Bu Carver, insanların suratını yarmadan önce tecavüz ediyordu ama hiçbir iz bırakmıyordu. Sebebi sonradan anlaşıldı ki herif meğer strap-on giyiyormuş zira kendine ait "takımı" bulunmuyormuş. Böyle enteresan bir birth defect'e sahip bu kişiyi merak eden doktorlarımız Sean ve Christian araştırmalarını derinleştirince bir de ne görsünlerdi, The Carver/Quentin Costa kimsesiz bir çocuktu ve rahibelerin öğretmenlik yaptığı bir kimsesiz yurdunda büyümüştü. 15 yaşında kız kardeşiyle kaçmışlardı, kız kardeşi de fotoğrafta açık seçik görüldüğü üzere bizim dedektif Kit McGraw'dı.

Bu arada Quentin Costa'nın 3. sezonun bir kısmında Sean'ın eski karısı Julia'yı götürmüş olduğunu da not edeyim.

Bizim elemanlar dumur denizlerinde kulaçlar atarken sezon finalinin son sahnesinde Quentin ile Kit'i bir havuz kenarında sevgiliymişçesine yiyiş yiyiş ve dahi hain planlar içinde görmüştük. Hepimizin ağzı bi karış açık kalmıştı.

Görüldüğü üzere bir bölüme sığan olay ve ters köşe karşısında yer yer oha desek de, şu tek bölümlük aksiyon bir Türk dizisini 2 sezon götürür, bunu da kabul edelim.

ecnebinin guilty pleasure dediği

2010-07-17T03:29:00.008+03:00

Sonu güzel bitti diye Aşk-ı Memnu'ya başladım, yepisyeni, 2008-2010 versiyonuna. Karakterleriyle, kabız diyalogları, ilerlemeyen olaylarıyla içimi bayan bu uyuz diziyi geceleri gizli gizli yuuutubdan seyrediyorum, üstünde "meşhur öpüşme sahnesi!" yazan dvd'lerden alacak kadar şuursuzlaşmadım. Baskıyı kaldırabilecek durumda değilim diyelim. Özgüven üzerine edilecek bir çift lafım vardı, yazayım diyordum, şimdi yazsam ne kadar inandırıcı olur bilmiyorum.

ilk sezondan bir tekmil alalım

Romanı okumuşluğum yok, dizinin de, bölük pörçükleri de toplasan 5 bölümünü seyretmişimdir. Yanımda biri varken iyi oluyor, bedavadan dedikodu çıkıyor çünkü. Onun lafına, bunun saçına, ötekinin hıyarlığına kulp takıyorsun. Ne kadar "zamana uyarlanmış" da olsa çünkü, karakterler hala saf, hala küt, hala köşeli. Kağıttan kesme derinliksiz hatlarıyla romandan henüz fırlayıp gelmişler. Elbiseleri, davranışları eğreti; bakışları, hareketleri donuk. Hala yabancılıyorlar etraflarını, 100 yıl dondurulmuş da yeniden uyandırılmış gibiler. Yine de aşkları, hırsları, kırgınlıkları, eksiklikleri sahici. İnsanlıklarının hamurunda bulunan hasletleri zamansız çünkü.

Seyrettiğim son bölümler, Bihter'in ve aşkının sonunun geldiği, etrafındaki alanın iyiden iyiye daraldığı zamanlara geliyor. Romanın sonunu da Alper'e anlattırmıştım, o kadar seyretmeyecektim o kadar okumayacaktım ki, neymiş bunun olayı, nası hikaye bu diye kestirmeden gitmeyi tercih etmiştim. Normalde böyle bir saygısızlık etmem, ama herkes Aşk-ı Memnu konuşurken kitapçıdan gidip Aşk-ı Memnu'nun -kimbilir Twilight çakması dizi afişi kapaklı yeni bir basımını mı- satın almak yemiyordu. Özgüven olayı işte. Kendini haddinden fazla ciddiye almak, yersizce, zamansızca önemsemek.

Yeni senaryo uyarlanırken zaman tüneline sokuldu, Behlül'e operacılar tuluatçılar değil de mankenler ekleştirildi diye beğenmeyen çok olmuş. Romanın özü, o kapalı hayatta, Bihter'in hem gerçekte hem de metaforik olarak köşeye sıkışmışlığında ve yadırganan ahlaktaydı belki ama aradan 100 yıl da geçse, şartlar farklı da olsa, bu zamanın Bihter'leri de yasağından aşık olabilir, daha duvarsız bir hayatta da köşeye sıkışabilirlerdi. 100 yıllık bir Bihter'le özdeşleşemezdik, onu hor görür, akıl vermek isterdik. Yeni Bihter'e de akıl veriyoruz, ben veriyorum, sonra da onunla bir olup ona ağlamaya kalkıyorum. Kabahatlisi de pms oluyor.

Son bölümlerde "oh ulan sonunda foyaları meydana çıkacak, Bihter de Behlül de cezasını bulacak" genel kanaatinin aksine, son dakikaya kadar Bihter'in bir şekilde kaçacağına inanmak istedim. İyiler diye gösterilen, herkesin de bağrına bastığı şabalak sürüsünün ağzı bir karış açık kalacak, Bihter hepsine golünü çakacak, rezaletin faturası da karaktersiz Behlül'e kesilecekti. Öyle olmalıydı, çünkü Bihter gerçek, Firdevs gerçekti ama Nihal, Behlül gerçek değil gerzekti. Sadece kafası çalışmadığı için "iyi" görülüp sevilen karakterlere her ortamda kılım zaten, sanki onların inatları, hırsları, ihtirasları, nefretleri yokmuş da hepsi birer iyilik meleğiymiş gibi. Sanki ellerinden gelse onlar da "kötüler"e kötülük etmeyeceklermiş, kabiliyetsizliklerinden değil de erdemlerinden elleri armut topluyormuş gibi... Ezik Beşir'in hayatını son anında anlamlandırmaya çalışması, uyuz Matmazel'in sabreden derviş gururu, ne oldum delisi aptal Nihal'in kendini hala saf, herkesi hala kötü gören ergen çiğliği ile sebep oldukları kötülük değil de birer meziyet çünkü.

Bu yüzden bu seferlik Bihter'in hakkı Bihter'e verilsin istedim. Vazgeçmediği için. Hayatın, herkesin karşısında durup, savrulmayı reddettiği için. "Yasak" aşkını alkışlamıyorum, hastalıklı inadına, tutkusuna bayılmıyorum ama "aşkımı/acımı kalbime gömerim" ezikliğini erdem sanmaması bile yeteri kadar asil. Romanda onu ölüme götüren motivler farklı anlatılmıştır belki, ben diziden bunu anladım. Anladığım şeyi de sevdim.

Bihter inadı. Laf aramızda bu sahneyi çok sevdim. Bol hormonlu, gençler arasında görmek istediğimiz cinsten.

Finali utanmadan canımı yakan bu yeni Aşk-ı Memnu'nun eski dizisine bakınırken yeni dizinin ilk bölümlerine denk gelip, olayı nasıl başlatmışlar merakıyla seyretmeye başladım önce. Bihter'in o mezarlıkta biten hikayesi, o mezarlığa gömülen "yeni" hayatı, yine o mezarlıkta başlamış meğer. Ağırbaşlılığıyla olgun adamın gönlünü kazanan kalbi kırık Bihter, acılı Bihter'e verdiği teselliyle sarıp sarmalayan Adnan, ölmüşlerine ağlarken birbirlerini bulmuşlar. Birlikte bir hayal kurmuşlar. Bunları ben yazmıyorum hep pms düşündürüyor ben yazıyorum ha. Sonrasında evlilik, Adnan'ın meraklıları sürüsünün koro halinde göz süzmesi; Firdevs'in hesapçılığından, Matmazel'in ezikliğinden, Nihal'in salaklığından susması. Ortak yanları, sinsice sıralarını bekleyip sırayla bu evliliğe musallat oluşları. Sevdikleri adamı bir başka kadına kaptırmanın öfkesini bastırarak diş bilemeleri... Bihter ise, sevdiği adamın bir başkasıyla evlendiği o anı görmek yerine ölmeyi tercih etti. Bu açıdan bakılınca, "sinsi, sevimsiz iskeletor" Bihter'in aslında en harbisinden bir delikanlı olduğu da görülüyor.

Neticede, bu hikaye nasıl başlamış, kim kimmiş, neden bunlar sürekli birbirlerine göz süzerken arkadan gergin gergin müzik çalıyor diye merakımdan gele gele 8. bölüme kadar geldim. Anlamadığım bir şekilde bu uyuz dizinin 90 dakikalık bölümde tek bir günü bile anlatamıyor olması bana batmıyor. Mesela Hilmi Önal'a bayılıyorum -kendisi bu versiyonda icat edilmiş bir karakter- saraydan çıkma gibi değil de, senin benim gibi "nası da kodum çocuğu" ağzıyla konuşmasına, demode kafalara giydirmesine hasta oluyorum. İçten pazarlıklı huysuz cadı denen Bihter'in yeni bir hayat kurma çabalarına inanıyorum, annesinden kurtulmasını, yeni ailesine kendini sevdirmesini istiyorum. Uyuz Nihal'in ağzına ağzına vurmak istiyorum, ilgi çekmek için yaptığı tutarsız hareketleri, sürekli olmuş gibi konuşup bir gıdım da olmadığını gördükçe onu da sevip özdeşleşenlere karşı daha da cinleniyorum, cinnetleniyorum. Behlül'ü çocukların abisi, Bihter'in hastası olarak görmek hoşuma gidiyor. Bihter Behlül'ü yamulttukça yamultsun istiyorum. Umarım hakkıyla yamultmuştur geçmiş bölümlerde.

Bir yerlerde ikiyüzlülüğün, beceriksizliğin ve aptallığın cezalandırıldığını görmek istiyorum. Değilse oturup kendim yazıcam bak.

İnce vücutlu bir kimse, götten bacak da olsa mankenlik yapabilir. Aşk-ı Memnu bu bakımdan bütün götten bacaklılara umut ışığı oldu.

Aşk-ı Memnu kadınlarına giydirilerek göze sokulmaya çalışılan Türkiş tasarım elbiseler. Adeta 90'lardayız da Issey Miyake memleket toprağına ayak basmış. Yemezler.

Bu Behlül'ün tipi ilk bölümlerde iyiymiş, son zamanlar iyice bir ablak, bir dobik surat olmuştu. Either way laz uşağı tipini sevmem. Yanlış anlama olmasın.

atlas shrugged okuyorum - hâlâ

2010-07-08T16:22:00.005+03:00

Serviste okurum ohh kalın kalın diye başladığım Atlas Shrugged külliyatı ile bir senemi doldurmak üzereyim. İki ayım kaldı sanırım. En uzun süre okuduğum kitap rekoru şu an tam bir sene ile Hobbit'in elinde. Atlas Shrugged neyse ki daha uzun.

Bu fikirlerimi kitabı bitirdikten sonra yazacaktım ama kalan sayfalarda ilginç bir şeyler olacağına ümidimi kaybetmek üzereyim. Normal ilginçlikte şeyler oluyor, fakat içimden bir ses John Galt'a kötü bir şeyler olacak diyor. Sonlara doğru yaklaşık 100 sayfa tutan bölüm sonu canavarı gibi tiradından sonra okuyucu olarak John Galt'ın hala yaşamasını istiyorsam bu da sırf diri vicudu doprak olmasın diyedir. Zaten onun bir kabahati yok, bütün kabahat "dur lan bu ibneler anlamamıştır unutmuştur şimdi" diye bin küsür sayfalık kitabın anafikrini yüz sayfalık bir tiradla hızlandırılmış kurs gibi, okuduğumuzu anladık mı gibi tekrar etme gereği duyan yazarın. Bunun bilincindeyim. Bir de olayların sürrealliği yüzünden romanla bağlantım çoktan koptu. Hani Neverland ortamına bile tamam ama, bi kadın düşünün, bütün ideal ve kaslı erkekler ona aşık olsun ama aynı zamanda birbirleriyle de çok iyi dost olsunlar. Dost ne, bayılsınlar birbirlerine, hayran olsunlar. O onun ticari başarısına, bu bunun sanayi aşkına tapsın. Kadın birinden birine switch ederken öyle smooth reaksiyon göstersinler ki kadının beynindeki switch bile daha sancılı olsun. İşte böyle sürekli bir "peki hayatım, zaten biliyordum benim son olmayacağımı. seni hep seveceğim" kafası ortama hakim olsun. "onu ben elimde tutamadım, hep kendi dallamalığım ama seni seçerek çok iyi yapmış ehe" gibi gerçeküstü laflar eden karakterler yüzünden felsefeden de anafikirden de soğudum. Objektivizm mi godoşizm mi belli değil arkadaş, duygulara yer yok derken, o kadar da değil. Herkesin bi sınırı var.

Şimdi zihinsel kondüsyonum müsade etse, bir zamanlar yazılan roman/film karakterlerinin karakter değil kahraman, kötü adamların da kötü adam filan değil bildiğin iblis olduğunu, zamanla bunların değişip gerçeğe yaklaştığını ve böylece mazur görülecek noktaları da yazarım ama ona benzer bir şeyler yazdım sanırım daha önce. Bugün bu godoş tavırları ve Dagny Taggart'a aşık olmuş heriflerin birbirlerine gizliden gizliye eşcinsel hisler besleyip beslemediklerini merak ettiğim için onlardan dem vurmak istiyorum. Bi adam aşık olduğu kadını "zaten sonuncunun ben olmayacağımı biliyordum" diye bırakıyorsa herhalde başkası vardır. Eh ortalıkta doğru dürüst kadın olmadığına göre geriye kala kala sevdiceğinin eski sevgiceğiyle arasındaki sevgi-nefret-dostluk-hayranlık dolu ilişki kalıyor - ki hiç mantıksız değil. Ayrıca Neverland'de bir gay çift olması politically çok correct olabilir. 50'lerde böyle şeyler yokmuş ama bugün olsa yeriz yani, zamanın şartları kaldırır bunu. Zaten çok merak ediyorum neden Atlas Shrugged dizisi yapılmıyor diye. Aşk-ı Memnu ve Mad Men ekibini göreve çağırıyorum, Ayn Rand'ın ölümsüz eserinden Atlas Shrugged'ı çekmek üzere. Bak çok güzel olacak diyorum.

aklımdan öyle geçiyor

2010-07-06T16:08:00.002+03:00

Cahil ve yetersiz insanlarda garip bir narinlik, bir kırılganlık oluyor. Bir davranışın, bir hareketin uluorta eleştirilmesine bir anda, bütün iyi niyetleri ve kırılganlıklarıyla karşı çıkıyor, hemen "mazlumun tarafı"na geçiveriyorlar.

Her zaman üzerlerine alındıklarından değil ama, çarpık bir haklının yanında, haksızın karşısında anlayışları olduğundan; "güçsüz" olanı "haklı" görüp o an sesi çıkan tarafı da otomatik olarak "güçlü" ilan ettiklerinden, aynı otomatik davranışla eleştirilen her şeyin yanında duruyorlar.

Üzerlerine alındıkları vakit, alabildiğine kişiselleştiriyor ve mevzuyu derhal "sen bana böyle diyorsun ama sana da yapılsa hoşuna gider mi", "bak ben hep kibar cevap veriyorum" zeminine çekiyorlar.

Muhatap olduğum toplulukta bu adamlardan varsa, konuşmayan, çekingen insan olurum. Ortama henüz alışamamış gibi dururum.

nasıl komik olunmaz

2010-06-16T11:59:00.000+03:00

Gönül isterdi ki sevgili okurlarıma burada nasıl komik olunacağını detaylarıyla, çözümlü örnekleriyle anlatayım ama paramız buna yetti. Zaten burda komiklik şaka okulu açacak değilim, Yılmaz Erdoğan yaptı onu, sonuç meydanda. Burada kimlere gülmeliyiz, kimlere gülmemeliyiz konulu eserimle topluma bir ışık tutmayı, komik olmayan işlerin kamuoyunda yankı ve para bulamayarak devam etmemesini sağlamayı amaçlıyorum. Bir nevi sosyal sorumluluk yani.

Yine de nasıl komik olunmayacağını bilmek de, komik olmak için önemli bir adım. Anlayanlar için buradan çıkarılacak çok dersler var zira.

Öncelikle komikliği, komikçiliği yazılı ve sözlü olarak ikiye ayırayım. Yazıdaki komiklikle sosyal ortamda espri yapmak ne kadar gereksiz kaçıyorsa, arkadaş arası argosuyla yazı yazmak da o derece yavan kalıyor. Yazılı komikliklerde sıkça yapılan hatalardan birini de böylece derhal idrak etmiş olduk.

Diğer yazılı komiklik hataları;

- Tamlamalar, gereksiz oksimoronlar

Kahverengi botlarını bağlarken aç kalan/geç kalan tırtıl, kuzey kutbunda üşüyen penguen gibi tamlamalar; komik bir hadiseyi betimlemek için bağlamından iyice çıkıp ayazda kalmış bekçi uzvunun rengi benzetmesi yaparken bekçinin kan dolaşımı ve vasküler problemlerien girip çıkmalı pasajlar komik değildir. Göndermelerle, zeka dolu ipuçlarıyla zenginleşirilip bir dantel gibi işlenen bu cümleler okuyanı yorar. Bu tarz lafların ses getirmesi güldürmekten ziyade "bakın bakın ben bunu anladım ehe mehe" amacına hizmet eder. Bunları kimse gerçekte beğenmez, beğenen varsa da espri anlayışını yıllar önce kaybetmiştir.

- Benzemeyen benzetme

Benzetme yapayım derken benzetilen şeyin sönük kalması, benzetmenin alıp başını gitmesi hali. Bir de böyle, aslında benzetmeye hiç gerek yokken yapılan "yağmurda kalmış saksağan kuşu gibi ıslandım", "uykudan uyanmış baykuş yavruları gibi gözlerim pörtlek pörtlek bakkala koştum" tarzı benzetmeler asla komik olmuyor. Benzetme sanatının sırrı, tarifi zor bir durumu yaygın olarak bilinen bir başka durumla tarif etmektir. Mübalağa serbesttir. Ama sırf komik olsun diye tarifi zor durumu tutup az bilinen, az rastlanır "subtle" bir duruma benzeterek tarif etmek istenen sonucu vermez. Hele tarifi hiç zor olmayan, gözlerin sabah vakti hafif şiş olması, yorgunluktan ayakların şişmesi gibi durumları saçma sapan benzetmelerle bezemek iyiden iyiye iticidir.

- Çözebilmiş değilim/Anlayabilmiş değilim

Bunları yazısının bir yerlerinde kullanmış kişi, garipsenmesi, komiksenmesi gerekirken kanıksanmış birtakım şeylere dikkat çekmeye çalışıyor demektir. Herkes buna alıştı, bir ben alışamadım, bir ben anlayamadım karagözlüm civanım diye dertlenen yazarın asıl şikayetçi olduğu tabii ki anlayamamak/çözememek değil, herkesin görmezden geldiği konunun kendisine verdiği rahatsızlığın ne büyük entelektüel kaygılar taşıdığını vurgulamaktır. Öyle olsa "anlayamadım" der, "anlayabilmiş değilim" demez.

Bir zamanlar yazılara hoş bir naiflik, bir efendilikle eleştirmece katan bu kalıp kullanıla kullanıla eskimiş, anlamını yitirmiştir.

- Efendim, zira gibi kelimeler

Yazılarına "Efendiiim" diye başlayan adam o mahalledeki hem serseri hem efendi, fırlama ama büyüklerine saygıda kusur etmeyen, küçüklerin gözdesi, tatlı abisi olmaya oynuyor ve birazdan komiklik yapacak demektir. Aşık olduğu kıza şiirler yazıp aşkın en saf halini tanımak ve tanıtmakla görevli bu abimiz aynı zamanda bacım konseptli koruma kollama tavrı ile de değerlerini kaybetmemiş toplumun gözdesidir. Başka mahalleden kızlara aşık olur. Bu tipi bir ara uzun uzun anlatayım ben, maddelere sığabilecek birisi değil zira.

Yazılarda efendim tavrı, gösterişli bir tevazunun, hacivat karagöz sanatçısı gibi, meddah geleneğinden gelme gibi gösterilmeye çalışılan nüktedanlğın işaretidir genellikle. Okura efendim çekme, başımızın tacısınız yapma halidir. Gençlerde fevkalade özenti oluşturmuş olacak ki 21 yaşındaki adam "siz de öyle yapınız efendim" diye tavsiyelerde bulunur. Efendim demese "akıl mı veriyon lan ibiş" diyecekmişiz de, efendim deyince o akıl vermeli ifadeler sevimli bir hal almış, ibişi hemen efendilik kalkanının ardına saklamış gibi.

İçinde efendim bulunduran yazıda muhakkak zira, bilakis, lakin, bilhassa da kullanılır. Genellikle de yanlış kullanılır. Bunların da doğrularını yazayım, iyi niyetle kullanmak isteyen olursa faydasını görür.

Zira: Çünkü demek. Yazıda çünkü yerine kullanılacak, "ama" yerine geçmez.
Bilakis: Aksine demek. Zıt ifadeli cümle ile kullanılır. Bir önceki cümledeki fikrin paralelinde giden cümleye bilakis eklenmez. Bilhakis yazılmaz.
Lakin: Ama demek. Lağkin, lahkin denmez.
Bilhassa: Özellikle demek. Vurgulanmak istenen duruma işaret eder. Vurgulamaca yapılmayacaksa kullanılmaz.

Zaten bu kelimelerle komikçilik yapanda kabahat, o dedesel yabancılık, şirin yadırgamacılık filan nasıl rahatsız edici anlatamam.

- Zımbırtı

Hem sözlü, hem yazılı komiklikte sıkça yapılan hata da zımbırtı kelimesinin komik olduğunu düşünmek, cümleye bir anda neşe katacağına inanmaktır. Adı bilinmeyen bir şeye zımbırtı demek komik değil ama, adı bilindiği halde bilinmiyormuş gibi yapılıp onun önemsenmediğini göstermek için zımbırtı demek resmen korkunç. Zaten zımbırtı da uyuz bi kelime. Türkiş vahşi batı filmlerinde papel diyen kovboylar gibi gizmo, gadget yerine zımbırtı da dile yakışmıyor. "Şey" de onun yerine, zımbırtı ne lan?

Sözlüleri de bir başka zamana bırakırken to be continued diyerek de gerçekten kötü bir komiklik çabasını da ekleyeyim ki uygulamalı bir ders olsun.

onlara da hak vermiyor değilim

2010-06-14T13:50:00.011+03:00

Şarkıcı markıcı ünlü takımının en çok gündem yapan, adından sözettiren olayı kiminle iş pişirdiğidir. Hatta birtakım nüktedan insanlar "kim kiminle programı" diye isim takıyor, o programların esas olayı da bilindik kişileri yanyana yakıştırmaca, gecelerde kovalamaca, sıkıştırıp gözüne ışık tutarak sarhoş sarhoş konuşturmacadır. Konuşturmak da ne, bilmemne yasa tasarısını, milli savunma bakanının adını sorarak değil basbaya yanındakiyle ne ayaksın diye deşelemek. Onu da yaptılar gerçi, mekanlarda alkolden haptan iyice sünger gibi olmuş dimağlara cumhurbaşkanının adını, Atatürk'ün annesinin adını sordular ama o komiklik pek tutmadı galiba, vazgeçildi.

Bu olayların ciddi ciddi muhasebesini tutan da var, mesela birisi birisiyle görüldü ve sadece arkadaşız çekti mi hemen arşivde alakalı eşelenecekler listesine alınıp daha yakından takibe başlanıyor. Olur da bir sonraki sefer, bir başka zaman birlikteler listesine girerlerse hemen eşelenecekler listesinden eşleştirilip "arkadaşız dediler ama arkadaş arkadaşı böyle diller mi allasen" şekli bu olay başlarına kakılıyor. El ele ilk görüldükleri yerde karşılarına dikilinip "hani aranızda bir şey yoktu" diye hesap soruluyor.

SadeceArkadaşızgillerden birileri

Şimdi bunlara bakılıp özel hayatın gizliliği, sananesi bananesi konuşulur ama, bir de o işlerin belirsizliği var. O hiç konuşulmuyor.

Yolu sevgiden geçmiş herkes bilir ki şurdan burdan tanışılmış biriyle bir iki kere çıkılarak hasıl olmuş yakınlaşma, bir ilişkiye dönüşecek olsa da olmasa da başları fevkalade belirsizdir. İlişkilerin genel dinamiği, insanlığın genel problemi bu. Peki bu ünlüsü şanlısının ne üstünlüğü var ki o safhadaki bir ilişki üzerine, kameralara karşı konuşabilsin? Ne desin yani adam "İkinci defa çıkıyoruz, bu buluşmanın sonunda evin önünde bir öpücüğü bulabilirsem sonraki buluşmada da işler yolunda giderse bir isim koymamız, ilişkimize hüseyin dememiz mümkün. Ama şu an bilemiyorum" mu desin? Tabii ki bilmeyecek, tabii ki geveleyecek, tabii ki "aramızda bir şey yok" diyecek. Arkadaşa karşı bu yorumları yapmak belki mümkün ama, televizyona, kameraya karşı, yani bir iki kere çıkılmış o insanın da duyacağı bir mecrada bundan fazla açıklama yapmak biraz daha göt ister. Üstelik daha bunun "amman ağırdan alayım adam/kadın sarmasın" "aman kendimi naza çekeyim" "ötekisini de terketmediydik daha lan?" endişeleri var, oralara hiç girmiyorum bak. Daha yeni yeni filizlenen bir ilişkinin başında dangoz gibi "iyi bişeyler olucak sanırım şeytanın bacağını kırıyorum artık ^^" denirse diğer taraf oradan ışınlanmasın da ne yapsın?

Ünlü de olsa neticede insan insandır, ilişki ilişkidir. Adamlara yalancı adi pislik demeden önce bunları da düşünelim, zor hayatlar bunlar. İki gün çıktı ayrıldı, maymun iştahlı perihan, çapkın haydar diye etiketlemeden önce kimlere göz süzüp kimlerlen kaçamaklar ettiğimizi düşünelim. Yazık be adamlar gençliğini yaşayamıyor bu yüzden. Hep bu toplumun yargılayıcı tavrı.

Peki arkadaş arkadaşa bunu yapar mı? Ortam olursa yapar der, onlara da hak veririm ne yapayım...

lost biterken

2010-05-20T23:27:00.009+03:00

Lost bitiyor ulan Lost, bitmeden iki çift laf edeyim de bittikten sonra ne desek boş zaten. Geçen haftaki bölüme ağız dolusu küfür edenler, finalden sonra gözlerinde tomurcuk yaşlarla Lost'un badem gözlerini anlatacaklar boy boy. Ben anlamsız konuşmamı yapayım da sonra uğurlarız Lost'u. Hem de girizgah olur. Bunu sana borçluyum Lost.

İçimde kalmasın aman yazayım dediğim bütün tırrık yorumları buraya dökmek niyetindeydim ama şu an düşününce aklıma tek gelen "Jack'len Kate çok tatlı yeaa" oluyor. Kate'e son sezon bayağı bi kıl oldum, gereksiz hareketleri, her boka burnunu sokması, kendini hababam atraksiyona koşması filan sinirime dokundu ama Jack'le Kate'siz bir Lost olamazdı. Gerçi gerenksiz kahramanlıkları, denyo hareketleri ile Jack de en hayranı olduğum karakter değil ama bi şekilde seviyorum ipneyi. Hani böyle günahıyla sevabıyla bizden biri, adeta bir bakkal amca, Susam Sokağı'ndaki bir Hakan Abi gibi. (memeleri sütlaç gibi olan bir bakkal amcayla ne tarz bir erotizm yaşanabilir, komik olmayın lütfen) İlk sezonlardaki badak halleri, "i had her, and i lost her" Kate'e olan umutsuz aşkı ile de bir gönül adamı Jack; sorumluluk sahibi, hafif duygusal, yer yer ağlak, yufka yürek. Aynı zamanda ıssız adada adam gütme, others kabilesine içten sızma, adanın götünde bomba patlatma gibi süper kahramansal atraksiyonlar icra etmiş, özgeçmişini dantel gibi işlemiş bir güzel insan. Jack'siz bir Lost neye benzerdi bilemiyorum, iyi ki herifi ikinci bölümde öldürmemişler (youtube'da aktörlerin audition'ları var, Kate'in repliklerinde Jack'in öldüğünü söylüyor). Zira benim için Lost demek biraz da Jack'in küçük emrah gibi/şaşkın/yorgun bakarken 1-2 saniye içinde 32 diş sırıtışa evrilişidir, inanç dünyası çiçekleri gibi açan suratıdır.

Paint kullanarak meydana getirdiğim bu eseri tüm sevdiklerime armağan ediyorum.

Koskoca bir televizyon fenomeni olan Lost'u Jack ile Kate ile anacak değilim ama şimdi gelin itiraf edelim ki Jack-Kate-Sawyer gerilimi olmasa Lost bu kadar tutmaz, tuttuğunu koparmazdı. Gizem filan da bi yere kadar, bütün karakterleri kendi işinde gücünde ve sokakta her gün görülecek tipte olan bi dizinin tuttuğu nerde görülmüş, yalansa yalan de? Yeri geldi haftaya noolucek diye kaşıntılar bastı ama Kate ile Jack murada erince hafif bi rahatlama olmadı değil. Yine de benim en favorita Kate-Jack moment ikinci sezonda. Hani sezon başında bunlar hatch'i bulmuş, 108 dakika nöbeti tutuyorlar, bir yandan da yaptıkları gemide others ile karşılaşan tayfadan Sawyer vurulmuş, bişeyler bişeyler. Ormana kaçan Kate ağlamaklı olduğu sıra Jack'in buna gösterdiği bir şefkat var ki oradan sonra yine de yüz vermeyen Kate'e ne desem az.

Ulan arkadaş, okulun popüler kızlarıyla oğlanlarının ergenlik sivilcesi gibi ilişkilerini ballandıra ballandıra anlatan yancı çirkin kızlar gibi oldum ya. Bunların hayatı yoktur, olacağı da yoktur, varsa yoksa bunlara özenir ama öyle olmayı akıllarından bile geçiremezler ya, o hesap. Kişilik bozukluğu oldum burda ayol.

Neyse, aklıma gelen diğer tırrık Lost olaylarını da bir ara yazarım belki. Ne ara yazacaksam, dizi bitiyor. Bittikten sonra herkes dangoz dangoz teoriler yazacak her yere, aslında öyle olduydu da böyleydi de diye. Lost'un bu kadar popüler olmasının kötü taraflarından biri de, seyrettiğinden habersiz, gerçekten salak bir kitleye de ulaşmış olması. Bu salak kitle diziyi götüne seyrettirip, sonra da olmuş şeyleri hiç görmemiş gibi saçma sorular soruyor, beni benden alıyor. Mesela 6. sezonun alamet-i farikası flash-sideway iken, sezon ortasında Koreli elemanların evli olmadığı flash-sideway'i görüp "ağbe neoldu, bunlar evliydi hani" diyen adamları gözümle görmesem böyle konuşmam. Bu adamın bir de teori üretmesi var, ne bileyim daha hala Nikki ve Paolo'ya ne olduğunu açıklamazlarsa çocuğumu keserim diyen denyolar var.

Bunların yanında teori üretirken tozutup dünyayla bağlantısı kesilen bir güruh da var. Senaristler kendi söylüyor işte, "bizim hayal gücümüz fan'lerin hayal gücüyle yarışamaz bile - you're amazing guys you really are" diye (taam ya devamını ben attım amazing kısmını). Locke karakteri hakkında merak ettiklerimizi belki hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz, adadaki Others'ın hikayesini çok da iyi bilemeyeceğiz, Charles Widmore, Alvar Hanso, Dharma Initiative hakettiği kadar açıklanmayacak belki ama bu saatten sonra bunları sayıklayarak delirmenin manası yok. Adamların çok da şahane olmayan olaylar üzerine yarattıkları gizem öyle bir büyüdü ki kendileri bile şaşırdılar belki. En baştan "Her şeyin bilimsel bir açıklaması var" deyişleri bile "adada manyetik alan var, çok kuvvetli manyetik çekim olursa zaman yolculuğu mümkün olabilir" tarzı bir sikimsonik bilimselliği kastediyor olabilir. Seyirci de az andaval değil yani, sanki kuantum fiziğini anlatacaklar sana iki sezon diziyle. Hap yapıp kötüne sokacaklar. Dizi işte lan nolcak nolcak amma lafı döndü, eşşeğin ziki olacak afedersin, ne olacak? Ortalama bi dizi finalinden biraz daha şaşırtıcı bitecek, olan bu. Sen olayın tadını çıkarsana. Muhtemelen televizyon tarihinde efsane olacak bir diziyi kendi döneminde seyrediyorsun, buna şahit oluyorsun. Televizyonu, popüler kültürü* küçümseyenlerin umurunda olmasın, benim umurumda. Lost'un ikinci sezonundan sonrasını hafta hafta seyrettim ve her dakikasını sevdim. Üzerinde çok konuşulacak bir şeye şahitlik ettim, dünya üzerindeki bir sürü kişiyle beraber heyecanlandım. Final nasıl olursa olsun dizi güzeldi, kötü bir finalin bile bunu değiştireceğini sanmıyorum.

Gelmiş geçmiş en akl-ı selim sahibi Lost seyircisi triplerimle bezediğim bu yazımı da burada sonlandırıyorum. Finalden sonraki yayına çağırıp madalyamı da takacaklar söz aldım.

*Popüler kültür lafını kullanana sosyal medyayı da yanında veriyorlarmış ama ben nereye sokacağımı bilemedim. Burda dursun şimdilik. Elimde kalacaktı değilse.

piratik bilgiler

2010-05-13T13:05:00.005+03:00

Aklıma ara sıra geliyor böyle pratik bilgiler, hem kendim unutmayayım, hem laf olsun diye aklıma geldikçe yazayım.

Hazırsanız başlıyorum. Bir. Diyelim ki son derece makyajlıyız ve gün sonu geldi, makyajı çıkarmak icap ettiği halde elimizin altında bu işe uygun bir malzeme bulunmuyor. Arkadaşta kalma olur, umulmadık bir yerde bulunma mecburiyeti olur. İşte bu durumda göz makyajını bir parça pamuk üzerinde el kremi, losyon tarzı bulunması nispeten daha kolay bir malzemeyle çıkarmak mümkün oluyor. Neticede çantalarda ve gidilecek herhangi bir evde, bakkalda şurda burda bulunabilen bir şey. Ulan makyaj temizleyiciyi bulamadık pamuğu nerden bulalım diyenlere ise şöyle yumuşak dokulu kağıt mendil iş görür diye tahmin ediyorum. Üstelik bu kremler genelde yağ bazlı olduğundan waterproof makyajı da bir nebze çıkarır. Her zaman yapılsın diye değil tabii ama suratta makyajla daha uzun saatler geçirmekten daha iyi.

One picture worth a thousand words demişler ama bu resim ile aynı tadı yakalayabildim mi bilemiyorum.

Ten makyajında da çalışır muhtemelen bu, ama cildi yağlı olanlara sıkıntı olur. Onu düz yıkamak daha uygun olabilir.

türk ünlüsünün internetle imtihanı

2010-05-05T13:43:00.010+03:00

Bir merhaba deyip hemen başlıktan üzerinize doğru esen kompleks rüzgarını keserek başlayayım. Türk ünlüsü lafı asla bir "aman bizim ünlüler böyle oluyor işte, ne de olsa Türk ünlüsü" algısı vergisi yergisi içermiyor. Genel olarak dünya çapı ünlüleri, Amerikan selebritileri ve Alman şarkıcılarının ünlülerini yeterince incelemediğimden scope'umu belirtme, territory'mi mark eyleme amacıyla ekledim Türk kısmını. Ben ancak türkiş ünlüleri takip edebiliyorum çünkü, onları da twitter'ım elverdiğince, sabrım yettiğince yapıyorum.

Türk ünlüsünün internetle imtihanı daha en baştan ikiye ayrılıyor. İnternetin kendisiyle münasebetler çoğu zaman orta şekerken, internetteki içeriğin önemli bir bölümünü oluşturan sosyal medya sakinleri ve internet yazar çizerleri ile imtihan daha çetin olabiliyor. İnternetteki mevcut içeriği bile hazmetmekte zorlanan Türk ünlüsünün sosyal medyayı ve o her kafadan bir ses kaosunu, hele ki o çıkan seslerin hoşuna gitmemesi durumunu kabullenmesi çok zaman mümkün değil. Zira ego yaşken eğilir ve ünlü egosu ünlü oluncaya kadar mümkün mertebe tahtaya, taşa bağlamıştır. Yoksa o ışıltılı dünya nasıl üstüne üstüne gelir insanın biliyor musun?

Ünlü adamın internetin kendisiyle münasebetini ilk defa Cem Yılmaz'a televizyonda "internetle aranız nasıl" sorusu sorulurken düşündüm; ben bir Cem Yılmaz olsam, internetle ne derecede muhatap olurdum?

Evvela okuyup bilgi edinmek, haber almak için kullandığımız internet, daha sonraları okuduğumuzu anlayıp cevap verdiğimiz bir mecraya dönüştü. Ulaştığımız içerik daha çeşitlenirken o içeriğe katkıda bulunma imkanlarımız arttı. Kendimizi ifadenin önündeki engeller bir bir kalkmış, kimlikler, kişilikler, fikirler ve her şeyler özgürleşmişti. Sıradan bir insanın düşündüğü, ürettiği herhangi bir şey ile tanımadığı insanlardan oluşan bir kitleye ulaşmasını internet sağlıyordu ve bu da sıradan insan için anasının babasının görmediği (yani bir önceki nesil demek istiyorum, anaya babaya bacıya saygım olmadığından değil) şahane bir imkan demekti.

Bu fikirden hareketle -mesela- Cem Yılmaz, zaten düşündüğü, ürettiği herhangi bir şeyi eski usulden kitle iletişim araçları vasıtasıyla kendisini tanımayan insanlardan oluşan bir topluluğa ulaştırma imkanına sahipken internette daha ne yapabilir diye düşünmekten kendimi alamadım. Bu tarz bir adamın, düz adam gibi sosyal medyalarda forumlarda şurda burda kendini ispat etme derdine düşmesine gerek yoktu. Kimliğini ifşa etmediği sürece, bu işe sıfırdan başlarsa o, internette bir hiçti. Sıradan adam, fikir ve sanat eserleri ile meşhur olma düzleminde zaten bir hiç olduğundan internette hiç olmak ona koymuyordu. Onun yerine, hiç kimliğinden bir şeyler inşa etmeye hevesi ve isteği, hatta azmi vardı. Gerçek hayatta seçme imkanı bulunmayan her türlü olumsuz durumdan azade, tertemiz mis gibi bir kişiliği olması bilakis hoşuna gidiyordu. Şu haliyle de internet, gerçek hayatta her şeyinden memnun olan birisinin yeni bir kimlik inşa etmeye uğraşacağı bir yer değildi.

Bu sebepten internetin sosyal medyalarda sanal kişilik yaratma eylemlerine hizmet etmekten çok daha fazla işe yarar bir icat olduğunu başta ünlüye, sonra düz adama anlatmak günden güne zorlaşıyor.

Ünlü internetten gazete okusun, ünlü internetten alışveriş yapıp ara sıra karikatürlere, komik resimlere baksın. Bunlar da temel vakit geçirtgeçi. Temel olmasının yanında delicesine teknik ve zihinsel donanım gerektiren şeyler değil. Zamanında hepimiz yaptık, belki hala yapıyoruz gelin itiraf edelim. Bunların dışında genel olup biteni, varlığı sadece internet ile mümkün olan yeni fikir ve mecraları, başka başka iş kollarını takip etmek, bunların sunduğu ortamlarda var olabilmek bile ciddi bir emek ve mesai haline geldi. Hemen her türlü içeriğin interaktivite gerektirip ekmeğe denk köfte prensibiyle çalışması, birtakım dimağları zorlar oldu. Bunun neticesinde "ay ben anlamıyorum öyle şeylerden yaa" diyen ünlüler türedi. Günümüzde facebook'taki işleyişe aklı ermeyen, bilgisayarında dns ayarı yapınca "yutuba gireyim derken az daha bilgisayar mehendisi oluyordum"(yavaş ol da saçın başın dağılmasın çokafedersin) buyuran ünlüler mevcut.

chp kadın kolları fahri başkanı sibelalaş da bir ünlü. twitter'ı da var. onu rastgele seçtim desem bana inanır mısınız?

Bunu çok zaman ünlünün ünlü olurken geçtiği taşlı yollarda zihinsel mesaisinin önemli bir bölümünü harcamış olmasına, bizler internetli hayata ayak uydururken onun ışıltılı dünya, beyaz cam, renkli koltuğa uymaya çalışmasına bağlamak mümkün. Çünkü bizler sıcak yatağımızda yatarken çoğu sabaha kadar mesai yaptı, bizler tatildeyken onlar işteydi mesela. Bu yüzden ünlünün kavrayışı, anlayışı ortalama üstü ünsüz insan kadar kıvrak değil, bu bir gerçek. Bir diğer gerçek ise ünlü olmuş çoğu kişinin, onu ünlü eden marifetini akademik hayatla paralel götürmemiş olması. Akademik derken, her oyuncu her şarkıcı doktora sahibi olsun, üniversite bitirmemiş olanı adamdan bile saymayalım değil, normal öğrenim hayatından bahsediyorum. Genel eğitim hayatı genel olarak teklemiş, alternatif yollara sapmış ve o yollarda sebat edip para eder işler çıkarmış insanlar entertainer ve ünlü oluyor, genellikle. Akademik yetersizliği de çok zaman içinde bir ukde kalıyor ve kah sonradan satın alınan bir akademik kariyer, kah akademik kabiliyet içeren/gerektiren her türlü eyleme tepeden bakma şeklinde tezahür ediyor.

Akademik hayatı fena olmayan gazeteci/yazar/araştırıcı takımının ünlüsünün çaresine ise ünlü olmanın getirilerinden biri olan ünlü egosu bakıyor. Bu egonun arkasında duran okumuşluk ancak çokbilmişliğe, tepeden bakmacılığa hizmet edebiliyor. Anlamadığı şeyi beğenmeme hali, internet karşısında küçümseme oluveriyor. İnterneti küçümserken kazara içerik oluşturan insanları da küçümseyen ünlü ise beğenmediği sosyal medyaları ve oluşturdukları internet bulutunu bir anda karşısında bulabiliyor.

okumuş ünlülerimizden cüneyt özdemir, arkasında kitaplarla göz kamaştırıyor.

Ardından ünlü ile internet, ünlü ile sosyal medyalar karşılıklı geliyor. Başka ünlülerin programlarında, televizyonlarında, gazetelerinde ünlü ünlüye dertleşmeler yaralara merhem olsun isteniyor. Zira ünlü, bugüne kadar hiç tanımadığı, bilmediği bir şeyle karşı karşıya. Magazincilerle nasıl mücadele edeceğini yeni yeni öğrenmişken bir de internetler yüzünden ağzından çıkanı tartmak zorunda.

Küçük ünlünün sosyal medya canavarı karşısındaki halini de bir başka zaman yazayım. Yoruldum ya, ünlenmiş kadar oldum. Ünlü olmak çok zormuş gerçekten. Çok empatik oldum bugün.

at hadisesi

2010-04-19T12:40:00.000+03:00

Haberi galiba perşembe günü çıkmıştı, İnciraltı Atlı Spor Tesisleri'ndeki 5 yarış atı, komşu çiftliklerin buz gibi ahırından gelen bir atın "tecavüzüne uğramış"tı.

Tecavüz olayı, tecavüz lafı, kasti olarak mı dalga konusu yapılıyor, yoksa halkından habercisine toplu bir cehalet nöbeti mi geçiriliyor bilmiyorum. İnsanlar etrafta "damacanaya tecavüz ehihi mehihi" diye gülerken tecavüzün bu olmadığını söylemekle söylememek arasında kalıyorum, ve birisi milletle kafa buluyor diye düşünmeyi tercih ediyorum. Çünkü tecavüz; saldırı demek, bir hakkı elden almak, bir iradeyi hiçe saymak anlamlarını da içeriyor. Cinsel saldırının genel adı tecavüz mesela, ama komiklik olsun diye eşeklere, damacanalara ve deterjan kutularına da tecavüz edilmiş diye konuşup gündemimize neşe katabiliyoruz.

Bilenler alınmasın, ben bilmeyenlere söylüyorum; tecavüz işi, bir irade karşısında yapılır. Cansız ve iradesiz varlıklara tecavüz edilemez. Aynı şekilde, hayvanlardan biri filanca çiftlikten ipini koparıp gelmiş bir yaban, diğer hayvan asil bir yarış atı ise yine olaya tecavüz denmez. Hayvanların bu tarz sosyal sınıflandırmalardan, asaletten filan anladığını da sanmıyorum.

Hayvanlarda tecavüzün mümkün olup olmadığından bile emin değilim. Bir hayvan diğeriyle çiftleşecekse önce dişinin dikkatini çekiyor, dişi onu kabul ediyor, böyle olmuyor mu? Zaten herifin çiftleşme zamanı belli, hem dişiler, hem erkekler çiftleşmeye hazırsa bir zorla sahip oldu durumu olabilir mi? Kaldı ki hayvanlarda bir ya benimsin ya kara toprağın içgüdüsü de yok bildiğim kadarıyla. Bu olmazsa bir başka dişiyle çiftleşir, git denince anlar, gel denince anlar, hayvan dünyası böyle.

Garip olan insanın yaptığı, daha da garibi hayvanı da kendi gibi sanıp "5 ata tecavüz etti" gibi akıl yoran, zihin ağrıtan haberlere imza atması.

CnnTürk ve Cüneyt Özdemir, güya haber kanalı olacak haliyle bu zevzek habercilik anlayışının üstüne, bir de atların sahibi ile yaptığı röportajla tüy dikiyor. Videoyu embed gömbed yapamadım, milliyet.com.tr nin çingene pazarı sayfasına alıyorum sizi. Ama seyrettiğinize değecek emin olun. Milliyet'in bu videoya layık gördüğü başlık ise Çapkın Atın Sahibi Kopardı şeklinde.

http://video.milliyet.com.tr/Capkin-atin-sahibi-kopardi_1_37590.htm

Haberin tutulacak yerlerini bırakıp şu videoda, şu habercilikte tutulacak bir yer arıyorum. Biliyorum ki bir yerinden tutsam gerisi de gelecek.

Çapkın at lafının vebalini Milliyet internet haberciliği üzerine yıkmak daha doğru olur sanırım. Orada CnnTürk'ü suçlamayacağım. Bak sen afacan çapkın ata, gecede 5 cıvır atı nasıl da kaldırmış he mi?

Ben bu haberin ertesi günü Cüneytim Özdemirimin "ay kendimi hiç beyyle kaybetmemiştim" özürü sonrası tekrarını seyrettim. Haberi sunarken de bu röportajın internette çok seyredildiğini, Mustafa Akın'ın günün adamı olduğunu, internetlerin hep bundan bahsettiğini de söylemeyi ihmal etmedi Cüneytim Özdemirim.

Bir zamanlar Yurtsan Atakan, Hürriyet'teki yazılarında ara ara e-mail'in ne kadar harika bir şey olduğundan, e-maille hayatın ne kadar acayip olduğundan dem vurur hemen arkasından ne kadar az gazetecinin e-mail kullandığını, gazetecilerin biraz geri kafalı olduğunu filan üstü kapalı söylerdi. E-mail ve internet teknolojisine erkenden entegre oluşuyla ne kadar övünse azdı, internetten ilk köşeleri kapmış olmanın kıymetinin ilerde anlaşılacağını sanıyordu galiba. Köşesinin altına gururla mail adresini de koyardı, sene 96-99 arasıydı. Cüneyt Özdemir'in de bugün -en azından bu haberinde- interneti, sosyal medyayı, twitter'ı takip ediyor oluşunu her lafın arasına sokuşturup bu durumdan gizliden gizliye gurur duyduğunu farkettim. Meşhur adamın internetle imtihanı, 35ini geçmiş memur teyzenin forward maillerin baştan çıkarışıyla imtihanından daha çetin. Aklımda olsun, bununla da ilgili söyleyecek bir çift sözüm olacak.

CnnTürk'ün Show Tv ana haber ciddiyetindeki canlı yayına konuk çıkarma anlayışına döneyim. Bu haberin/röportajın baştan nasıl hazırlandığı belli; ekranın bir yanında Cüneyt Özdemir, bir yanında atların sahibi mağdur kişi, tam ortada da gözleri siyah bantlanmış çeşitli at fotoğrafları, çiftlikte koşan atlar, çiftleşen atlar, ama hepsinin gözleri bantlı. Altta görünen başlık ise "Atların sahibi mağduriyetini anlatıyor :)" şeklinde, smiley'iyle beraber. Belli ki haber tamamen bir mağduru ekrana çıkarmak, ona birtakım sorular sorarak mağduriyetiyle, belki mağduriyetini ifade edişi/cehaletiyle dalga geçmek üzerine kurulu. Niyet asla olayla ilgili haber yapmak, olanları bir de oradakilerden dinlemek, sonrasında olanları öğrenmek filan değil. Niyet belli, s.kişen atların sahibinin "atlar s.kişti" diyemeyişinden komiklik çıkarmak.

Fakat atların sahibi Mustafa Akın, beklenenden daha cool çıkıp olayın komik görülüşünün de farkında olarak, meseleyi dozunda bir ciddiyetle "handle" edişiyle Cüneyt Özdemir'in ciddiyetsizliğini daha da yüzüne vuruyor ve bir anda başrolü kapıyor. Cüneyt Özdemir ise hiç hazırlanmadığı belli olan bu röportajda dönüp dönüp aynı soruları sormak durumunda kalıyor. Belli ki karşısına bu ciddiyette birisinin çıkacağını hesap etmemiş, geri kalan vakitte de köy yerinde çiftleşen tavukları, eşekleri görünce ağzını kapatarak kikirdeyen köylü kızları gibi at s.ki aklına her geldiğinde kendini kaybediyor. Bu habercilik başarısızlığı ise "atların sahibi kopardı" diye adlandırılıyor.

Öte yandan atların sahibi gerçekten görülmemiş bir mağdur sükunetine ve akl-ı selimine sahip. En baştan "tecavüz" lafını düzelterek haberciliğe ve gündeme golünü atıyor, arkasından gelen hazırlanılmadığı belli sorular karşısında "isterseniz atı size vereyim" diyerek Cüneyt Özdemir'le dalgasını geçerken "siz bir sakinleşin, rahatlayın, ben bekleyeyim" laflarıyla resmi olarak kontrolü eline alıyor. Hani oradan sonra Cüneyt Özdemir aradan çıksa, Mustafa Akın meramını kendi kendine anlatsa hepimiz rahatlayacağız. Zira mağdur kendisini gayet düzgün ve net bir şekilde ifade ederken bir yandan da ikide bir makaraları koyveren haberciyi idare ediyor.

Umuyorum ki bu olay, cahil mağdurların başlarına gelenlerden şaka çıkarmaya çalışan zevzek habercilere ve Cüneyt Özdemir'e bir ders olur ve umarım bundan sonra ota boka tecavüz denirken bir daha düşünülür. Fakat ümidim yok. Cahil gazeteciler bundan sonra da "sikti-soktu-sığdırdı" diyemeyeceklerinden, bunu da kibarlık sandıklarından, her şeye tecavüz demeye devam edecekler.

kadın sesine tapınan ezik adam

2010-04-05T12:15:00.010+03:00

Hüzünlü gözleri uzaklara dalarken şakırcasına şarkı söyleyen, ipekten kadifeden sesi gönül tellerini titreten, gizemiyle, abartısız güzelliğiyle erkeklere of of çektiren kadın vokaller var ya, işte onlara ne diyeceğimi bilemedim.

İşte onlara kafam girsin diyecektim aslında ama, durup dururken elin kadınlarına kafamı sokmayı anlamlı bulamadım. Kadınların kendileriyle bir alıp veremediğim yok her zamanki gibi, ve yine kitleleriyle, bunları goygoylayan, bunları sevip saymayı bir bok sanıp her yerde haykıran kitleleriyle alıp veremediğim var. Onlar ki nerede miyavlayan bir kadın görse hayran kalmak ister, sayfa sayfa, ılgıt ılgıt methiye düzerler. Onlar ki kadınlığın bütün gizemi üstü kapalı bir hüzünde, şarkı söyleyen bir seste sanırlar. Kadın algıları böyle böyle çarpılmıştır, kadını hüzünlü olması gereken bir varlık sanırlar. Zuhal Olcay'a bayılır, Feyruz'a taparlar. Hele de ortadoğu şarkıcılarına alakaları bambaşkadır, velahelleyalelle minguburhabibi diye şarkı söyleyen billur ses akıllarını başlarından alır. Adını herkesin bilmediği bu şarkıcılara hayran olup geceleri onların sesiyle yarenlik etmek kimsenin ulaşamadığı ayrıcalıklı bir zevk sanırlar.

Hele bir de, Mısır olsun, Lübnan olsun dünyanın ortadoğu bölgesinden bir billurses kadını yöreye gelmeyegörsün, ne yapacaklarını, bu olayı yıllardır nasıl da heyecanla beklediklerini cümle aleme nasıl duyuracaklarını şaşırırlar. Twitter'larından biletlerin aynı gün bittiğini ilan edenini mi ararsın, iyice delirip günlerce turne programını sayıklayanını mı... Oryantalistleri beğenmeyeni de vardır ama mevzu ortadoğulu kadın şarkıcı oldu mu en azılı oryantalistten daha şehvetli olurlar.

Bu hüzünlü güzelleri, bu gönül asillerini tanıdık mı?

Olayı daraltıp ortadoğuya sıkıştırdım ama bunların bir evropalı billursese, evropadan miyavlayan kadına yöneltilmişi yok mu? Var. Aman da bu ismi duyulmamış mıymıntı kadın bilmemkimin albümünde bir şarkıya feat. etmeyegörsün, yılın olayı o olur. Aman da aman, da yeter ulan. İçim dışıma çıktı arkadaş "aağbea kadında ses süper" "gırtlak muhteşem" "sesini harika kullanıyor" muhabbetinden. Sanki insan sesinin muhteşemliğini, bir vokalin iyiliğini teşhis ve takdir edecek birikimi var bi de utanmadan teknik meknik diyor. Kadına olan hasretinden mıymıylanan kadın sesi eşliğinde fezaya çıkacak haberi yok.

Bu adamların görüldükleri yerde olabilecek en sığ biçimde bu kadınlara beğeni belirtilmesi, sanırım o rafine taddan ve gönül tahtına oturttukları dokunulmaz bacıdan kendilerini kafi miktarda soğutacak, hayatlarını yeteri kadar anlamsızlaştıracaktır. Yapın, yaptırın.

bestof nittak

2010-04-01T13:38:00.001+03:00

Nip/Tuck'ı seviyorum.

Halk arasında cnbc-e kapatmaları yüzünden "haa herifin biri herkese çakıyor" dizisi olarak da biliniyor ama gerçekte çok güzel dizi. Gerçekten bak.

Mesela şöyle bir an var, 5. sezon seyretmeyenler içün spoiler olabilir. Bizim zayıf karakterli Sean'ın ondan daha da zayıf karakterli nevrotik karısı, bunlar ayrıldıktan sonra birden kadınlardan hoşlandığını farkeder. Daha doğrusu gay bi abladan çok etkilendiği için zayıf karakterinden dolayı onun yörüngesine girer, kendini öyle sanmaya başlar. Bu gay teyzenin bi de kızı var ki yaşı 17 mi ne, ve Nip/Tuck'a gelmiş en erötik karakterler arasında kafadan ilk 5te, birinciliği de zorluyor. Dizideki adı da Eden. Like in the garden, Garden of Eden?

Bir içim su gerçekten

Eden'ın bi süre Sean'a sarması, Sean'ın kaçınılmaz bir şekilde bu cıvırın yörüngesine oturması neticesinde bunlar en sonunda tokuşurlar. Sean olayın ardından duygusala bağlayarak "birer hamburger yeseydik beraber" teklifinde bulunur. Eden ise kılları kadayıf olmuş Sean'a şöyle bir bakar ve "i don't date guys with grey pubes" der. Bu laf Sean'a acı koyar, kahramanımız pubes'larını boyatacak mıdır?

Nittakımız artık bitti ama enstantaneleriyle gönüllerde yaşıyor. Seviyorum, sevecaim.

kantin

2010-03-24T14:03:00.003+02:00

İlkokuldayım, dersaneye gidiyoruz.

İlkokuldan sonra anadolu liseleri ve kolejler sınavına girilip anadolu liselerine ve kolejlere girilen bir dönem olduğundan biz de ilkokulda dersaneye gidiyoruz, başka bir şeyden değil.

Dersaneden bi arkadaşım var, aynı okulda değiliz. Böyle biraz garip bi kız, anlamadığım şekilde sürekli benimle takılıyor - sonra anladım gerçi deneme sınavlarında yanımda oturup tepemden kağıdıma baktığı sıra son derece anlamış fakat siglememiştim. Bir de tombalak bir şey, her teneffüs dersanenin kantininde.

Bi gün yine böyle bi teneffüs, dersanenin kantinine indik. Sıra buna gelince kantinci dedi ne istiyorsun, bu ne dese iyi, "ımmm çılgın bişey olsun!". Peki kantinci ne yapsa iyi? Sanki kendisinden her gün çılgın bir yiyecek isteniyormuş gibi çıkarıp çokomelimsi bir şey verdi ve "işte sana çılgın bir şey" dedi.

Ben bu olayı o an biraz garipsemiştim tabii ama sonra bir ara anlarım, belki büyüyünce anlarım diyerek fazla üstünde durmamıştım. Ve fakat o gün doğan bebeler bile bugün kantinden çılgın bir şey isteyecek yaşı geçtiler, ben daha bu olaydan bir şey anlayamadım. Bugün de düşündüm, yine anlayamadım.

Mevzubahis çılgın abur cuburun adı da firuzeydi sanırım.

Hani büyükler dünyasına ait bitakım şeyler vardır ya, küçükken onları anlayamayız, anlayamayınca yerine bir şeyler uydururuz. Aha o yaşta bende acayip bir ben çocuğum ki kavrayışı vardı. O yüzden bana saçma gelen hiçbir şeyi anlamaya çalışmıyordum, sadece bana hitaben söylenenlere, beni ilgilendirenlere kafa yoruyordum. Gerisini de nasıl olsa büyüyünce anlarım diye sallamıyordum. Zaten o kızda da böyle yaşından bi büyük havası, 11 yaşında bir HeyGirlGeançKızı hali vardı. Yıllar sonra feysbukta karşıma çıktı, arada fotoğraf altlarında karşılaşıyoruz, muhabbetimiz de meraba meraba o kadar.

Bir dönem adı firuze olan çokomelimsi bir şeyle karşılaşmış olup bunu hatırlayanlar şöyle bir gülümsesin şimdi. Ben de tavuk suyuna çorba yapıp geliyorum.

sembölik

2010-03-17T12:09:00.011+02:00

Bu videoyu kafa yapıyor oksijenin fazlası'nda gördüm, Until it Sleeps videosu üzerine ses olarak demo kaydı koymuşlar, enfes olmuş. Anafikir de şu, hani siz Metallica şarkılarında hayatın anlamını arıyordunuz ya, hah işte Metallica onları öyle müziğin nıynırınısına uysun diye at kafadan yazıyor. Haha.

İyi ki Metallica hayranı değilim, iyi ki Metallica'ya bir dönem hayran olmuşluğum yok yareppim çok şükür. Metallica hayranı değildim de çok mu matahtım? Değildim ki anasını satayım. Bir kısım Metallica severlerin diğer bir kısım Metallica severlere hiçbir sebep, dayanak göstermeden pis özenti dediği yıllarda ben tümden bizzat Metallica'nın kendisine uyuz olup metal olayına black metal scene'inden girmiştim. Herkesin Metallica ile hayatın anlamını çözdüğü yaşlarda corpse paint boyalı, baltalı ve taytlı adamları dinlemiş biri olduğumdan kimseye laf etmemem, söz açıldığında susup oturmam daha doğru olur diye düşünüyorum. Bu durumun bedelini de Metallica şarkılarını sonradan sonradan keşfedim "oha iyiymiş lan" diyerek ödüyorum. Bunu da itiraf ederek olaya samimi bir hava kattıysak bir diğer itirafıma geçeyim.

Şimdi bu klipte de görülen, hatta bu klipte yoğun olarak görülen, yok canım ona yoğun olarak görülmek denmez artık gözüne gözüne vurulan sembolik anlatımın çok yabancısıyım ben.

Bu ecnebinin dünyasında mitolojik kaynaklı olsun, dini olsun bir ton sembol var. Müzik yapan asi kesim ise kah bu sembolleri insan haline getirip kayaraktan, kah hayvan halindeyken oyaraktan toplumun altyapısına, bilincine birtakım darbeler vurarak bu common sense'i tokatlamak peşinde. Marilyn Manson filan da yapar bunu, hatta ben bu videoda biraz Coma White tadı aldım. Sebebini çok düşünmeye gerek yok işte ışıklandırma olsun, arkada bir cross olsun, semboller önünde deliren şarkıcı tiplemesi olsun hepsi bana benzer bir tat veriyor. Biri çıkıp oha naalakası var derse daha da uzun anlatırım.

Bunların aynısı sinemada da var. İşte efendim çocuğun doğuşu bilmemney adlı eserdeki doğum anına benzetilmiş de anne rolü şu yüzden şuna verilmiş. Sonuçta çıkan ne? Çocuğun annesinin masum görüntüsü altında günahkar tarafı var, onu anlatıyor. Ya arkadaş ben bu anlatımı alt bilincinde anında hisseden dimağı oturur alkışlarım. Ben o dimağı üç gün seyreder feyz alırım be. Aynı dimağlar şu kıssacık videodaki yoğun sembolik anlatım yüzünden nasıl da bilinçaltı bombardımanına uğruyordur diye hayıflanmayı da ihmal etmem.

Halbuki bu tarz şeylerin bana verdiği hissiyat "aa şey değil mi o, jesus christ? napmışlar ona yaa?"dan ibaret. Ne bileyim, Marilyn Manson Coma White'ta Kennedy Suikasti'ni şeyapmıştı, canlandırmıştı. Bundan ne mana çıkarılabilirdi bilmiyorum ama ben şahsen aptal aptal bakıp "naalaka yeaa" dedim. Zaten o dönem Marilyn Manson kadın mı erkek mi onu çözememiştim, kafamda daha büyük sorunlar vardı.

Hakkaten yalnız metaliko ne yapmış Jesus Christ'a öyle? Bu sembolizmi aşabilecek tek eser Jesus'ın çarmıhtan inip Aytek'le karşılıklı çiftetelli oynamasını tasvir edebilir. Daha neolacak ağabey? Hafif batı müziği Jesus Christ'ın çilesinden yeteri kadar ekmek yemedi mi?

Ya o değil de Lady Gaga hiç çarmıha gerildi mi bu arada, yapmadıysa ayup.

direkt çeviri

2010-03-13T09:13:00.000+02:00

Günlük hayatta karşımıza çıkan, İngiliççe'den Türkçe'ye direkt çeviri örneklerini de bir kenara yazayım da kaybolmasınlar. Belki zamanla birikirler de kültür dünyasına, düşün evrenine bir katkı olur. Görelim.

Favori. Favori kitabınız, favori kahveniz, favori tatil mekanınız, birebir favorite salad dressing, favorite book ifadesinden gelme en sevdikleriniz. "En sevdiğin kahve" dese olmaz, zira artık favori de bir Türkçe kelime. Ama nasıl Türkçe biliyor musun açık ara favorim gibi, artık şu şunun favorisi oldu gibi. İsim gibi, hatta zamir gibi ama asla sıfat gibi değil. Sıfat olarak kullanılacağında hala en'lerimiz kalıbı cari.

Favori lafı ise şimdilik bir yeniyetme dergi cehaleti. İleride doğrumuz, galatımız ve meşhurumuz o olacak.

dating piyasasından sizler için seçtim

2010-03-01T22:44:00.006+02:00

Gençliğimin en şahane yılları sosyal medyanın yükselişine tekabül ettiğinden çok türlü sosyal medyada hatırı sayılır bir mesai harcamışlığım var, buralardan çeşitli evsafta adam ayıklamışlığım da var. Paraya çevrilebilir bir tecrübe olmadığı için de, bu tecrübe ancak eş dost ortamında daşhak malzemesi yapmaya yarıyor. Daha başka bir işe yaradığını görmedim. Yine de ümitliyim.

Bugün sizlere, hali hazırda üyesi olduğum bir dating sitesinden seçtiğim bir profili sunacağım.

Denyolukla dalga geçmek hiç orijinal bir şey değil, bunun üzerinden prim yapmaya çalışanın da allah belasını versin. Hatta bugün bizzat denyoların başka birtakım denyolarla dalga geçmekten ekmek yediği bir dünyada yaşıyoruz. Buna rağmen bunları yazıyorsam, yıllardır verdiğim emekler en azından bir şeye çevrilsin, kaybolup gitmesin diye yazıyorum. Kesip dosyalayabilsem inan öyle yaparım, bizim dosyalama şeklimiz de bu abla.

Dilerseniz atılan ilk mesajdan başlayayım da, daha fazla kıvranmayayım.

"Festival gibisin katilmak istiyorum Önlerden yer kapip, gözünü kalbime bekliyorum Asaletinin bedeli, çok kölen var belli biri Hem biraz deli, azdan çok da serseri Adi lazim degil, bas harfi X.."
İnanmazsınız ama X yerinde gerçek bir insan ismi var, doğruluğunu sorgulamıyorum bile. Her şey olabilir.

Bu tatlı latifeyle kendini tanıtan arkadaş, bakalım profilinde kendini nasıl tanımlamış.

Kendisini nasıl tanımlıyor: eros....

Evet bildiğimiz aşk tanrısı eros. Dört nokta.

Şimdi sosyal medyanın çiftleşme işlerine özellikle bakan bu tarz mecralarında meşhur olan hadsiz hesapsız özgüvenle ilk defa karşılaşıyor değilim. Herkes kendinde belli bir erosluk görüyor zaten, ama bunu kahvede, ne bileyim bir arkadaş ortamında kimsenin yüzüne karşı söyleyemiyor. Çünkü adama gülerler, kalbini kırarlar. İnternet öyle mi ama, kimse yüzüne karşı gülmez, zaten direkt olarak gülmeyenle muhatap olursun. Doğrudan pazarlama.

Aradığı arkadaşı nasıl tanımlıyor: selamlar,bizimide maksadı umumiyemiz dalga gecmak gecilmek degil bilhakis dost edinmektir. malumunuz devri zamanımızda dost edinmek cok zordur, acizene dostlugunuzu kabul etmek,dost olabilmek bizim için şeref haiz eder. nitekim burdan görüşmek, dostludumuzu paidar etmek zor oluyor, msn adresimi nakş ederseniz ordan görüşelim:)))

Nasıl ama, kafanızdaki yavşaklık kavramı yerinden oynadı değil mi?En süper yerini en sona sakladım çünkü. Çünkü günümüzde yavşaklık işsiz güçsüz gezip "ehihi ehehe" diye takılmak değil, TunaKiremiççi gibi gözlük takıp ticaret lisesi edebiyatçılığına, işporta imajına bakmadan gecelerin romantik prensi olmaya kalkışmak; konuşmaya bile yeterli olmayan Türkçe'ye, toprağa gömülmüş heykel antikalığı katmak. Söylediğini antika Türkçe ile söylerse daha entel görüneceğini umuyor. Daha entel görünürse daha ciddi, daha ciddi görünürse inandırıcı olacağını sanıyor. Birileri gerçekten dost olmak diye bir şey var sansın, ona bir msn uzaklığında olsun istiyor. Msn'i alırsa her şey tamam sanki, bu entelektüel birikimle etkilenmeyecek dost yoktur zira. Sizli bizli muhabbeti de çaktık mıydı, dostluk birden seviyeli dostluk olur.

Teker teker bütün imla, kelime hatalarını da yazayım, kastettiklerini tespit edip hangi yanlış fikirlerle o kelimelere gelindiğini bulmaya çalışayım dedim ama hem zaten her şey aşikar, hem de ne uğraşacam ulan.

Yanlış anlaşılma olmasın, ben buralara sosyal gözlem yapmak için giriyorum. Başı bağlı kadınım yoksa ayol.

and lived happily ever after

fotoğraf sevinci

2010-02-17T15:54:00.008+02:00

Bir zamanlar çok marifetli bir telefonum vardı, Symbian işletim sistemli filan. Fotoğraf çekiyordu, video da çekiyordu, üzerine envai çeşit uygulama kurulabiliyordu. Kaç tane kurdun, kaç tane kullandın desen 1-2 tane derim, taş çatlasın 5 derim (bir elin parmağı sayısı olması hasebiyle yuvarlak rakam). Yalnız üstüme gelinirse itiraf ederim ki hiç bilmiyorum, hatırlamıyorum.

Şu anda kullandığım telefon nispeten basit bir şey, yine de fotoğraf çekiyor. Video da çekiyordur herhalde. Bak bilmiyorum bile. Çektiğim fotoğraf sayısı sınırlı, onları açıp bakıp bir şey yaptığım da yok.

Acaba diyorum ben mi çok öküzce davranıyorum, yani insanın gördüğü şeyin çık çık fotoğrafını çekmesi yönünde bir içgüdüsü var da bende mi eksik? Kim ne yapar o fotoları, dahası neden cep telefonuyla video çekilir? Arkadaş arasında komik anlar yakalayan o videolara üçüncü şahıslardan kimsenin gülmediğini biliyor muydunuz? İnternet trafiğinde hatırı sayılır bir kalabalığı oluşturan bu videolar ve bunların paylaşımı için dönen goygoyun haddini hesabını tutan gizli bir örgütün olduğunu, ya bunu biliyor muydunuz? İntikam almak için şimdiden 123451345 ergenin listesini ellerinde bulundurduklarını?

Bilmiyorsunuz. Ben de bilmiyordum. Artık biliyorum çünkü Patty teyzem yine bir çek aldı.

Fotoğraf çekme merakı ve motivasyonunu da ikiye ayırmak lazım. Birincisi hayatı saçlarından yakalayabilmek, zamanı tutabilmek (çünkü tutamıyorum zamanı), anıları/anları ölümsüzleştirmek isteyenler. Bir de sanat severler var, yolda sokakta şahane bir enstantane, enfes bir kompozisyon görürse şakkadanak çeksin ister. Sırf bu yüzden yanında tüfek gibi makina taşıyan, o makinanın yüzünden kolunu sakatlayan var. bunu çeken fotoğrafçı sakat kalmış hesabı.

Zamanı tutamayan, fotoğraf çekerek zamanı tuttuğunu sanan güruha burdan sevgilerimi sunarım. Parmak kadar bebenin burnuna burnuna makineyi sokunca ne oluyor onu da sormak isterim. Yavru daha bir yaşında değil ama hakkı sayılır arşivi var. Kim ne yapacak bunları, kim dönüp bakacak bilmiyorum. Benim bebekliğimde teknolojinin elverdiği ölçüde çekilmiş bol miktarda fotoğrafım var, büyükler bakınca tek hatırladıkları utanç verici çocukluk/bebeklik hatıraları oluyor. Gerçi bakmasalar da hatırlar onlar, geçen gün ne dediğini hatırlamazlar ama "ay o gün ne çok ağlamıştın"ları video gibi kaydetmişler, bozuk video gibi, içine hayalet girmiş video gibi olur olmaz zamanda çalmaya başlarlar.

Buradan hareketle, dellenip çocukluğuna ait bütün görsel materyali yok eden yetişkin diye bir film klişesi icat ettim. Yapılırsa harika klişe olur bence.

Bugün ortalama bir bireyin ortalama 245245 tane fotoğrafı var, bunların sadece ortalama %78i facebook'ta. Kalanı sabit disklerde, telefonlarda. Artık bir bilgisayar çalındığında üzüldüğümüz tek şey içindeki bikinili fotoğraflarla ayıpçı videolar. Ünlü pornoları çalınan ünlü telefonlarından yayılıyor.

Ulan bi fotoğraf çeken cep telefonundan nereye geldik. Aslında bana anlamsız gelen her ortamda telefonunu/fotoğraf makinesini çıkarıp çikita çikileta diye fotoğraf çekilmesi. FotoMakinasız tatile gidilmemesi ve o fotoğrafların da aslında kimseye bir şey ifade etmemesi. Ben mesela, belli bir yaştan sonra o anıtın bu meydanın yanında durup fotoğraf çektirmenin gereksizliğini kavradım, artık yapmıyorum. Ne bir başkasının bu tarz fotoğraflarına bakmaktan hoşlanıyorum, ne kendimin. Fakat işte elalem delirmiş gibi her yerde kendi fotoğrafını çekmekten, kendi fotoğraflarından koleksiyon yapmaktan bıkmadı. Bunu anlayamıyorum. Kafam çok karışık.

buradan konuyu egolarımıza getireceğimi sanan da çok yanılır.

Böyle fotoğrafını çekip sağa sola koysalar çok mu iyi?

kariyer

2010-02-16T12:05:00.002+02:00

İş hayatına başladığım yer gayet düz adam işi, gayet ortadan; üniversiteden mezun oldum, okuduğum şey neyse onu yapacağım bir işe girdim. Halbuki birtakım renkli insanlar, bambaşka camialar var. Mensupları bugün medya, reklam, acans uuuv tarzı ortamlarda köşe taşı olmuş, dart oynanan ofislerde yaşıyorlar. Hikayeyi sorsan çoğu iş hayatına garsonlukla, palyaçolukla, terzi çıraklığıyla başlamış.

Tabii buradan bakınca iş şahane bir başarı hikayesi, "garsonluk, dj'lik, perukçuda çıraklık yaptım" ve ardından hobi olarak başlanan kreatif işler, teklifler, rengarenk tesadüfler, 10-15 senede gelişen akıl almaz bir hayat hikayesi... Bir de bize bak minakoyim, işe junior olarak başladığın dal neyse onda takıl, 15 sene sonra kariyer basamakları bulunan bir şirketteysen iki basamak yüksel müdür ol, yok kariyer basamağı olmayan uffak şirketteysen tatmin edici maaş, yıllık izinde kolaylık, işyerine naz geçmesi imtiyazına sahip ol. Başka? Hobi olarak fotoğraf çek, dil öğren, seyahat et, dans et. Bu.

Hayata başladığın yer ne kadar ortalamaysa, varacağın yer de o kadar ortalama. İki nokta arasındaki mesafe ise ölçmeye değmeyecek kadar can sıkıcı.

Nasıl ama, gerekirse içime YılmazErdoğan kaçmışçasına tespitler yapabiliyorum, ama terbiyemden yapmıyorum.

vav (ecnebinin wow dediği)

2010-02-06T20:58:00.005+02:00

Az evvel gördüğüm en ilginç, en tuhaf, ömrümün en çocuk, en kısa, en uzun tanışma mesajını aldım. Site bir dating sitesi, muhteşem bir yer. Her gün yepyeni tadlar, heyecanlar buluyorum. Görelim.

"özel

Merhaba, Kısacası Ben Buyum Xxx Yyy ZZZ (D.T.1979 TÜRKİYE), Ttt Üniversitesi Mühendislik ve Mimarlık Fakültesi İnş Müh Bölümünü Bitirdi. Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği İnşaat Mühendisleri Odası üyesi...Öğrencilik Döneminde Üniversitede Karıştığı Bir Kavgada Almış Olduğu Dört Ay Cezayi Sn, Recep Tayyıp ERDOĞAN'ın 26 Mart 1999'da Girdiği ve 24 Temmuz 1999'a kadar kaldığı Pınarhisar K.1 Tipi Kapalı Cezaevi İle Aynı Koğuşta 4 ay Cezaevinde Kaldı. A.B.D New York Üniversitesinde,Yüksek lisansnı Tamamladı Daha Sonra Ülkesine Döndü. New York Üniversitesi New York Şehrinde Bulunan Özel bir Üniversitedir. Siiznle Tanışmak İsterim Sevgiyle..."

Sevgiler benden olsun, dating sitesine özgeçmiş bırakan adam.

Biri bizimle kafa buluyor sanan çok yanılır.

demir demirkan'ı nasıl bilirsiniz?

2010-01-22T19:38:00.008+02:00

Seveni vardır, sevmeyeni vardır, ben Demir Demirkan'ı 8-10 senedir tırt bir rakçı olarak bilirim. Daha da bu kanaatimi değiştirecek bir iş yapmış değil. Bilakis, ara ara şüpheye düşsem de takip ettiğim, kulağıma çalındığı kadarıyla işleri fikrimi günden güne sabit kılıyor. Korkarım bir süre sonra fikrim de değişebilirliğini yitirecek. Bu yüzden Demir Demirkan akıllı olsun!

Sertab bacımızın tivitisi sağolsun, duyduk ki DemirCan'la yöre yöre, türkü türkü türkülerimiz şekli bir çalışmaya imza atmışlar. Anlayabileceğiniz üzere türkülerin kah rock yorumları, kah operatikimsi tınıları ile dopdolu bir şeyler olacak (olmuş hatta, oldu da bitti). Hatta albüm çıktı, turneler yapıldı, konserler verildi, icabında New York'a kadar gidildi ki türkülerimiz, değerlerimizi bir New Yorklu, bir New Yorker da anlayabilsin; alabildiğine geniş, olabildiğine füzyon gönlünde anadoluya da bir yer açsın. Bakarsın önümüzdeki senenin hipster modası türkiş türkü dinleyip Çorum halk oyunları ekibi gibi giyinmek olur da DemirCan'ın ameriga görmüşlüğüyle Sertab bacımızın reklamcı abisinin trendsetter duruşu dünya kültürüne bir katkıda bulunur. Bakarsın DemirCan rakçı olamadığını idrak eder de türkü bar konseptine yeni bir soluk getirir.

SertabErener'in örövizyon başarısıyla üstlendiği Türkiye'yi tanıtım misyonu üstüne yapıştığından, kafa kafaya verip böyle bir şey düşünmüşler sanıyorum. Her boka proje demek çok moda olduğundan ve SertabErener ile DemirCan beyin de çok şükür bir eksikleri olmadığından yaptıkları şeyin adı tabii ki proje, ben de öyle diyeyim de ayıp olmasın.

Esas ben bu kadar lafı niye döktüm durup dururken, şu video içindi hepsi.

Yanlış bilmiyorsam bu türkü mürkü turnesinden bir konser olsa gerek, çünkü iki canciş iki sevdicek bir arada konser veriyor, füzyon ediyor sahnede. Daha başka bir beraber projeleri vardır da haberim yoktur belki, bilemedim. Neyse, şu video üzerinden az dedikodu yapayım, şunu arkadaşla çekiştirme zevkinden mahrum kaldım bari uluorta çekiştireyim de yüreğim soğusun.

Şarkı da Aşk, hani SertabErener'in debut albüm gibi adını SertabErener koyduğu, kapağında at nalı kadar sureti olan sarı kırmızı albüm. Hani SertabErener'in içinde Gece Kraliçesi adlı bir adet operadanBirKuple söylediği, hızını alamayıp bir de Makber söylediği, üstüne muhtelif şarkılarda gırtlağıyla cümle alemi dövdüğü albüm. Bütün bunları nerden mi biliyorum? Çünkü Patty teyzem bir çek aldı.

İşte Aşk da o şarkılardan biri, tövbe estafu şarkının o gırtlak şov bölümünde havalanmak üzere hızlanan bir uçaktaymış gibi hissediyorum, videoda da SertabErener sanki bunu biliyormuş da sesine o hızlanan motorların, coşan klimaların havasını vermiş sanki. Dinleyen kendini havalanmakta olan bir uçakta hissetsin diye belki de. Sanat da böyle bir şey işte, kimin üzerinde nasıl bir etki bırakacağını bilemezsin, bıraktığın etkiyi beğenmezsen "mamulümü kötü kullanıyorlar" diye kimseyi dövemezsin. Anca dizini döversin.

Daha Demir Demirkan'ın kel kafasına, Adanalı tipine, kolpa rakçı triplerine giydirecektim dur.

SertabErener şarkıda cümle alemi gırtlağıyla sopaladığı bölümün kontrast dozunu az bulmuş olacak ki şarkının sessiz bölümünü feci akustik, mihteşem bölümünü ise çokpis rakçı yapmış. Eh evde hazır rak gitarcısı besliyoruz dimi, Demir'in sanatı bu şarkıya hayat vermesin de ne yapsın... Yetti mi? Yetmedi, arkada daha koca bir orkestra var. SertabErener'in muhteşem gırtlak şovu, Demir Demirkan'ın acayip rakçı gitarı ve orkestranın tüm sazları şarkıya beraber girince ancak oluyor. Öyle bir şey, koskoca Aşk. Ortalarda bi yerde her rak olayının olmazsa olmazı bir solo bölümü var. Her kimin elinde elektrink gitar varsa o solo atacak daha. Bilmem doğaçlama, bilmem yazılmış, o solo atılacak. Elektro gitarlı çokFenaSertRak müzikte 80ler kafasını aşamadığı için atamadığı sololardan kurtulamıyor Demir Demirkan, bu sefer atmasam diyemiyor. Ben burda seyrederken yerin dibine giriyorum ama o sevdiceğinin yamacında büküle büküle solo atamamaktan gocunmuyor. Ben ne nota diziliminin orijinalliğini, ne de Demir Demirkan'ın gitar tekniğinin yeterli olup olmadığını bilirim. Ben kulağıma geldiği kadarını, tüketici seviyesinde müzik kültürümle tarif ederim, onu da şeyedeyim. Zaten kulağa güzel gelmedikten sonra isterse dünyanın en über solosu olsun, bana ne?

Gitmeden bir şey daha yazacağım, şarkıyı söylerken Sertabım garibim dönüp dönüp bakıyor adama, gözlerinde bir şey görecek filan işte seyirci coşacak belki bu elektriği iliklerine kadar hissedip; ama adam heyecanından mıdır nedir, içine tomruk kaçmış gibi ne dönüp bakıyor ne bir karşılık veriyor? Elinden geldiğince işte ara sıra, ama öyle muhteşem bir sinerji, bir enerji göremedim aralarında. Daha ziyada iyi hazırlanılmamış bir müsamere gibi, üstüne üstlük Demir Demirkan'ın Taksim rakçısı relax kılığı ile SertabErener'in hanım kız elbisesiyle gelin topuzu müthiş bir tezat oluşturmuş. Ama esas iş müzik olduğundan artık enerjisine elektriğine bakmayacağız. Hele bir de SertabErener ağzına ağzına düşüp azından öptü ya DemirCan'ı, daha ne sinerjisi istiyorsun ahlaksız.

Tekrar bir dönüp okudum da, SertabErener'e çeşitli mecralarda "ah be sertab, eh be sertab" diye seslenen samimi bir fan grubu var ve sandığımdan kalabalıklar. Bütün bunları nerden mi biliyorum? Çünkü Twitter'ını takip ediyorum. Bir dönem FriendFeed'den bile bakıyordum. Yazlıkta, stüdyoda, bilgisayar başında webcamle çekilmiş fotolarını koyuyordu boy boy. Bu, Türk ünlüsünde alışık olduğumuz cinsten bir samimiyet olmadığından hayran kitlesini en az ikiye katlamıştır diye tahmin ediyorum. Ve şu an bu hayran kitlesini bir anda karşımda bulursam ne yaparım bilemiyorum. Allahtan internet "yüzü olmayan insanların hedefe serbest atış yapabildiği" bir mecra da, rahat ediyoruz. "Sıkıyosa gel burda söyle", sıkar gerçekten. Ki bir dönem SertabErener sevmişliğim, albümlerini alıp dinlemişliğim bile var, bak buna rağmen kitlesinden korktum.

Böyle deli kitlesi olan bir de Şebnem Ferah var bak, bütün konserlerini en önde seyreden, sanki doğuda beraber bot bağlamışlar gibi kensinden Şebo diye bahseden sımsıcak bir kardeşlik. Bir ara cesaretimi toplayabilirsem onun hakkında da yazacağım. Ondan da sağ çıkarsam beni artık kimse tutamaz, Teoman'ı bile döverim.

sivilce ve dermalogica macerası

2010-01-09T02:59:00.008+02:00

Hatırlamadığım kadar zamandır sivilceliyim.

O zaman çok uzun olduğundan değil, gerçekten de hayatımın hangi zamanları sivilceliydi hatırlamıyorum. Ortaokulda biraz vardı alnımda ama öyle depresyona sürükleyecek kadar değildi. Lisede var mıydı asla hatırlamıyorum, fotoğraflarda görünmüyor ama fotoğraflar fotoğraf değil ki. Bildiğin o 36lık film takılan şaka şuka foto çeken makinalardan, 9x13 kağıda basılmış, ya bulanık ya uzaktan çekilmiş, yakın olanlarda da bir şey görünmüyor. Dijital makina filan yok tabii, ben liseyi sanayi devriminden bile önce okudum çünkü.

Harbiden lisede sivilcem yok muydu, yoksa neden bi anda yokolup sonra yine çıktı, varsa niye skimde değildi hatırlamıyorum. Üniversitede de vardı sanırım ama aynı şekilde hatırlamıyorum. Zira öyle keko kezban takılıyodum ki suratımda sivilce varmış dişimde tel varmış diye dert etmiyodum bile.

Sivilceli olmanın en boktan tarafı da, görünür bir dert olmasıdır. Yani adam suratına bakıp "yeaa onlara şeyapsana, bi arkadaş şey kullanmıştı" diye başladı mı işin var. Şişmanlık da öyle ilk bakışta görünen bir dert ama ben hiç şişman bi insanın karşısında "ya kiraz sapını kaynatıp kulağına damlattın mı mis gibi oluyormuş" diyeni görmedim. Nedir yani şişmanlık kutsal bir dert mi, şişmanlar dokunulmaz mı? Niye herkes sivilce hakkında bişey söylemek zorunda ulan, sırf bunun yüzünden bu olayı kendime dert edindim. Ne güzel yaşayıp gidiyordum halbuki.

Bi de önden yazayım, bu yazının sonu "...sonunda cillop gibi bi surete kavuştum, thanx to xx ürün/yy doktor/zz agresif yöntem" diye bitmeyecek onu baştan söyleyeyim. Sivilceye çare arayanları sağdaki sapaktan devam etsin, öte yandan sivilceye nelerin çare olmadığını bilmek de işlerine yarar diye düşünüyorum. Okuyun bence lan, yazık bak o kadar yazıyorum.

Şimdi ortaokul zamanlarından başlayayım. Şaka be şaka, ne kullandım naptım hepsini hatırlamıyorum zaten ama medikal ve dermo közmetik denen sülaleden, bilindik bilinmedik bi sürü ıvır zıvır kullandım. Bir miktar da doktor yüzü gördüm. Tahmin edileceği üzere derman bulamadım. Bir de benim sivilcelerin şöyle bir özelliği var, hani regl sivilcesi olur irili ufaklı coşar, hep öyleler. Yani öyle Roaccutane gençliği gibi yanaklarda iki patates tarlası şeklinde değil de alında çıkmış dönemsel kılıklı şeyler. Yalnız benimkinin bi farkı var tabii, yıllardır biri biterken öbürü de başlar vermesin allah. Bu yüzden Roaccutane gibi agresif tedavilerle ciğerimi dalağımı s.ktirtmedim. Bu işi kansız bitirmeye kararlıydım.

Bütün bunları yazmak aklıma nerden geldi aslında, en son Dermalogica'nın Clearing Skin Wash diye bir temizleyicisini denedim, oradan.

Fotoyu da iyi ki koymuşum belki bilemeyen olur

Son zamanlarda suratımı epeyce düzene sokup artık izlere peeling'e girişmiş, reklam kızları gibi erkek arkadaşım tarafından da takdir edilmeye başlamıştım. İlişkimize heyecan gelmişti. Ta ki alnımda 3 adet raptiye büyüklüğünde sivilce ardı ardına patlayıncaya kadar... Bu Dermalogica'nın MediBac sülalesi var akne için, dedim hazır sivilceliyken deneyeyim bakalım neler olacak.

Clearing Skin Wash, allah için çogzel bir temizleyici. Yağ bezleri durmaksızın çalışan bir ergeni ancak o durdurabilir hatta o derece. Bir de mentollü gibi ferah bir kokusu var ama içinde mentol yok, hede özü, bıdı suyu gibi bişeyler var. İyi şeylerdir zaar dedim hoşuma da gitti böyle saf saf sevindim ama aga, benim ergenliğim geçeli çok oldu. Benim suratımdan harıl harıl yağ salgılanmıyor ki... Kış günü herif benim cildimi çatır çatır kuruttu, bıraksam ağzımın etrafında kuruyup pul pul olan derilerden top sakal olur. Bunu da sanırım Dermalogica'nın bir diğer temizleyicisi Special Cleansing Gel ve Active Moist ve o salak toniğe borçluyum. Çünkü bundan da bir süre önce bu dermalogicadan bana bi derman çıkar mı ki diye gidip sitroberinetten normal/oily skin kit'i almıştım. Bıkmadan usanmadan, sebatla kullandım bunları ve karşılığında beyaz bir top sakalım oldu. Hatır hutur onunla uğraştığım için bi de kızardı sonra. Gittim Dermalogica satan bir yere, benim cildim na böyle, bunu bunu kullandım netice bu deyip bana bir şey tavsiye edip edemeyeceklerini sordum. Cilt bakımı hakkında muhtemelen benim kadar bile bilgisi olmayan, beyaz önlüklü bi hanımabla baktııı baktııı ve kullandıklarımın cildime uygun olduğunu, istersem nemlendirici serum verebileceğini söyledi. Ben de almadım. Biliyorum o serumdan ne çıkacağını, sokacaklar bana 100-150 liraya çük kadar bi serum, kullandım faydasını görmedim diye artık ondan sonra kime şikayet edersen et.

Ben de gittim L'oreal dermo expertise mi bişey böyle anaaam el kremi gibi kıvvvamlı bi nemlendirici aldım, hem de 20 lira mı ne. Gece gündüz sürünüyorum da sürünüyorum. Top sakalım çıkmıyor artık ama hababam sürünüp duruyorum. Çok da memnunum, kış günü için şahane bişey bence. Bir de Clinique DDML vardı, şu sarı nemlendirici, o mesela feci yağlandırıyor. Yıllar önce bi minik boy aldıydım, sonra da atmışım bi kenara ama haketmiş. Benim L'oreal bundan iyi.

Netice olarak Clearing Skin Wash bi işime yaramadı. Kokusu süper. Bi gıdımcık alınınca köpür köpür köpürüyor, suratımızı da çatır çatır kurutuyor. Special Cleansing Gel ve Multi Active Toner ve Active Moist i daha az sert hava koşullarında tekrar denemek üzere bir kenara koyuyorum ve yazıyı da burada bitireyim. Bir dahaki sefere de buna alternatif ürettiğim yöntemi yazayım istek olursa.

Anam anam daha Avatar'ı da yazcam ha.

walking in my shoes

2010-01-06T01:35:00.003+02:00

Bu şarkıyı da bilmemnereden çıkmış "Tour of the Universe 2009 Live in Paris" adlı Depeche Mode albümünde buldum. Böyle tuttum enem bu albüm neymiş böyle diye sıradan dinlerken walking in my shoes'a gelince bi mal gibi kaldım. Allahım dedim bu ne, nası şarkı bu, stüdyo kaydı nası acaba bi bakim sonra devam ederim dedim... O gün bugündür walking in my shoeees try walking in my shoes diye takılıyorum gece gündüz. Mümkün olsa damardan alacam, öyle bir şey.

Zaman zaman oluyor böyle, gece gündüz aynı şarkıyı dinliyorum, sonra ondan böyle tiksinme değil de bi bıkkınlık geliyor. Normal dimi, sürekli aynı şeyi yapınca ondan bıkmak insanın doğasında var. Ben de bunu enteresan bişeymiş gibi yazdım buraya.

you'll stumble in my footsteps
keep the same appointments i kept
if you try walking in my shoes
if you try walking in my shoes

yazınca olmadı. Dinleyin.

biraz da san'at

2010-01-02T23:00:00.008+02:00

San'at dostları alınmasın ama hayatımda gördüğüm en tarrak kürrek sanat olayı olarak Site'yi seçiyorum. Sarkis'in Site'si.

Aylardır gideyim göreyim, amman kaçırmayayım diye aklımın bir köşesinde tuttuğum bu İstanbulModern hadisesini haybeye gözümde büyütmüşüm, değmezmiş. Bir de seviniyorum oh bebek, 10 ocakta bitiyordu, ucundan yakaladım diye. Şaka maka iyi de promote edildi, üst geçitlerde boylu boyunca ilanlar, televizyona reklam filan. Çoluğunu çocuğunu kapıp gelen mi ararsın, hadise varmış diye koşup gelip sonra rehberleri okumaya üşendiği için hmm hmm diye bakıp geçen mi... Pixie saç, rengarenk çoraplı, babetli, eşşek kadar kız çocukları ile plastik çerçeve retro gözlüklü, fularlı iri heriflerse zaten bu mekanlarda görmeye alışkın olduğumuz, olmazsa olmaz etkinlik dekoru olarak yerlerini almışlardı. İşim ve evim gereği bunların doğal ortamlarına yolum pek düşmediğinden, böyle yerlerde görünce nesli tükenmekte olan bir canlı türüyle karşılaşmış gibi oluyorum, içime garip bi güven doluyor, ne dersen de.

Neonlar önünde dansöz, neonlar da Sarkis'in bir şeyleri. Of.

Şindi sanatçı dediğin zaten senden benden farklı bir bünye, farklı bir mekanismus. Bunu böylece belledim, kabul ettim. Avcı toplayıcılıktan azıcık ileriye geçmiş her toplumda var bundan, kimisi yiyecek, kimisi giyecek, kimisi edevat, kimisi sanat üretecek. Sanatı üreten de haliyle ona göre bir değişik şekillenecek. Hayata senin benim baktığım gibi bakmayacak yani. Fakat bunu kabul ederken işin içinde biraz ilginçlik, şöyle bi pırıltı, en azından kafanın içinde bir ampul filan ararım ben, elimde değil. Etekleri zil çalan elbiseyi fotoğrafın üstüne koyduğun vakit yıkıntılara can verdiğini düşünen sanat kafası bana göre kafası güzel kafası oluyor. Ecnebi "have you been on crack?" diye sorar ya, o hesap.

(Gerçi ecnebi bunu bizim "ne içtiysen aynısından istiyorum" dediğimiz durumlar için söyler, biz KafaYapıcıKafası diyelim. Meh.)

Sarkis hakkında bir şey bilmem. Şimdi okudum İstanbul'da doğmuş, İstanbul'da okumuş, Paris'te yaşarmış. Öğrendiğim birkaç şey de şöyle oldu;

- Sarkis, ses bantlarıyla oynamayı çok sever. Evinde kullanmadığı ses bantlarını uygun formlarda heyköl, enstalasyön haline getirir. Hiçbir forma sokamadıysa köşeye yığar.

Lulu adlı bu eser Lulu adındaki operanın ses bantlarından oluşan bir şey. Damarda akan kan hesabı.

- Halk arasında kurşun dökme olarak bilinen ritüelden çok etkilenmiş, kurşunun suya döküldüğü anda oluşturduğu organik forma hayran kalmış, suya değen kurşun cozurtusunu tarif edecek kelime bulamamıştır. Fotoğraf teknesine döktüğü kurşuna duyduğu hayranlığa ben ayrıca hayran oldum ama organik form dediği şey bok gibi olmuş üzgünüm. Göz möz çıkmamış üstünde. Bi dahaki sefere üç kulhü bir elham eşliğinde spiritüel bi ritüel ile denemesini tavsiye ediyorum. Bakirelerin dokunuşuyla hayat bulan şaman elbisesini de giyerse çok başka, bambaşka olabilir.

- İki elbisenin yakınlaşması diye tarif ettiği bir olay var, biri Burkina Faso bilmemne ruhani şeysinin elbisesi (bir bakirenin ketene dokunarak can verdiği elbise), bir de görünmezlik elbisesi adında enteresan bir form, adamı hapşırtan bir misk kokusu. İki elbise karşılaşmış ve buna vaaay anasını diye bakıyoruz, bakmamız bekleniyor çünkü. Bu açıdan bakılınca Sarkis gerçekten naif bir insanmış.

Bu kez Aşık Garip'in (vityo) bantlarından bir adet Aşık Garip.

- Bir kenarda boylu boyunca uzanıp tam ortada kavuşan kırmızı kumaşla yeşil kumaş. İki denizin kavuşması, kavuşma, buluşma ve alkış.

- Ritmik bir bik bik sesi ile alanı dolduran ise Dakikada 110 adlı sanat eseri. Sarkis'in kalp atışlarını simule eden elektronik metronom, bir köşede, öylece, Sarkis'i bize bağlıyor. Adeta sanatçının kendinden bir parça. Bir hanzo olsaydım üstüne basardım.

- Üzerine kuşların zıçtığı terkedilmiş bisiklete yapıştırılmış kuş tüyleri. Melekler bisikleti.

Kendinden bir şey bırak masası

- Son olarak, "Kendinden bir şey bırak" adlı interaktif bölüm. Burada da adından anlaşıldığı üzere, belirtilen alana kendimizden bir hatıra bırakıyoruz. Bırakılanlardan aklımda kalanları da sayayım da Sarkis ve sanatının kitleler tarafından yorumlanışı hakkında bir fikir versin; üstüne rujla Piraye yazılmış peçete, vesikalık fotoğraflar, anahtarlar, birkaç lipgloss, fişler, otobüs bileti, bitmeye yüz tutmuş dörtlü göz farı, akbil, irili ufaklı kurşun kalemler, post it üstüne yazılmış telefon numarası olmayan bir numara, sakız paketleri, kırık bir kredi kartı ve buna benzer, ceplerde çantalarda kalmış çer çöp. Sigara paketi olmadığını hayranlıkla gözlemlediğimden, dayanamayıp boş bir sigara kutusu bıraktım ben de.

Fotoğraf çekmek yasak olmasaydı bunları da koyardım. "Ya bunlar X, ya da ben sanattan anlamıyorum" gibi ezik önermeler yazma zahmetine bile girmiyorum ve soruyorum: bu ne lan?

--Sanatçı duyarlılığını şeyaptım diye beni hor görmeyin, yerlere çalmayın.

jerk dediğin nedir

2009-12-24T01:42:00.000+02:00

Sizleri, bir blogda rastgeldiğim şu özlü sözle başbaşa bırakayım bir süre;

Being honest about being a jerk didn’t make you less of a jerk.

Keşke yapsa halbuki.

Şey vardı hani Sabrina, o tatlı cadı dizisinin teenage cadılı bi remake'i, onu diyorum. SabrinaTheTeenageWitch. SezercikAslanParçası. Olay örgüsü de genellikle Sabrina'nın gençliğin de verdiği çılgınlıkla birtakım salaklıklar yapması, bir süre bunun farkında olmadığı için daha başka salaklıklar yapması ve aile büyüklerince uyarılması şeklinde tezahür ederdi. Aile büyükleri de aynı evde yaşadığı iki cadı hala/teyze (gerçek cadıydı bunlar, ecnebinin aunt karmaşası yüzünden kimi kanallarda hala, kimilerinde teyzeydiler.) bir de konuşan kediden müteşekkildi. Bir de babası vardı sanırım arada kristalden konferans görüşme olarak dahil oluyordu. Yok lan o zamanı durduran kızdı. Pardon, Sabrina'nın cadı hala/teyzeleri, konuşan kedisi var. Kristal nesneden konuşan babası yok. Tamam.

Sabrinagiller

Bu Sabrina'nın genellikle yaptığı denyoluğu anlaması uzun sürüyordu, ne bileyim bu dişi akrabaları, kedi filan biraz kanırtıyordu bi de anlasın diye. Olayı bilmece haline getiriyorlardı çünkü bütün olay Sabrina'nın yaptığı şeyi anlayıp ondan bir ders çıkarmasıydı. "oww tanrım jeff'i nasıl da küçümsedim, oysa onun kocaman bir kalbi varmış kırıverdim" dediği anda ortam birden güllük gülistanlık olur, büyü varsa anında bozulur, küsler barışır ve derhal bir bayram havası eserdi. Sabrina'nın yaptığı denyolukların bir başka güzelliği de kalıcı hasar bırakmamasıydı.

Artık bu Sabrina'nın olayı benim içime nasıl işlemişse bu kadar, ne zaman ortalıkta sen soktun sen çıkarlı bir durum olsa direkt aklıma gelir kaltağın süper kolay hayatı.

Bizde öyle mi ya? Kazık kadar adamım aklım idrakim yerinde çok şükür, hep zamanında olmasa da bir ayılık yaptığımda bunu anlayabiliyorum. Ama anlamak yetmiyor, anlamak sevmeye yetmez. sensizolmaz. sensizolmaz. Bu durumda ben iki kere zarardayım. Birincisinde yaptığımı farkedip yeri geldiğinde acı çekiyorum. Peki öylece bitiyor mu, hayat bana "çok üzüldün lan tamam hadi canını sıkma bi çaresine bakarız" diyor mu, demiyor. Olan her neyse ona çareyi ben üretmeliyim, ki bazen çare üretmek için de, üretilen çarenin işe yaraması için de geç oluyor. Bir de buradan zararlıyım. Ettimisanaiki?

Halbüse benim bi eski sevgilim vardı, he bak bunu nickfallin'in bloguna yorum ettiydim de sallamadı sanırım. Neyse, bu adam bencil, sorumsuz ve de biraz kendini beğenmiş biriydi (tam bana göreymiş aynı ben, heh) emmee karşısındaki leb demeden ona çorumdan leblebi getirsin (ifade kabiliyetini leblebi misaline kadar düşürdüm, sanatımın diplerinde geziyorum fakat yazmam lazım bunu nolur), hislerini onun gözlerinden, seslerinden bil-iver-sin isterdi. Kitaplarda okuduğu ilişşşkiyi aramış, aramış bulamamıştı. Bir sebepten aradığı şeyin bende olduğunu sanıyordu ama takdir edersiniz ki insanın birkaç ayda karşısındakinin her bir şeyini bil-iver-me-si pek mümkün değildir.

Neden öyle bir ümidi vardı onu da söyleyeyim. Kendisi o kitaplarda okuduğu ilişşşkiyi ararken artık kimin ahını aldıysa, bitmek bilmeyen bir ergenlik bunalımı üzerine lanet gibi çökmüştü ve o ergen mood'unda geçmiş ilişkileri, sevgileri sevdaları irdelerken karşısına çıkıvermiştim. O döküldükçe döküldü, benise gelişimini sağlıklı bir şekilde devam ettiren her birey gibi ergenliği çok şükür atlatmış olduğumdan dinleyip şöyledir böyledir diye yorum yaptım. O bunu bil-iver-mek sandı, ben aslında bilmediğimi söyleyince, o da bunu anlayınca kalbi kırıldı...

Lan ne diyordum? Ha işte, bu eleman sadece kendisini ve kendisinin anlaşılmasını ister, karşısındakine bir crap bile vermezdi. Bunu da bilir, söylerdi "biliyorum, belki bencil biriyim ben, belki kötüyüm ben" filan. Bunu bilmenin önemli bir şey, söylemenin de bir erdem olduğunu sanardı. Tamam o bildi ya bunu, hayat süperdi, karşısındaki "ayy canıımmm demek öyle, olsuun ben yine de saçımı, idrakimi süpürge ederim sana. vaktimin tamamı varlığına armağan olsun" diye yerlere kadar eğilecekti. Hayallerde yaşıyormuş bazı ibneler. (he şimdi herife de ibine dedik, işallah biri çıkıp "ona karşı hislerin var hala, inkar edemezsin" demez)

Toparlayayım da gideyim artık. Düşünmeden her boku yiyip ondan sonra da "ben çok kötülükler ettim, kötü biriyim ben" diye ağlamakla günahlar çıkmış olmuyor. Bunu yapanlara "g.tün yiyorsa şunu bir düzelt bakalım" demeyi insanlığa karşı bir borç bilelim, gerektiği takdirde ağızlarını burunlarını kırmaktan çekinmeyelim. (şaka)

öyle bir başlık atmak ki mallığı daha orada tescillemek

2009-12-21T21:33:00.009+02:00

Haftasonu Avatar'a gittik bir grup insan olarak. Ne haftasonusu, çomartesi gecesi işte. Gören de bütün haftasonunu sinemada geçirdim sanır. Sanmaz ama dimi? aymiiin, vatkayn'ofidiyıt tinks yuspentdihoooolvikend etdımuuviiz?

Avatar evet kafam kadar

Şindi benim avatar mavatar bi fikrim yoktu aslında. Avatar the Last Airbender değil bu arada, James Cameron'ın Avatar bu. Hani 14 sene önce düşünmüş adam, bugüne kısmet olmuş. O işte. Bir nümayiş var belli belirsiz ama hakkında yeterince şey duymamış, okumamışım. Bu sebepten Avatar'ın ne süperŞahaneMuhteşemBambaşka olduğunu bırak, 3 boyut olayını bile sözlükte öylesine denk geldiğim bir entryde gözüme takılan "muhakkak 3d seyredilsin" uyarısı sayesinde öğrendim. Cumartesi ikindi bir arkadaşın dürtmesiyle araştırmaya fırsat kalmadan kendimi mybilet'te buldum.

Böyle işlere neden ilk atlayan ben olurum bilmiyorum. Ben bu huyumdan kurtuldum sanıyordum, kurtulamamışım meğer. Ne zaman ki kalabalık bir arkadaş grubu buluşmaya kalkar, ben kendimi herkese yakın mekan, herkese uygun saat ararken, herkesi tek tek arayıp ısrar ederken bulurum. Ne zaman ki hep beraber bir iş görülecek, bir yere gidilecek, bir hediye alınacak, ben derhal üzerime vazife alıp uygun alternatifleri düşünüp karar verip herkese düşen kısmı paylaştırırım. Bunları da böyle aman bende lider vasfı var, aman ben kitleleri peşimden sürükleyeyim benim istediğim olsun diye değil sade o an geçici bir dumur halinde olduğumdan, biri bir organizasyonumsu demeyegörsün, aklımı bilem kaçırırım. Neticede organizasyonlarda kimilerinden kazara çıkmayan para benden çıkar, kimsenin harcamadığı vakti, fosforu yine ben harcamış olurum. Geç kalındı, ay şu eksik oldu bu eksik oldu diye boşu boşuna stres sıkıntı yaparım. Buna da sonunda sinir olurum. Yine de ortada sahipsiz kalmış bir işi sahiplenmemek için kendime "bıraaak ulan bırak" demem lazım gelir, yüzüme sinsi bir ifade kondurmam gerekir.

Bak şimdi düşündükçe aklıma geliyor... Film şeridi gibi lan, kendimi paso bilet dağıtırken, onu ayarladım bunu hallettim şu olmuyor diye herkese anlatırken görüyorum mal müdürü gibi. Millet ne rahat minakoyim, "ayy şunu da yapsak" diyorlar hooop önlerine alternatifler, biletler, mekanlar. Adamlar aga ben maraba gibi koşturuyorum resmen. Aslında biraz da bunu götü kalkıklığımdan yapıyorum, başkasının yaptığı işi, saatini mekanını filan beğenmem çünkü. Çok dünya skimeyse, gitsem de olur gitmesem de olursa bırakırım biri yapsın. Yok eğer öyle değilse sanki vazife benimmiş de ben yapmazsam herkes alınacakmış, sadece ben gidiyormuşum da millet eşantiyonmuş gibi koştururum. Toplu bilet alımı da bunlardan bir tanesi bak. Halbuki bilete geçen festivalden sonra tövbe etmiştim, yine çok pis gaza geldim. Hem de çok pis.

Ne diyordum, kendimi mybilet'te Avatar'a bilet bakarken buldum ama anam bu 3d ne sıkıntılı şeymiş, ne beter bir şeymiş... Real d si var, imax'i var bi de bikaç bişey daha var. Arkadaş bi teknoloji gelir, hepsi çokafedersin aynı pokun lacivertidir ama herkes kafasına göre isim takar. Bi de isimden bir şey anlamak imkansızdır, sen true bilmemne haa en süperi bu heralde dersin bakarsın meğer o en skik olanıymış. Bu Real D 3D ismini görünce de aklıma direkt o geldi. Şimdi real meal diyorlar kesin bu işte 2D'den hallicesidir dedim içimden ama rahat da edemedim. En sonunda imax'te karar kıldım. Bildiğimiz imax sonuçta dev perde filan, yani teknoloji olarak daha kötü olacak hali yok hepsi perdede oynatıyor, bu adamınki büyük perde. Allah bilir tek farkı da odur ha, hatta kesin odur.

Muhtelif sinemalarda yer durumuna bakınıp imax'te karar kıldıktan sonra işim kolaylaştı zira toplam bir adet imax sinema vardı, o da İstinye Park'taydı. Filmin daha dün gösterime girmiş olması sebebiyle kalan yerler içler acısıydı fakat bu imax salonda nasıl olduysa en arkada bir köşe yer boştu. Hemen köşeden yeterli miktarda bileti kapıp İstinye Park ve imax ve mybilet işbirliğiyle şahane bir miktar domaldım. Yine yeri, saati ben seçmiş, müjdeli haberi kitleme ben vermiştim. Organizatördüm, aslandım.

Mekana şen şakrak varıp mahşeri food court kalabalığında karın doyurduktan sonra salonlara doğru yollandık. Yine şen şakrak bir sıra bekleme sekansı ardından sırada elimizde koca koca patlak mısırlarla göt oluşumuz vardı. Benim köşe möşe ama en arka ehe ehehe diye sevine sevine aldığım biletler en önde çıkmasın mı, ben salonda umutsuzca bir aşağı bir yukarı tepinirken perdenin tam köşesine denk gelen o koltukların soğuk yüzüne bakakalmayayım mı?

E be gerizekalı, e be kazma, insanların bilet almak için birbirini ezdiği koskoca Avatar'a, koskoca İstinye Park'ta sana en arkada yer bırakırlar mı? Hiç mi düşünmedin sen bunu?

Valla hiç düşünmedim. Sebebi de denyo mybilet'in bütün salonların krokisini eyyyle gösterirken istinyeParkAfm salonunu beyyyle göstermiş olmasıydı. Nası diyim sana, tepetaklak. Sağını sol, solunu sağ. Önünü arka, arkasını ön. Anlatabildim mi? (Bugün tekrar baktım, baktım ve İstinye Park sineması ile Nautilus sineması arasındaki fiyat farkını da görmüş oldum. Kalbim bir kez daha kırıldı, yüreğim yandı.)

Yerimi ve bu yaptığım mütttiişş hatayı o derece kabullenememiştim ki o kadar olurdu. Reklamlar başladığında hala koltuğuma karşısından bakıyordum diyim, o kadar. Aslında salonda hasbel kader boş yer bulur muyum diye bakınıyordum bi yandan da çakal gibi. Netekim yoktu, zaten aslında sinirden boş boş bakıyordum ben be, kendimle beraber şu seyir zevkinin içine ettiğim insanlardan ne kadar özür dilesem azdı, bıraksalar oturup ağlayacaktım da olsun molsun diye teselli ettiler, ondan sonra yerime oturabildim.

Film başlayınca da dayanamayıp gittim ortalarda bir yere merdivenlere oturdum. Onlara da teklif ettim ama gelmediler, ya en önden film seyretmemişlerdi, ya da daha kötüsü, en önden üj boyutlu film seyretmemişlerdi. Belki de basitçe umurlarında değildi, bense o an verseler en arkadan beş kişinin kafasını koparabilirdim. Neyse.

Gittim merdivenlere oturdum tek başıma, sevgilim sevdiceğim bile gelmedi.

Bir filme hazırlıksız gitmenin en poktan taraflarından biri de ne kadar süreceğini bilmemekmiş dostlar. Filmin arasız 3 saat olacağını bilsem o merdivenlerde yine otururdum ama, hiç değilse altıma bir şey alırdım da hem baş ağrısından hem göt ağrısından kıvranmazdım.

Eskimişim zira, göz möz beyin 3 boyut olayını proses ederken encük gibi olmuş, çıkışta eşşek gibi başım ağrıyordu. Köşeden seyretmeye tercih ederdim o ayrı.

Daha kolay yollarını da biliyorum, vatyusii iz vatyuget olanlar misal.

Filmin kendisiyle ilgili de bi çift laf ederdim ama, onu sonra edeyim. Kol gibi yazı oldu zaten kim okuyacaksa.

arap naber

2009-12-08T11:05:00.000+02:00

Sözlükte de başlığı var, Türklere sorulan salak sorular diye. Vay efendim Türk'üm denince "Siz deveye mi biniyorsunuz" diye soruyormuş gerizekalı Amerikalılar. Hatta bir arkadaş buna cevaben "Tabi la ne sandın, bizde deve ehliyeti bile var" diye daşhak geçtiğini anlattıydı da nası güldüydük.

İşte batının kapalılığı, işte batı toplumunun basiretsizliği ve altından göz kırpan fikir; aslında bu Avrupalı'nın Amerikalı'nın dünyadan haberi yok be hacı. Adını duymadığı memleketlere bile vizeyle gidebilen bir milletin evlatları olarak biz bu denli dünyadan haberdarsak koskoca Avrupalı, koskoca Amerikalı neler neler bilmeli halbuki. Ama bilmiyor, bilemiyor. Çünkü Avrupalılar alık, Amerikalılar salak. Sanki zenci görünce "Arap naber" diyen kendisi değilmiş gibi, çekik gözlünün cümlesinden "ehe ehe capon" diye bahsetmiyormuş gibi; sanki kendi bildiği dünya Amerikan filmlerinden ibaret bir Amerika değilmiş gibi bir de kırbirbuçuk milletten tanınırlık bekliyor. Bu kadar milletin içinden de birisi çıkıp "yaa türkiy, istanbuuuûl" dedi miydi sevindirik oluyor. Hayaller peşinde dünya vatandaşı tribine giren gencin de azmi, orada kızlar teklif ediyormuş efsanesinin yerle bir oluşunu görünceye kadar. Yoksa biz seni bilmiyor muyuz hocum; caponunun da arabının da koy g.tüne, en şahane milletin mensubu, dünyaya bedel Türk'tür, Türk'ün Türk'ten başka dostu yoktur. Dimi? (Yes! *OnuncuYılMarşı*)

Zaten global şirketler de krizi türkiş ceo'larla aşmayı planlıyorlarmış, ne sandın.

sucuklar

2009-12-02T13:14:00.005+02:00

"Sen ben çocuklar, enfes oldu sucuklar
hedehöttö her zaman enerji lezzet sağlık vaaar"

diye bir reklam jingle'ı vardı, hedehötünü hatırlıyorum da şimdi yazmadım. Ay yazasım gelmedi, hatırlamıyomuş gibi yapmayı tercih ettim. Böyle gereksiz bi reklamı yapanlar belki arar bulur bu post'u "aha lan o zamanlar kimse sallamadıydı ama iyi iş yapmışız demek ki, hala hafızalarda taptazeyiz, marka bilinirliği o biçim olmuş" der. Der de böyle şeyler yapmaya devam eder allah muhafaza.

Ben bu jingle'ı sevimli, akılda kalır yapan çocuklar/sucuklar benzetmesini çok sevmiştim o zamanlar da, kanım ısınmıştı. Kendi versiyonum olan "Sen ben sucuklar, enfes oldu çocuklar" hali hala aklımda, hatta bugün yine nerden çıktıysa geldi günümün soundtrack'ine eklendi. Ama süper gore bi olay bakar mısın, sucuklarla bir olup çocuklarını enfes yapıp yiyen annenin dramı. Jingle yapmış bi de.

keyword kafası

2009-11-22T02:07:00.006+02:00

Birkaç zamanlık, yerli köklü oturmuş blogu olanlar arada bir "ahayt benim bloguma neler arayıp da geliyorlar ayol" yaparlar ya, ben ona çok özenirdim işte. Şimdi aklıma geldi bi bakayım dedim kim girmiş kim çıkmış, gelmişken keywordlere de baktım. Baya birikmiş, olgunlaşmış, ele gelir olmuşlar. Şimdi onlara "senkimsinyaaa" "aysalağabak" makamından huysuzlanıcam. Abazanları hor görecem, yazım hatalarıyla dalga geççem müsadenizle. Şımarık şımarık gülücez hep beraber. Buyrun.

otobüste alan razı veren razı tacizi -- oha, bi tane de değil bu. bi yerde mi görüyosunuz dizi adı mı ne bu böyle bilmemkaç kişi aratıp geliyo? üstümeiyliksaalık ne alması ne vermesi blogda öyle şey mi olurmuş?

terazi burcundan koca olurmu -- biz burç olayına tepki koyuyoruz hırt gugulun bana yaptığına bak ya... (bunu yazan bi daha gelirse ona tavsiyeım, soru ekini ayrı yaz. yazınız.)

don draper kimi seviyor -- rivayetler muhtelif, nobody ever lifted that rock derler ona bu alemde. (bi seferinde de "don draper sekreterleri" diye aratılmış. sırasıyla sayayım, ilki Peggy şimdilerde metin yazarı olan kız. ondan sonra santralde çalışan mı ne saftirik bi kız vardı, bi tur Peggy, bi tur Don Draper haşlamıştı onu çok kalmamıştı. sonra Jane diye gaşar bi kız geldi, Sterling'le evlendi gitti. Şimdilerde yine silik bi tip var sanırım orijinal bişi değil pek.)

sapık bacaklar -- sapık bacak ne lan? katil bacaklar, manyak bacaklar ufff duman çıkar duman. kuzuciğim.

sik içtim dilim yandı -- çok ayıp. ergensiniz sanıyorum.

pelin batunun tarihin arka odası kıyafeti -- bak görüyo musun beğenip aratan bile var.

doğum kontrol hapı tü -- tü?

işimden istifa edeceğim -- ben ettim kurtuldum sen de et. (gaza gelme tabi kötünü sağlama al)

plasente şampuan -- hihihi plasenta olucak doğrusu, dalga geçelim hadi. Ay öğren de geaaal tipe bak yaaa

içtim geğirdim bile -- bunu da söyleyecek google'dan başka kimsesi yokmuş yazık lan. (zavallılıkla fütursuzca dalga geçme kısmını da tamamlamış oldum)

miyto -- tabii mutlaka.

bioxcin kullanımı bırakılınca saç eski haline tekrar dönüyor? -- harbi mi? anaa kullanmayalım lan o zaman.

şişman kapak kızı -- sensin şişman.

kız bacaklara bak be -- ah be.

çarli -- teessüf ederim.

revigen nasıl bir sey -- böyle ibne gibin puşt gibin bişey. (bana bunlarla gelin)

"ecm dedi ki" site:*.blogspot.com -- elmoş yavrum seni soruyorlar galiba. uvv * filan bilinçli arayıcı hem de. yannız * olayı bu gugul aramada sökmüyor sanırım.

KZ VE AĞDA -- ağdalı porno yapılsın burdan yetkililere sesleniyorum, artık bu isteklerle baş edemiyorum.

kırmızı yeşil bantlı çanta -- gucci'leri diyosun?

Hastası olduğum bu fotoyu da vesileyle sokuşturayım.

ne nerede ne zaman niçin nasıl kim birer cümle içinde kullanalım -- ilkokul ödevlerini gugulda aratmayalım. vaktiyle öğrenelim bunları.

göt nasıl şikilir -- şiki şiki baabaaa

şampuana doğum kontrol hapı -- buna benzer bikaç tane var, hakikaten şampuana doğum kontrol hapı karıştırınca bişey mi oluyo? ben de aratayım nan merak ettim.

kendine zarar vermeden hasta olmak -- hehehe çakaaal...

tarkanım -- tarkan duy beni bak sana tarkanım diyen bir kitlen var.

zenginler yilda kac para harciyor -- çok para üfff bu kadar hem de.

kız olmak istiyorum -- kolay gelsin.

oradaydım desem yalan olur

2009-11-17T23:30:00.012+02:00

Hızlı yaşanıp genç ölünen zamanların en rockstar, en hızlı yaşar adamı Mick Jagger'ı huzurlarınıza davet ediyorum.

Gençliğini uyuşturucuyla, alkolle, partiyle, sekisle, bitakım çılgınlıklarla geçirip başına türlü türlü işler açmış, çeşit çeşit kadından çocukları olmuş, 60 küsür yaşına kadar da yaşayabilmiş, hala da yaşayan bi insan Mick Jagger. Michael Jackson bile 50sinde göçüp gitmişken ona gençliğinin ve dinçliğinin sırrını sorduk, biraz da dedikodu yaptık.

Glam Rock olayından eksik kalmadığın iyi olmuş Mick Jagger

Aynı zamanda kıl bir adam, böyle huysuz, böyle artis, böyle şımarık. Gerçi o kadar ünlü olsam benim de ne götü kalkık, ne piç olacağım belli. Farkı şu ki adam işini hem seviyor, hem para kazanıyor, hem de hayranları var "Stones bitti yeaaaa" demeyip nerde konser nerde olay var koşuyorlar. (Gerçi Stones hakikaten bitmemiştir herhalde, o da ayrı.) Bizim emektar artisler köşelerinden "sanat camiası çok vefasız :((" derken herif 425 milyon dolares servet sahibi olmuş, bir de sahneye çıkıp horoz dansı yapıyor arkadaş...

7'sinde neyse 70'inde de o. çokkomik.

Bilmemkaçıncı film festivalinde Shine a Light'ı seyretmiştim. Orada Rolling Stones'a bir kez daha hayran filan olmadım, başka bişey dicem. Sinemada konser seyretmek, hem de Rolling Stones konseri seyretmek, hem de yanında arkadaş filan olmayınca oldukça kafa skici bir tecrübe olabiliyormuş onu deneyimledim. Öyle bir hayran, bir fan falan değilim yani yanlış anlaşılma olmasın. Olsa da bundan utanacak değilim, asla. Neyse. Yine de Mick Jagger yahşi, Keith Richards canki, bir hareket, bir ihtişam, bir nümayiş, bir feveran...

İyice poktan bir müzik eleştirisi diline bağlayan bu yazımı hevesim kırılarak burada sonlandırıyorum. Halbuse ben Mick Jagger'ın buruş buruş yüzünde bir biredpit kasıntılığı görmediğimden bahsedecektim, gençliğinde en has ortamlarda sekmiş, 60larına gelince kültür elçisi takılmaya başlamış Mick beye methiyeler düzecektim ama olamadı. Kısfmet...

Stones tekmili birden

ne haber, ne haber, ne haber daha daha ne haber

2009-11-13T23:29:00.004+02:00

Şimdi haberler. Yok önce özetler.

- Şurada bahsettiğim olayı kısmen de olsa gerçekleştirdim. Kısmen derken yanaktan makas almak, fakyu diye bağırmak gibi anarşik tavırlar dışındaki kısmı, ordan sonrası harfiyen doğru. Kısa ama etkileyici tiradımı da attım. Bu olaydan etkilenen bir kişi daha ordan ayrıldı.

- Saçlarıma Revigen'den de bir fayda gelmeyince bi de sabun deneyeyim dedim. More Than Soap diye bir şey var ingiliş adıyla türk sabunu, halis. Defneli mi desem biberiyeli mi bi sabun verdiler, içinde ne vardı o derece dikkat etmemişim. Zaten o kadar süslü püslü kokulu sabunun içinde en enayi tipli olanı verdi kız. Öyle ümitsizim ki.

- Haddinden uzun zamandır cilt bakımı, temizlik, yüze göze sürmelik mucizevi şeyler ile ilgiliyim, envai çeşit şeyi sürüp sürüştürdüm bugüne kadar ama içlerinde aha budur diyebileceğim tek bir mamul çıkmadı. Çok bedbahtım ya, geçen gün aynada baktım alın nahiyesi eşşek derisine dönmüş. Cillop gibi cilde sahip olamadan kırışıp gidicem...

- En kaliteli yumurta hücreleri erken yaşlarda gidiyormuş, dangozları sona kalıyormuş. Aşşa yukarı 30 yaştan önce bu yumurtalardan biri embriyo olursa kaliteli bir mamul ortaya çıkıyormuş (tabii burada diğer malzemenin de kaliteli olduğu varsayılıyor). Ya allaam 30umdan sonra doğurup denyo bi çocukla uğraşmak istemiyorum, zaten çocukları sevmem bi de benimki böyle Disney Channel gibi bişey çıkarsa dünyanın en kötü annesi olurum lan :/

- Çok varoluşsal yazı tasarılarım var, ama hep işyerinde aklıma geliyor ve arkamdan birileri gelip geçerken konsontre olup yazamıyorum.

- Tabii yeni işimden bahsediyorum burda, ilk hafta itibariyle herhangi bir dallamalık görmedim.

- Elimi attığım ilk projede bug buldum, önemli de bişeydi. Kötüm kalkmasın sonra inişi acılı oluyor diye çok uğraştım ama nalet olsun çok analitiğim. Birisi kendinizde hoşlanmadığınız bir özelliğiniz var mı diye sorarsa (içler acısı haldeki bu cümleyi, söyleyenin zihinsel çoraklığının bir temsili olarak gösteriyorum) çok analitik olmam diye cevap vericem bundan sonra. Ya kahretsin, her şeye böyle analitik yaklaşıyorum, normal insanlar gibi tepki veremiyorum. Halbuki ben de herkes gibi ağlayabilmek, gülebilmek isterim. Analitik bir insan için hayat çok zor :(

- İlk haftamda üstünde boylu boyunca bir A harfi, diğer tarafında rahatça okunabilecek büyüklükte Attractive yazan kafam kadar kulplu bardakla (kupa lafını hiç sevmem) yeterince iddialı bir başlangıç yaptığımı düşünüyordum zaten.

- O zaman neden aldın ulan tarramın anteni, başka harf mi yoktu, başka bardak mı yoktu diyenlere cevabım uzun olacak. Şimdi biz sevdicekimle aldık bu bardakları, her harfinden vardı, ben onun adının baş harfini, o benim adımın baş harfini aldı. Böyle şebeklikleri ilkgençlik yıllarında yarıp geçmiş arkadaşlar kusuruma bakmasın, römantik manada gelişimimi geç tamamladım ben. 20li yaşlarımın bir kısmını dahi tomruk olarak geçirdim. O yüzden milletin artık gördüğünde peff dediği birtakım şeyler bana şirin gelebiliyor. Önemli olan paylaştıkça artan tat. Hayır lan romatik komedi seyredecek kadar düşmedik daha, yok artık.

- Arkadaşınızın düğününde/nikahında taktığınız paraları, aldığınız altınları gelinin/damadın halasıgiller yesin istemiyorsanız hediye çeki yaptırın. Verilen miktar faturayı kesip arkasına yazıyorlar oluyor. Tabii bu daha pratik düşünülen zamanlarda, yoksa hediyenin fiyatı filan ayıp şeyler bunlar. (sanki çeyrek altının fiyatı gizli. peh işte)

- Hayatımda sadece bir defa gadın dergisi aldım (adı Elle), bi yerde karıştırırken hoşuma gitmişti özel sayı filan. Aylar geçti elimi sürmedim henüz. İkincisini de geçen gün aldım. Ben bu dergileri okuyan kadınların o moda fotoğraflarındaki Dior! Louboutin! Zac Posen! leri kapış kapış aldığına inanmıyorum. Alan illa ki var ama diğer çoğunluk ne yapsın? Gitsin zara'dan topshop'tan filan en benzeyenlerini alıp iğrenç Nine West ayakkabılar, çin malı naylon çantalarla bütünlesin, sonra bir ömür kredi kartı borcu faizi ödesin. Zaten kredi kartı olmasa, adam çıkarıp o kadar boktan bir çantaya elceğiziyle 180 teleyi saysa bi daha sksen almaz. Yazık tabi onlara.

- Jam!

-imaj kreditto nikki graziano

sephora'da ezik gibi kaldım

2009-11-02T16:44:00.005+02:00

"Siz ne bakmıştınız" diye soran, elindeki malzemeyi sürekli methetmek suretiyle bana itelemeye çalışan kozmetikçi mağaza görevlileri karşısında nasıl bir eziklik duyduğumdan bahsetmiş miydim?

Şimdi ben olduğumdan 8-10 yaş küçük gösterdiğimden lise-üniversite çağlarında, cebinde parası olmayan, mümkün mertebe beleş peşinde koşan tayfanın bir neferi kılığında mağazaya daldığım vakit bi süre sonra görevli tripkar bir tavırla yanımda biter ve "ne bakıyordunuz" buyurur. Ben de o anda bir şey bakmadığımı hatırlayıp suçüstü yakalanmış gibi ortamdan sıvışırım. Yani aslında sıvışmıyorum ama ordan kaçasım geliyor, "öylesine bakıyorum" dediğim, ama baskıya daha fazla dayanamadığım günler olmuyor değil.

Bu durumu epeyce aştım sanıyordum ben, aşamamışım. Pazar günü Sephora'ya gittim, böyle bir erken-öğle vakti. Pazar günü için hala kargaBokunuYemeden sayılabilecek bir saatti, içerde kimseciklerin olmaması da beni teyit eden bir göstergeydi. Bu durumda iyiden iyiye sıkılmış mağaza görevlileri yaşadıkları hayata küfür etmekteyken içeri giren beni görüp bana sardılar. Sardı daha doğrusu, beline fırçalarını kuşanmış bi eleman gelip bana yardımcı olmaya başladı. Aradığım tek bişey var, vaktim de bol, ben de şöyle her markanın ilgili mamulüne bakına bakına, sürüne sürüne gezicem işte. Böyle kah bakınır kah sürünürken beklenen an geldi ve bana yardımcı olmaktan yorulmuş görevli fırçalarından da aldığı güçle "siz nasıl bir şey bakıyorsunuz" buyurdu. O an her ne kadar ordan kaçmak istediysem de aradığımı henüz bulamamış olduğum geldi aklıma. Hem niye kaçıyordum, almak niyetindeydim, henüz alamamıştım. Niyetim bu derece halisken kaçsam, hakkımdaki şüpheleri doğrulamış olmaz mıydım?

Kendimi böyle böyle telkin ederek turumu tamamladım ve kararımı verdim. Tabii oradan çıkıp gitme arzusu ile verilmiş acele bir karardı ama neyse ki yalnız değildim, fikir teatisi ettik, kararımızı verdik. Satın almış olmanın hafifliği ile bi saat daha gezerim mağazayı sanmıştım ama fırçalı adamın nefesini her adımda ensemde hissediyor, "sittir git burdan lan kurcalama her şeyi" diyen suratıyla karşılaşmamak için o tarafa bile bakmıyordum.

Bir de bişey farkettim. Astoria Sephora'da cilt bakım ürünlerini ışıklı raflara dizmişler iyi güzel de, mağaza sıcak, ışıklar sıcak, bozulur lan onlar? Zaten rujlar glosslar filan yavşamış kendinden geçmiş, Nars standı ise bakımsızlıktan orda öksüz yetim gibi kalmış. Hani Nars'ın ne olduğunu bilmesem, bu ne lan hayvan gibi de fiyat biçmişler ehehah derim. (hala diyebilirim aslında o da var.) Böyle böyle dolanırken aklıma en azından cilt bakım ürünlerinin serin raflarda saklandığı bir cilt bakım mağazası, adeta dünyası fikri geldi. (adı da cilt bakım dünyası olur ne kadar orijinal). Gerizekalı Sephora karşıma beline fırça kuşanmış artis tipler çıkaracağına cilt bakım malzemelerini haşlamamayı akıl etse daha iyi değil mi? Şimdi kim ordan bişey alır ki?

Turumun sonuna geldiğimde kasaya varıp aldığım iki parça şeyi ödediğimde görevli hala bana beş karış surat ediyordu. Sephora'dan bir kez daha ayrılırken bir kez daha "buraya da bi daha gelirsem na böyle olayım" dedim içimden.

yine kimler zengin oldu diye hayıflananlar

2009-10-27T15:07:00.000+02:00

Ortamda televizyon açıktır, diyelim ki haberler var. Filanca belediye şöyle bi hizmet getirdi, filan sistem şöyle şöyle yenilendi baştan aşşa diye bişey duymayagörsün bu tip, hemen kafasını kaldırır ve o muhteşem yorumunu yapar "yine kimler zengin oldu cık cık cık".

Televizyon olmasın da gazete olsun, gazetede okusun bu haberi, kafasını kaldırıp kendisini dinleyen, dinleyip de sallayacak olan var mı diye kısacık bir bakar ve tercihen önce haberden bir kısa kupleyi, ardından yine kimler zengin oldu breh breh teranesini ortama salar. Kendi kendine mırıldandığı da olur, olabilir neden olmasın... İçindeki yine kimlerin zengin olduğu merakı ve hırsı yeteri kadar büyükse o da olur...

Yeni yetme sosyal bilimcilerin, iletişimcilerin dillerinden düşürmediği farkındalıkın birer karikatürü gibidir bu tipler. Her şeyin farkında olduklarını bildirmeyi marifet sanar ve farkındalıklarını hasetleriyle, hırslarıyla, öfkeleri ve paranoyalarıyla beslerler. "Ben demiştim" demeye hak kazanmayı zafer sayar, bundan zafer olmayacağını anlayamayacak kadar zavallı oluşlarını hep gözardı ederler. Bu tarz zavallılıklar onların farkındalıklarının dışındadır. Başkalarının ne de hain, ne de hin olduğunu bilirler de kendilerini bilemezler. Başkalarının ne de hain, ne de hin olduğunu bilmekle takdir göreceklerini sanırlar. Sanki onlar neler döndüğünü ortaya çıkarıverince çark dönmeyecek, dolap duracaktır; sanki bütün düzen durup onlara alkış tutacaktır.

YineKimlerZenginOlduDiyeHayıflananlar zengin olmanın her yolunu bildikleri halde asla zengin olmayacaklar, zengin olmayı istemekten bile imtina edecekler. Onları zenginlikten uzaklaştıran her kuruş farkı madalya gibi taşıyıp gerektiğinde beyan etmekten gurur duyacaklar. Farkındalıklarını bir ömür ekmeklerine katık edip namuslu bir hayat sürmekle övünecekler.

Zengin olmanın her yolunu bilmediklerini ben onlara söylesem de inanmayacaklar.

atlas shrugged - ilk kitabın ardından

2009-10-26T13:09:00.001+02:00

Şu yazımda bahsetmeyi unuttuğum o rezil önsözden başlayayım.

Kitabın Sinan Çetin sponsorluğunda Plato Yayınları'ndan çıkmış Türkçe tercümesinde Ayn Rand'ın önsözünden önce bir de Serdar Erener önsözü var. Hem de nasıl biliyor musun, sayfalarca. Anlaşılan sinançetingil ve serdarerörener kafa kafaya verip, "hacu biz bu kitabı halka hizmet adına bastırdık ama bizim millet andaval şimdi anlayamazlar olayı, adamlar niye işi bıraktı höldinklerini kodu gitti derler" diye düşünüp biz gerizekalı kitap okurları için böyle senli benli, "ben bir zamanlar"lı, şirin mi şirin bir önsöz hazırlamaya karar vermişler. Serdarerörener yıllardır biz gerzek halk ile iç içe, bize sürekli bir şeyler satma peşinde olduğundan bizi bizden iyi tanıyışına güvenerek kitapla, Ayn Rand'la aramızda adeta bir köprü vazifesi üstlenmiş.

Ya ulan, ben bu kadar pespaye, bu kadar KendiniHadsizceCiddiyeAlan bir davranış mamulü görmedim. Adamın her bir beyin kıvrımından tiksindim, "hay almaz olaydım" dedim... Benim işim satmak ve amatör insan sarrafı kısımlarında kusasım geldi.

Okumayanlara orijinalinden okumalarını, Türkçe okuyacaklarsa o önsözü atlamalarını tavsiye ediyorum. Daha temiz bir başlangıç olur.

Televizyonunu yeni açanlar için tekrar edeyim, Atlas Shrugged, ilk defa 1957'de basılmış, Birleşik Devletler'in (ehöm) Büyük Buhran (The Great Depression) zamanını anlatan, bu esnada da "kurtuluş Kapitalizm'de" buyuran bir "felsefi roman". Ayn Rand kendi yazdığı önsözde "The Fountainhead bu kitabın uvertürüdür" demiş (overture?). Ağır ve yoğun bir felsefi içerikten çok 1000küsür sayfada Kapitalizm'in güzelliklerinden bahseden ve bireyin tarafını tutan, kahramanları birey/bireyci/kar peşinde olup mıymıntı asalakları "ama insanlar, ama duygular" diyen, şimdiki zamana göre biraz köşeli bir metin.

Rockefeller Plaza. Taggart Transcontinental binası olsa bu kadar olur.

Bunları zate yazdıydım, ben karakter dedikodularıma geçeyim. Okumayanlar için bir miktar spoiler var, arz ederim.

- İlk kitabın sonuna doğru Francisco d'Anconia kayboldu, ne peşinde, nasıl geri dönecek acep. Acep nedendir.

- Dagny Taggart'ın kadınlığı, şu bireycilik, kar amaçlı olma hali çerçevesinde ne de güzel tasvir edilmiş. Zamanına göre çok ütopik, hatta şu an için bile biraz ütopik bi kadın sayılır Dagny. Naz yapmıyor filan...

- John Galt Hattı macerasından başarıyla çıkan Dagny hem hattı, hem çelikçibaşı irkek Rearden'ı kaptı. Şimdi motor peşinde. Atmosferdeki statik elektrik filan biraz yalan şeyler ama bunu biraz da Back to the Future serisindeki akı kapasitörü gibi okumak lazım sanırım. Zaten motor peşindeki macera sayesinde karşı takım mensuplarını, yazarın gözünde ve kitabın evreninde sistemin mızmız parazitleri diye tanıyacağımız insanlardan bir demet görmüş oluyoruz.

- Kitabın evreni dedim de aklıma geldi. Tamam şimdi çok da felsefi roman olarak görmedik, ne bilim fikir yoğunluğunu yeterli ve çeşitli bulmadık ama yazarın bir kitap için kurduğu dünya vardır ya, o dünyanın da renkleri, kokuları, sesleri ve dahi fizik kuralları vardır, işte Ayn Rand'ın Atlas Shrugged'da kurduğu dünyaya bayıldım ben. Akşam olsa da servise binsem, kitabımı okusam diye bekler oldum gün içinde.

- Romanın bi analizi gibi bişeyi var şu sayfada, Rockefeller Plaza resmini de onlar koymuş. Spoiler olur diye okumadım sonuçta John Galt kim bunu bilmiyorum.

- imdb'de filmine ait bir sayfa var, tek oyuncusu belli: Dagny Taggart rolünde Charlize Theron. Bu da benim acayip hoşuma gitti, düşünsene Charlize Theron'dan harika bir Dagny çıkar bence. Yalnız film olması için kitabı epeyce kesip kırpmaları lazım, pek kimseyi tatmin edeceğini sanmıyorum o yüzden.

Jolie for Dagny Taggart yea

- "2008 yılında çekilecek film için" ohooo yalan olmuş o, Angeline Jolie olacakmış Dagny. Aslında yakışmış da gibi ama Angeline Jolie kafasında bi kadın Dagny Taggart'ı oynarsa Ayn Rand mezarında ters dönebilir.

- Şurada bi cast tahmini koymuşlar ama biraz Lost etkisinde kalmış. Bi kere Kate'den Dagny olmaz arkadaş. Charlize Theron iyi. Lillian Rearden olarak Jennifer Conelly fena değil ama benim aklımda daha çok Dita von Teese tarzı bir kadın canlandı. O olmasa bile saçlarını kesin öyle yapmalılar. Hank Rearden için Daniel Craig gayet yerinde olmuş. Bi tek Francisco d'Anconia'yı yakıştıramadım burda. Daha İtalyan tipli biri olsun, Al Pacino bile olabilir ama bilemiyorum kafamdaki tipe benzeyen bi aktör gelmedi aklıma.

- James Taggart'ın bi sıkı dayak yemesi lazım.

- İlk kitabın sonu çok alevli, beyle alev alev, gayet tatlı bir final olmuş.

Pek ilginç tespitler yapamadım ama bunları yazmalıydım dostum... malıydım... malıydım...

seyretmiyordum yemek yerken açık kaldımış

2009-10-16T21:58:00.003+03:00

Ortalama Amerikan dizilerinde her bölüm sonunda mıymıymıy sözleri çıstımtımçıstımtım ağır ritmiyle bir indie olsun bir country olsun şarkısının çalınması adeti var dimi?

Ortalama dizi dediğim adı üstünde ne bilim One Tree Hill gibi Cold Case gibi pek iddiası olmayan diziler. Bölümde birtakım olaylar olur, sonunda bişey olur tercihen bi dış ses konuşur, birbirinden içli, etkileyici olsun diye çekilmiş görüntüler akar. Kör göze parmak referanslar arzı- endam ederler, sevinç, hüzün, kutlama, acı gibi duygular olabilecek en klişe şekilde verilirken arkada akustik bi şarkı alabildiğine bayar, bayar, bayar...

revigen saçımı baştan çıkardı

2009-10-16T02:17:00.004+03:00

Ben bu Phyto miyto yazısını yazdığım sıra elime bir broşür geçti, dökülen saçlar için envai çeşit pok püsür, Revigen, tekmili birden. Evigen diye bir şey duydum demiştim ya, bu onun amca tarafından teyzeoğlu gibi bişey olsa gerek diye heveslendim. Bir de boşluk yerine kaşe basmışlar, filanca eczanesi, saç ve cilt analizi.

İyi lan dedim analizden zarar gelmez, bakalım ne yumurtlayacaklar diye tıngır mıngır mekanın yolunu tuttum. (şimdi burdan mekanların yolunu tıngır mıngır tutan boş beleş bir insan olduğum anlaşılmasın, işim vardı, işte değildim, bunu fırsat bildim. yoksa son derece meşgul bi insanım.) İçerdeki beyaz önlüklü çokbilir bana kısa bikaç soru sordu, sonra da elindeki fallik nesneye saç diplerimde bir yer beğendi, ardından çok beğendiği resmi pilgisayarda dondurdu. Sonra aldı sazı eline.

- ne şampoan kullanıyoruz?
- fiiito bu aralar
- hmm marketten mi aldınız?
- yok marketten almadım (fakir miyim lan ben, amele miyim? sen daha phyto'yu bilmiyosun bi de bana artislik yapıyosun. )
- saçlarınız iyi görünüyooo ama şampuana alışamamış sanırım (köklerdeki kabartıları gösteriyor bana). yeni saç çıkışı vaaar, Revigen kullanırsanız acayip çıkar yani öyle böyle değil eksenli bi konuşma işte...

İyi de dedim elimde patlarsa nolcak, var mı bunun deneme boyu bişeysi. Bakayım. Bak bakalım. Yok, hepsini vermişiz. Sağlık olsun, parası neyse verirdik (beleşçi değilim beni anladın mı?). Bunu alın kullanıııın? Eee ya saçımı dökerse, ne bileyim iyi olduğunu? Bi ay kullanırsınız işte zaten bi iki kullanımda anlaşılmaz. Yabma ya? İviiit. İyi sar bakalım ordan bi tane, nabalım...

Bu tarz böyle eczane olsun, makyaj standı başında dinelen uzman olsun, cilt bakımı şeysi olsun ben bu kadınlardan korktuğum için genellikle ne derlerse yapıyorum. Al diyorlar alıyorum, ver diyorlar veriyorum. Yapmazsam bana üniversite öğrencisiymişim de zaten almamak üzere bakıyormuşum gibi davranıyorlar, nasıl olduğunu bilemezsin. Gerçi o ezikliği aştım artık biraz. Zaman zaman ay ben bunu da kullandıııım ama şöyle bişey arıyoruum yapıyorum ama hiç etkilenmiyolar biliyo musun? Sen istersen en daşhaklı marka malzeme kullanıyor ol, illa onun elindeki en iyisidir. Yahu sen de biliyosun ben de biliyorum bu konumlandırmayı, bu tartışmaya girmeyelim işte. Efendi gibi malını sat bir şey demiyorum ama benim kullandığım şeye bok atarsan ben bunu yer miyim? Senin o şeyi bana ittirmeye çalıştığını anlamaz mıyım? Marifeti neyse anlatırsın, ister alırım ister almam. Bir de deneme boyu isteyince bir ukalalaşmıyorlar mı yarabbim, dilenciyiz sanki. Ulan dalyarak sanki sihirli iksir satıyorsun, iksir bile olsa garantisi var mı? Ne bileyim bana iyi olacağını? Bi de bunu söyleyince iyice terbiyesizleşip "bi sorun yaşamazsınız" diyeni var, bi sorun yaşasam sanki mesulü sensin, sanki muhatabım sensin, allahallah.

Netice olarak bir adet sardırdığım bu Revigen'i bugün denedim, ve ilk yıkamada saçımı baştan çıkardı. Benim saçlar artık yımırta sarısı rengine mi, az çırpılmış yımırta kıvamına mı vuruldu bilmiyorum herifin köpükleriyle banyo giderine kaçtılar. Tutup çıkardım tabii ve derhal crom ölüleri say buyurdum. Ha bi de kız "günde 30 tel normal" demişti, 30 ölüden fazlası olsa gerek. Gerçi arada sayıyı tutturamadığı günler olmuştur, ortalamaya vursak 30'u geçmiyor şimdi o var. Böylece kensini gidip kızın kafasına atmaktan vazgeçtim.

saç döktürmeme şampuanı dahi saçımı döker oldu

2009-10-07T01:07:00.004+03:00

İş kozmetik krem pok püsüre gelince eşşekçe bir eşşek şansım var, aldıklarımın çoğu ya işe yaramaz ya da kariyerini başka bir alanda sürdürür. Mesela gün itibariyle kabullendim ki benim o site senin bu review benim araştırdığım, orda burda deşine deşine bulduğum Phyto nam çog bitkisel çog faydalı bir o kadar medikalimsi şampuanın üstelik de "Thinning Hair Women" modeli saçımı döküyor. Hem nası bi dökme biliyo musun, hani marketten aldığın şampuanla yıkar durularsın haşırt diye bir avuç saçı eline verir ya aynen öyle...

Şimdi tabii ben bilinçli tüketici olarak arkadaşı alır almaz sağına soluna son kullanma tarihine bi baktım. O konuda bir yanlış olmaz. Hatta süt olsa içilirdi, o derece tazeydi. Yani o tarihte yapılmış pastörize sütü içebiliyorduk, şampuanı kafama neden sürmeyeyimdi? Çünkü bir gıdımcık saçım var onu da gözüm gibi koruyorum yarabbi tarak açmazsa taramıyorum bile. "Canım sen biraz sakinleş öyle tararım acelesi yok balım" diyorum. Şekillendirici filan asla kullanmıyorum, banyoda diplerine masaj yapa yapa neazzikçe ovaraktan yıkıyorum fakat bana mısın demiyor ulan yine dökülüyor yine dökülüyor.

Saçımın tek derdi dökülmek olsa iyi, cansız, ince telli, az, uçları da böyle tüy tüy kabarıyor. Badem yağı sürdüm bikaç kere ama bi fayda göremedim. Yalnız Tresan Saç Toniği diye bir şey var, görüntüsünü acayip düzeltti. Bir ara ondan da bahsederim. Neticede en acil dert olarak dökülmeyi belirledim ve hedefe kilitlenerek Phytocyane adlı mödeli seçtim.

Phyto da bir Phyto ama, şampuan değil sanki nazlı bir pirenses, sanki narin bir kelebek. Bir kere kıvamı şampuan gibi değil bildiğin sıvı. Sıpsıvı, akışkan böyle su gibi. Eline döktün mü kelebek örneğinde belirtildiği üzere parmaklarının arasından kayıveriyor, öyle nazlı. Az az avuç içine alıp çap çap kafaya atacaksın, oradan da nazlı bir çay gibi akacak. Sürekli bir akıp gitme, bir terketme temayülünde. Ambalajı da bu kıvamda bir mamul için tercih edilebilecek en kötü ambalaj, metalden bir şişe. Hani lens çözeltisi de böyle su gibidir ama şişesi yımışak pilastiktir hop sıkılır akar, hop bırakılır hüpür diye sıvıyı geri çeker. Çeker ki biz şişeyi doğrultuncaya kadar içindeki akmaya devam etmesin, bilmem tarif edebiliyor muyum. Şimdi şişe metalden oldu mu sen nereye sıkıp bırakıyorsun? Eline dökeceksin, doğrulturken lelelele diye akmaya devam edecek, ağzı yüzü de böyle batacak, dışı yol yol şampuan olacak. Sinirlenip haydaa diye kafaya indirsen o da kötü, bunun fazlası zararsa yaldır yaldır döker saçlarını, ılgıt ılgıt, avuç avuç alırsın eline son gıdımı. Mecbur boğuşacaksın şişeyle.

Yo dostum.

Bu gidişe bir yerde dur demek üzre gittim Watsons'tan pompalı şişe aldım. Şişesiyle pompası ve içinde sabun/duş jeli ile alsam daha ucuza gelecekken çük kadar şişeye de gerenksiz bir para ödedim. Şampuanı içine doldurdum, doldururken de "şimdi ak tabi lok lok kodumun şampuanı seni" diye delirdim.

Kullanımdaki bu birtakım zorluklar sebebiyle pek istikrar gösteremediğimden ilk zamanlar acımasız davranmayayım dedim ve fakat ilk zamanlar bile kullandığım diğer şampuan olan Tresan, Phyto'nun eline vermekteydi. Her neyse. Pompalı şişenin de gazıyla 1-2 haftadır istikrarlı bir şekilde kullanır oldum bu arkadaşı. Sonucunda da babayı aldım. Şimdi yine acımasız davranmayayım diyorum, saçımı kestirdim çünkü. Saç kısalınca banyoda dökülenler eline geliyor, uzun olsa diğer tellerin arasına kaynar gider, tararken eline gelir. Nitekim yıkarken hiç saçım dökülmezken tararken avuç avuç elime alıyordum saçları, şimdi tarama olayı düzeldi Allah var. Peki bu şahane bir gelişme mi, bir improvement mı? Hayır. Peki bu adamın uzun vadede vaadettiği yok saçları güçlendiririm yok saç çıkarırım lafına ben güvenir miyim? Çok afedersiniz nah yarrak güvenirim.

Kör kuyularda kalasın Phyto, bir genç kızın duygularıyla oynadın. Amma inadım inat seni bitirene kadar kullanacam yine de, dünyanın parasını verdim çünkü. Ah ulan.

atlas shrugged okuyorum

2009-09-27T00:04:00.015+03:00

Okuyorum, okuyorum, içim şişiyor. Şiştikçe yazmak istiyorum ama öyle anlık şeyler ki, öyle anlık hezeyanlar ki kitap bittiğinde yazsam bir manası kalmayacak. Yazmasam içimde günden güne büyüyen bu laf yetiştirme isteği yüzünden kitaba konsantre olamayacaim. İçimi dökmem lazım. Okudukça dökmem, döktükçe okumam lazım...

Atlas Shrugged dediğime bakma Türkçe tercümesinden okuyorum oricinılından değil. Niye, çünkü abicim ben bunu serviste okumak için aldım. Günde 50 gidiş 50 dönüş aşşa yukarı 100km yol tepiyorum kolay değil. Bu esnada bir şeyler okumam lazım, ve onun kolay okunan bir şey olması lazım. (Şimdi nedir yani sen ingiliççe romanı kolay okuyamıyor musun, okuyorum canım ciğerim okuyorum ama anlamadığın laf olur, yazarın edebiyat kasası tutar bir chapter olur, orada küserim hayata, küserim romana diye cesaret edemedim. Kolaya kaçtım. Hobbit'i oricinıl okuyacam diye bir senemi verdim ben, yüzüklere düşman oldum o yüzden. ya.) Öte yandan okuduğum şeyin çok da boş beleş olmaması lazım, yoksa kolay okunur derken brain killer sülalesinden İsanın Kutsal Kasesi olsun, Haydi Evrene Mesaj Gönderelim olsun bir şeyler bulur onu okurdum, yapabilirdim.

Ayn Rand'ı da, Atlas'ı da sklememek gayet mümkün onu da söyleyeyim, zamanında ses getirmiştir fakat zamanının ötesinde bir metin değil. Yine de bu dediğim tarzdan boş beleş kefesine koymak pek tabii ayılık olur, bu da bir gerçek. Üstüne üstlük bir miktar felsefi de sayılabilir ancak metnin kendisini felsefi olarak nitelendirmek zor. Güzel tarafı da, fırsatçı pis kapitalistlerin tarafını tutuyor olması. Toplumun faydasını gözeten tipleri ise hep beceriksiz ve dangalak olarak tasvir edip nerde kötünde kurt kaynayan akıllı ama bi o kadar da fırsatçı, paragöz, işkolik bir adam var onu da öve öve bitirememesi metnin bir başka küt tarafı. Şöyle ki, kapitalist, kar gözeten, dini imanı para olan tipler "halkın da canı cehenneme canıım ordan havyarı uzatır mısın balım" tribinde değiller, sadece aman topluma fayda, aman diğer işletmecileri koruyalım kollayalım kafasındaki adamlar fazlasıyla dangalak. Bu bir yerden sonra insana çok batıyor ama kitabı 1960 senesinde okusan bu kadar batmazd. Zira o tarihlerde ne filmlerde ne romanlarda karakterlere boyut ekleyeyim aman onu çeşitlendireyim, iyi yönlerini kötü yönlerini, ruhsal gelgitlerini göstereyim tarzı gayretler göremiyoruz. Burada Nicholai Hel'in de 70'lerde çok ses getirmiş bir karakter olduğunu hatırlatırım. 70'ler neree, 1957 nere*. O yüzden Atlas Shrugged'ın bu özürünü görmezden geliyoruz çünkü kendisi daha büyük bir amaca hizmet ediyor, for the greater good, for the greater kapitalizim.

Bu resimde ise Ayn Rand'ı görüyoruz.

Benim bundan sonra yazacaklarım yer yer spoiler, bol miktarda karakter dedikodusu içeriyor. Görelim.

- Dagny Taggart ne sopa bi karakter lan? Yer yer içimden oha hayvan demek geliyor kensine. Dagny bence Ayn Rand'ın hayalindeki kendisi, hatta memleketini koyup gelip Yeni Dünya'nın ideolojisine saygı duruşlu kitap kazandıracak karakterde her kadının rüyası. Hırslı, çalışkan, duygusuz, manyak. o yee...

- Hank Rearden'la tanıştığımız o gece, karanlık gece, metal dökülüyor gökyüzüne kıvılcımlar yükseliyor filan, içimi sıkıntılar bastı o gece. Ayn Rand, sanayi, para, üretim aşığı bi insan sanırım ama sanayi tasviri tam Edebiyatçı işi. Yani bi insan hem sanayi olayını benimseyip hem de metale döküme bu derece romantik methiye düzemez. Döküm seyrederken yok ateşler gökyüzünde oynaştı da yok kor haline gelmiş metal geceye hayat verdi diye hislenmek benim aklıma gelmiyor, iş başka edebiyat başka.

- Rearden'ın yerinde olsam soyadımı değiştirir ailemi reddederim, hepsini tek tek çeker vururum ne bilim. Evet onlar da alabildiğine küt ve salak o karakterlerden. Her biri.

- Dönemin entel camiası öyle dangalak ki insan zekasının çaresizliğine bir saygı duruşu görüyor orada, saygıya durası geliyor. Nası tarif edeyim böyle Nihilist gibi ama her şeyi anlamış görmüş geçirmiş yarmış olduğundan değil, ezikliğinden. Ezik Nihilizmini bildin mi?

- İtiraf ediyorum kitabı bir süre Dagny kime verecek diye okudum. Aslan kapitalikler ezik sosyalikimsiler anafikrini kavramak zor değil zaten. Fakat oradan sonra yaklaşık bi 300-400 sayfa var sırf ilk kitapta, bi şeyler için meraklanmak şart, o da takdir edersiniz tren rayıydı, Rearden Metaldi olmuyor. Ne bilim Frisco'nun malı olsun performansı olsun, gizli amaçları falan bunlar da merak konusu.

- John Galt kim abi, ne demek John Galt var mı öyle biri?

- Burası spoiler olabilir. Hank Rearden'e yazık ya, adamın ahlakı alt üst oldu. Sonunda kendini intihar eder bu bi de. Çok püriten ahlak, haftada bir karıma yaklaşayım yeter kafası nereye kadar be Hank? Dagny'e bak da örnek al, bence siz fakbadisiniz ama 50lerde fakbadi diye bişey olmadığı için adını koyamıyosunuz. Bir de bence Hank bizim zamanımızda yaşasaydı ilk iş ve daima Dagny'nin ağzına verirdi. O zamanlar bu tarz kitaplarda yok tabi böyle şeyler, hem okuyucu hazır değil.

- Dagny'nin iş görünce aklını kaçırması, lokomotif motorlarına anlamsız hayranlıklar duymasından fenalık geldi arkadaş. Bir de sürekli gri giyiyor anladığım kadarıyla. O da neyse de insan yasak aşkıynan tatile çıkarken niye tayyör giyer bana onu anlat?

- Danneskjöld diye bi adam var, Francisco D'Anconia'yla bişeyler çevirebilir bunlar.

Logolar son derece şık olmuş kim yaptıysa

Böyleyken böyle, ilk kitabı bitirmeme az kaldı daha titreyerek silkinen Atlas'ların diyarına gelemedik. Benim bildiğim kitapta asıl üreten, üretimi düşünen kesimin bir nevi grev yaparak birdenbire işi bırakması durumu anlatılacak fakat daha Atlas'ın sırtına gökleri anca yükledik, "bi sn geliyorum" diye kaçması da ikinci kitap olsa gerek. Üçüncü kitapta Atlas'ın silkinmesi ve kısmetse intikamını görmeyi umuyorum. Hem Atlas diye biri yok aslında, o aslında bi fikir çaktın mı? Hehe...

*Atlas Shrugged ilk defa 1957'de yayınlanmış.

kısa kısa - merak

2009-09-19T09:51:00.000+03:00

- Bir dönem Türk filmlerinde epey meşhur bir isim olmasına rağmen Şermin adında birini ne duydum, ne böyle birisiyle tanıştım. Hiç kullanılmış mıdır acaba bu isim, kimseye verilmiş midir, değilse neden filmlerde vardır, gökten mi düşmüştür?

- Modadan fotoğraftan pek anlamıyorum, anlayan da nasıl yapıyor bilmiyorum ama moda fotoğrafçılarının merdivende poz verdirme olayı nedir aga? Ablayı merdivene oturt, bir ayak aşağı bir ayak yukarı ooo bacaklar da uzunmuş, çantayı iki basamak aşağı. Ya da ablayı yatır merdivene boylu boyunca, saçları ser basamaklara, yukardan bak. Alternoysan ablayı tersine yatır merdivene, kafa aşağıda bacaklar yukarda. Karl Lagerfeld bile yapıyor bunu, neden?

- Lost. Binbir türlü gizem filan ama ilk sezonda ölüleri gömdükleri kazma kürek nerden geldi ben hala onu merak ediyorum. Hatch yoktu daha, millet adayı ıssız sanıyodu yani bi yerde kürek görünce noliy la demedi mi bunlar? Ne bilim yani uçakta bulunası bir şey de değil ki, 56 parça safari bıçak takımı taşıyan var ama kazma kürek?

- Küçüklüğümden beri kaybolan eşyalarım nereye gider merak ederim. Nerde unuttum, başlarına ne geldi, aslında bir yerlerde duruyor da haberim mi yok?

- Hani yazarlar ya kah kitaplara, kah köşe yazılarına, kah bloglara "sağlam bir küfür savurdu". Hah o savrulan küfrü merak ederim ben hep, bir de neden savrulduğunu. Ben küfrü sadece edebiliyorum, adam savuruyor arkadaş? Ne kadar sağlam olduğunu da merak ediyorum aslında, ayağım kaysa refleks olarak hananısiğğ diyen bi adamım, o sabasağlam küfrü duyunca sarsılır mıyım acaba?

- Çubuk krakerin içinde ne var? Bildiğin Ülker çıbık kraker işte, nası bi lezzet bu ye ye doymuyorum doyamıyorum...

- Kaşar peynirinin o bodur silindir konfigürasyonu neden öyledir? Kullanımda hiçbir kolaylığı yok, keserken de illa ki eciş bücüş oluyor bir yerden sonra. Geometrik hesap yabmaktan kafam ısınıyor öyle böyle değil. İmalatın getirdiği bir mecburiyettir belkim derdim ama yok, gördüm nasıl yapıldığını. En son kazanda sıcak erimiş kaşar oluyor onu da yuvarlak kalıba koyuyorlar. Neden? Şöyle ağıza atmalık dilim ebatlarında kesilecek şekilde zopa gibi kaşar yapılsın, kek gibi kesip yiyelim onu. Neden yapılmıyor?

etkili insanların 35 alışkanlığı

2009-09-15T09:57:00.004+03:00

1. Güne erken başlamak.
Şaka len şaka, etkili insan alışkanlığı filan yazmıyorum ama günün birinde etkili bi insan olursam şu erken kalkmanın bi sike derman olmadığını haykıracam cümle aleme. Sırf bu yüzden etkisi otoritelerce onaylanmış bir insan olmaya and içtim içecem (and içmek diye kan filan içiyolar dimi, tereddüt ettim o bakımdan).

Arkadaş sabah uykusunu sevmeyen insandan insan olur mu ya? Hayat damarları kopmuş onun... Ne tango, ne caz, ne peru seyahati verebilir o sabah uykusunun keyfini. Sen etkili insan ol, yok şu bu hobim var diye konuş, ondan sonra da "Her sabah saat 6da muhakkak kalkar sporumu yapar duşumu alırım. Güne ondan sonra başlarım" teheeey hacı naptın sen, ben şimdi senin hayattan zevk aldığına nası inanayım? Maaşlı çalışan mısın sabah 8de işinin başına gidiyosun? Hadi çok heyecanlısın gece boyunca işin başına yıkıldı mı onu merak ettin (bunu ben de yapabilirim, kendi işim olunca erken gitmek filan, çok atıp tutmayayım) sabah 6da kalkmak ne ulan? Deli mi zikti seni ne işin var o saatte ayakta?

Bi insan hem erken kalkıp hem de hayattan zevk aldığına inandıramaz beni. Çok uyumak demiyorum bak. Erken kalkmak. Kaç saat uyuduğum önemli değil abi 10 saat de uyusam bana 6da kalk dediler miydi akıl almaz bir kendine acıma durumunda buluyorum kendimi, hayatın yükü omuzlarıma biniyor, iş hayatına lanet ediyorum ve erken kalkılmayacak iş olsun çamurdan olsun diye abuk subuk alternatif kariyerler üretiyorum. Hayattan, kuşlardan, kitaplardan ve kurabiyeden dahi haz alamayacak halde oluyorum, tükeniyorum be...

tarihin arka odasında oturdum pinekledim

2009-09-06T00:12:00.007+03:00

Haber Türk'te Tarihin Arka Odası diye program var, bayadır ara ara takılıyorum buna cumartesileri. Murat Bardakçı'yı herkes Tarihçi sanıyor, o da Tarih gurusu gibi takılıyo ilginç bişey. Önceleri Murat Bardakçı'yla Tarihçi galiba bi amca yapardı bu programı, sonraları Pelin Batu eklemlendi bunlara, o da Tarihçi değil. Ama elinden geldiğince konuşuyor, arada efsaneler hikayeler anlatıyor. Şu anda kedilerle ilgili bi hikaye anlatıyor mesela, mavi tuvaletimsi bir şey giymiş, gözalıcı mavilikte şalı, boynunda beyaz boncuk kolyesi, inanılmaz derecede ninem topuzuyla çıkmış bu hafta ekranlara. Çoğunlukla ilginç şeyler giyiyor zaten, merakla takip ediyorum.

Ondan önce Kısa Devre diye bir şey vardı bilmemne kanalda, aynı gün aynı saatlerde, orda çıkardı Pelin Batu. Yanında da MorveÖtesi Harun, bir de adı Cem olan psikiyatr bir adam. Bi keresinde Mazhar Alanson gelmişti feci silkelemişti bu abiyi. Ondan bi zaman sonra Pelin Batu Tarihin Arka Odasına geçti, bu adamları görmez oldum. Kısa Devre sanırım yalan oldu. Yani Pelinim Batum olmadan iki sapın ekranlarda tutunabilmesi zordu sanırım. Ya da Alanson olayını atlatamamışlardı, bilemiyorum.

Pelinim Batu'yu sanırsam ilk defa bir Roll'da görmüştüm. Röportajı vardı sayfalarca, bilhassa çocukluğundan bahsettiği bölümleri çok ElifŞafaksal bulmuştum. Sonra işte birtakım müzik dinletilmiş kendisine, "aa, Radiohead değil mi bu? Evet biliyorum bu albümü, ben bilmemkaç yaşındayken çıkmıştı" gibi ileri geri konuşuyordu. Kanaatim şu oldu, ya bu Pelinim Batu boş değil emmeee çok sıkıcı lan, çekilmez biri adeta? Hani herkesin etrafında vardır böyle tipler, okuduğu, öğrendiği, biriktirdiği her şeyi depresyona çeviren bir makina gibi çalışırlar. Her türlü fikir ve sanat eserini kendi bunalımına yontar ve bunalımda bir Kafka, bir Edgar Allan Poe mertebesini hedeflerler. Aha işte onlardan dediydim. Bu fikrimi de kendime sakladım zira güzel kadınlar, çekici erkekler hakkında böyle laflar edeni ortamda çok pis göt ederler, kıskanıyösün derler. Ya Pelin Batum'dan daha alımlı ya da PelinimBatum'dan daha eğitimli/kültürlü olmaya uğraşacaktım, aksi takdirde kendisi hakkında konuşmama imkan yoktu. Ben de fikirlerimi kalbime gömdüm. Pelinim Batu hakkında fikir belirtebileceğim tek bir mutlak konu vardı, o da Ahmet Hakan'ın kendisine çakım çakım çaktığıydı. Buna da kimse kıskanıyorsun diyemezdi. Neyse...

Pelinim Batum'un eğitimi Tiyatrolu Felsefeli bir şeyler olsa gerek, hatırlamıyorum. İçinde Tarih yok, Tarih bilgisi menkıbe söylemekten ibaret. Başka türlü donanımı konusunda da kendisiynen sidik yarıştıracak halim yok, ne kırmızı rujuyla ne o buğulu sesiyle de yarışamam. Yarışmak istemem. Kalsın. Ahmet Hakan'ın kıllı suratını da istemem, o da kalsın. Ama bişey söylemem lazım bak bişey yazıcam, bunca şeyi de "kıskandın da ondan daşhak geçiyon kızla" demesinler diye yazdım. Boncuk kolyesinde de gözüm yok hayır.

Olay şu, kitap bakıyo bunlar. Kitaptaki figüre bakıyo ablam,

P.B.: hıhı... iki... kafalı... kartal...
Tarihçi abi.: çift başlı
P.B.: hııı... çift başlı...

Ne enstantane dimi ama?

(Nöt: Foto tarihinarkaodasi.blogspot.com adlı siteden. Blogu da varmış iyi mi?)

iş görüşmemesi

2009-09-03T12:41:00.006+03:00

İzine çıkıp evde mal mal oturan dallamayı bildin mi, o benim işte. Dedim ramazan ramazan anacığımın babacığımın dizinin dibinde heh heh tabii biraz şartlar icabından biraz da vay tatile gideyim güneş altında yatayım sevdam olmadığından, evropa'nın muhteşem ortaçağ şehirlerinde daban dövmeye de şimdilik kendimi hazır hissetmediğimden böyle evde, kendimiz bi tatil hazırladım kendime, iyi de yapmışım. Madem tatilim var, sittimin işine gitmeyeyim de ne olursa olsun fikri de önemli bir motiv tabii.

Bi de neyi merak ettim biliyo musun, acaba dedim arada özler miyim dinlenince, dört elle sarılır mıyım işlere, bir çırpıda hözört diye bitirir olur muyum işleri?

Cevap veriyorum, hayır.

Aradan geçen zamanda farkettim ki işyerimi hiç özlemedim, bilakis time for a change beybi, üstelik gelmiş de geçiyor. Yaptığım şeyi seviyorum o ayrı, orada çalışmayı sevmiyorum sadece. İyice bir de sigerim moduna girmişim, işyerinde üslubum bi bakar mısın canım ciğerim, kuzuciğim kıvamına gelmek üzere. Zaten bir süredir yeni iş tekliflerine kucak açmış vaziyetteyim. İlgilenir misinizlerle ilgileniyorum, gerekirse ilanlara bir tek tıkla başvuruyorum, başvurmalara doymuyorum. O halde yarın görüşebilir miyizlere pek tabii diyorum. Hemen ardından saat kararlaştırılıyor, saat 6 ise kabul görmüyor "amaaa 6da mesaimiz bitiyöööör".

Lan? Sen daha demincek bana sormadın mı filanca yerde çalışıyor görünüyorsunuz, doğru mu diye, sen bana bu iş teklifini belki de hala kovulmamış olduğum için getirmiyor musun? Ben de senin mesai saatlerinde çalışıyor oluyorum, farkında değil misin bunun? Peki cumartesi? Maaaleseeef, cumartesi çalışmıyoruz. Peki iş görüşmelerini mesainiz sırasında mı yapıyorsunuz, işleriniz nasıl yetişiyor? Benim napmamı bekliyorsunuz, işyerimden hastayım ustayım diye izin alıp size koşmamı mı? Bunu yaptığımı bile bile, yarın size de yapacağımı bile bile istiyorsunuz bunu, ciddi ciddi sordum çünkü "istenen bu mudur" diye, evet buymuş.

Şimdilik bana bu tarz dallamatör taleplerle gelen işyerlerini pek kaale almıyorum, denk getirirsem yetkili filan, biraz haşlayabilirim. Tuzum kuru ya, hazır işim var, hani henüz açlıktan ağzım kokmadığı için istediğimi söyleyebilirim, coştukça coşabilirim. Gerçi gelip böyle hayda hoyda diye adam haşlayan elemanı kim ister şirketinde bilmiyorum, ben onları ister miyim onu da bilmiyorum. Belki birinin kafasına dank eder, belki üstümüzden bir kuş geçer diye yapacağım bunları. Kendimi toplumsal farkındalığın bir neferi addediyorum, misyon edindim durup dururken.

Aynı misyonun bir bölümünü de kısfmet olur da düzgün bi iş bulursam, ya da hayatıma bambaşka bir yön vermeye kesin karar verirsem istifa edeceğim mevcut işimin direği füdürüme atacağım tirada yükledim. Bu çalışmamda da söylenemeyenleri söylemek, dank ettirmek gibi bir amaç edindim, çok bir amaç insanıymışım gibi.

Şu an gaza gelip bu tiradı atıp istifa edebilir, iş görüşmelerini ibineliğine mesai sonu ya da haftasonuna aldırmaya çalışabilir, bu rahatlamanın getirdiği serbest düşüş etkisiyle yeni bir eve çıkabilirim. Çok sınırdayım bildiğin gibi değil, bir "aslında her şey biraz cesaretten ibaret, bak kapılar nasıl açılacak önünde bir bir" temalı römantik komedi bardağı taşıran son damla olabilir. Rica ediyorum ani hareket yapma.

my name is randy

2009-08-28T23:28:00.004+03:00

My Name is Earl'de Earl'ün kardeşi var ya Randy, bu o Randy. Şöyle bir lafına denk geldim akşamile;

"I'm Randy, I live in a motel. I have three pair of pants and five shirts... That's pretty much everything about me."

Randy'ciğim burada kendini bir little brother bulma işi için tanıtıyor. Çocuk yuvası hesabı bir yer, çocukları bi abiyle eşleştiriyorlar oynasın etsin diye. Gerçekte var mı böyle bir şey bilmem tabii de, işte Randy de buraya kardeş edinmeye gidince kendini böyle anlatıyor. Kendisi aptallık konusunda adeta bir anıt, bir saygı duruşu. My Name is Earl'ün genel olayı da çoğunlukla fakirlik, aptallık üzerine zaten. Karakterlerin tamamı inanılmaz derecede aptal, inanılmaz derecede fakir, bir o kadar da kurnaz. Bizde şark kurnazlığı denen şeyin bi değişiği, waspçası. Aralarında bir tek Randy saf. Fakir, aptal ama kurnaz değil.

Sol baştaki arkadaş Randy. Canım benim.

Bir de değişik tarafı bizim bildiğimiz, filmlerde dizilerde gördüğümüz bahçeli iki katlı tahtadan evlerde oturan son derece orta sınıf Amerikan ailesi yok burda. Hani sanırsın ki en fakir Amerikalı bile yemyeşil çimenleri taze biçilmiş bakımlı bahçesi olan iki katlı bi evde yaşıyor, her çocuğun ayrı odası var falan, hah işte yalanmış o. Earl tayfası gayet motelde ve karavanda yaşayan, onun da en rezilinde, karavan parkın en pisinde takılıp düğündü partiydi olaylarını parkta yapan tiplerden oluşuyor. Karavanlarına haciz gelebiliyor, buzdolapları dökülüyor ve bulaşık makineleri yok. Bu acayip derecede fakir ve bir o kadar da aptal ama fırsatını buldu mu dolandırıcılık peşindeki enteresan tayfanın bütün komikliği de burdan çıkıyor.

Şimdi ben düşünüyorum bizim buralarda aynı böyle fakir, kafası pek de çalışmayan ama kendini de çok akıllı, çok kurnaz sanan bir insan güruhu yok mu, var.
Peki biz bunlarla dilediğimizce taşhak geçebiliyor muyuz?
Hayır.
Neden peki?
Çünkü ayıp.
Aptallık ayıp değil ama aptallıkla alay etmek ayıp.
Zavallılık ayıp değil ama zavallılıkla alay etmek ayıp.
Zaafları yüze vurmak, bunların üzerinden komiklik yapmak kabalık.

Bi insanın aptallığıyla ancak o çok zenginse dalga geçebilirsin. Yani bu insan Şamdan'da filan çıkıyorsa ya da ünlüyse bi lafını alıp "ahahah salağa bak" diyebilirsin ama bilmemne varoşlardan gelme bi adamsa bunu yapamazsın, yazıkçılar kızar çünkü. Ne var yani onlar yapamaz mı onlar edemez mi onlar konuşamaz mı deyiciler türer, sonra hep beraber zavallılığa övgü düzülür. Pis abazan herifler gerzek gerzek sevgi aşk barış diye konuşurlar mesela, bi ağız tadıyla gerizekalı diyemezsin. Hayvanoğlu hayvan herifler bulunduğun mekanda türlü maymunluk yaparlar, bunlar varoşsa asla vay ayı diyemezsin. Sanki onun insan bulunan mekanda insan gibi davranmayı, kokmamayı, gürültü yapmamayı öğrenmemiş olması senin suçunmuş gibi amaYazıkODaEğitimAlsaydıböböböböbö deyiciler şaha kalkar, bi Ayşe Özyılmazel olursun insanların gözünde. Karıların kaosuna sesini çıkaramazsın, bu cahal ve gerizekalı topluluğun kadını da erkeği de ham birer ayıdır, ortak kullanım alanlarında etrafında insan bulunduğu bilinci gelişmemiştir ve fakat sen buna ses edemezsin. Çünkü yazık.

Bak şimdi ben de biliyorum bazı şeyler var dalga geçilmez. İnsanın elinde olmayan, değiştiremeyeceği şeyler, burnunun şekli mesela. Adamın ağzı böyle gözü böyle diye dalga geçemezsin, geçmemelisin çünkü onun sahibi adamın kendisi değil. Ama mallık, ayılık, vurdumduymazlık tam olarak bu adamın eseri. Ay yazııık kötü çevre kötü aile bikbikbik hayır efendim, niye o zaman aynı aileden çıkan beş çocuğun beşi bir olmuyor? Boktan çevreden düzgün adam çıkmıyor mu, gayet çıkıyor. Eee demek ki insanın karakteriyle, farkındalığıyla alakalı dimi bu. Hayvanoğlu hayvanlık, aptallık kader değildir. Basbayağı seçimdir. Ben de bu adamın kendi seçtiği zavallılıkla alay eder, hayvanlığına gönlümce saydırırım. Bana yazık diye gelmeyin, size de saydırırım.
(abi gerçekten sana demiyorum, sen alınma güzel abim)

biz kreativ blogger olmuşak

2009-08-21T09:33:00.006+03:00

Çıkıdak çıkıdak çukeeellleeee çıkıdak çıkıdak çukeeellleee...

Şu kısa blogum hayatında bir ödül gördü kreativ oldu. Makyaj Günlüğü Hacer'e çok fena teşekkür ediyorum. Şimdi benimle ilgili 7 ilginç şeyi yazmam lazımmış. Bakalım.

Bir. Yumuşak sebze yiyemem. Sebze yemeği yiyemem. Pişmiş domates, biber, kabak, patlıcan vs. böyle yumuş yumuş. Yosuna basmışçasına huylanırım.

İki. Okula başlayıncaya kadar sütü biberondan içtim. Herhangi bir şeyi bardaktan da biberondan içer gibi içerim. Annem bunu hep yüzüme vurur.

Üç. O kadar ufak tefek ve bebe tipli bir insanım ki tanımayan biri en fazla 16-17 diyor. 26 yaşındayım halbuki.

Dört. Kaşlarımı almıyorum ondan olabilir. Çayırsı olmadıkları için seviyorum onları, ellemiyorum hiç.

Beş. Dört yaşında okumaya başlamışım. Öyle diyorlar.

Altı. Denizi, güneşi hiç sevmem. Yaz mevsimini de sevmem zaten, güneşli havalarda içimi sıkıntılar basar, güneş gözüme gözüme girdikçe sinirli nalet bir insan olurum.

Yedi. Televizyon seyredemem, bunalırım. Haftada 1-2 saat seyrediyorum ama.

Bir de birilerini ödüllendirmem gerekiyor sanırım ama zaten herkes birbirini çoktan şeyettiği için (: benim tanıdığım adamlar almış. Bana kimse kalmadı. Pek kaynaşabilen biri değilim biliyor musun?

Pardon JustMakeUp almamış sanırım, ona gönderdim. Kreativ bi insan kendisi.

Editto: Ödül fotosunu da ekledim, artık bir tam bir bütünüm.
Bi de aklıma bişey daha geldi, yani genelde insanlara ilginç geliyor yazayım dedim. Benim kulaklarım delik değil. Küpe müpe takmıyorum, takamıyorum. Deldirmiyorum da. Öyle.

kısa kısa - nefret II

2009-08-19T09:46:00.000+03:00

- BenÇokDürüstümcüler. HerkesiKendimGibiSanıyorumcular. Türküm, doğruyum, dürüstüm, dobrayım insanları. Dürüstçülerle dobracıları pek ayıramadım aşağıda inceleyeceğim sanırım. (thanx to JustMakeUp)

- Hah evet dobra, dobrayım insanları. Öküzdür bunlar genelde, nerde ne konuşacaklarını bilmezler "..o yüzden hiç arkadaşım yoktur" diye devam ederler. Uzun uzun tahlil etmeye gerek yok işte, her yerdeler.
Geçenlerde son derece upgrade edilmiş bir versiyonuyla muhatap oldum, "ben hiçç arkadan konuşmam, her şeyi insanların yüzüne söylerim" dedi. Lan dur bunu çekip uzatasım geldi şimdi.

- Ergenlik bunalımı. Of of ne desem bilmiyorum hep bu emoluk, gotiklik, sataniklik tarzı şeyler bundan besleniyor. Dikkat et bak bir ergenin ergenlikten çıkma süresi kadar devam etti bunların hepsinin etkisi. Sonra o ergenler o işi bıraktı, arkadan gelenler başka bişey icat etti. Bu böyle. İnternet üzerindeki içeriğin hatrı sayılır miktarı da ergenlikBunalımı-driven. O içerikten nasıl tiksiniyorum bir bilsen...

- Çalmayın çırpmayın konulu sağ tık mesajları, buna rağmen linkin yeni pencerede açılmaması. Geçen biri JavaScriptlen alert koymuş bi kamyon çemkirdi bana. İyi iyi tamam dedim tıkladım linki ve tahmin edin ne oldu, evet aynı pencerede açıldı. Benim de user experienceimin içine edildi. Öte yandan metin seçiliyor mu diye baktım gayet seçiliyordu, yani metni seçip gayet ctrl+c ile kopyaladım filan. Eee ne işe yaradı senin sağ tık engeli? Ancak ctrl+c bilmeyen bir andavalı durdurabildin değil mi? Onun yerine yapsana metinlerini seçilemez, bak o kesin çözüm? Yok illa JavaScript alertiyle çemkirecek bana, komiklik yapacak.

- Ağzını aça aça cak cuk sakız çiğneyenler. Şimdi ben bunu kime söylesem otomatikman "ay iveeet iğraanç" der, "ne var ki lan ben çiğniyorum" diyenle hiç rastlaşmadım daha. Madem herkes nefret ediyor kim çiğniyor bu sakızı böyle, sen çiğnemiyorsan ben çiğnemiyorsam kim lan bu, dellendirmeyin beni!
(- dellenirsen nolur lan?
- abi kusura bakma sana demedim)

- Bilgisayara pc diyenler. pc'yi açtım, pc bozuk, pc aşşa, pc yukarı, pc mühendisi? Jenerik bir adı var onun, bilgisayar. Netcen sen personal mı değil mi, bırak...

- Bir şeyden şikayet edeceklerinde, kendilerince toplumsal bir yaraya parmak basacaklarında canım memleketim, güzel ülkem gibi kinayeler kullananlar, Olacak O Kadar kafası...

- Düğünlerde dans. bir sağa bir sola anlamsız salınış.

- Empati. Empati lafı, empatiden bahsedenler. Ne lan empati, hep size kurumsal eğitimlerde öğretiyorlar böyle siksok şeyleri, gelip saçma sapan konuşuyosunuz sonra. O sertifikalar kötünüze girer inşallah da o an empati yaparak anlarsınız beni.

- Benzer bir sülaleden gelen NLP. Bi ara ne furyaydı dimi, hep kandırdılar insanları "beyninizi programlayarak hayatınızı değiştirin" filan diye. Hayatı bu şekilde değişen tek bir kimse bilmiyorum. Hala inanan var buna, yazık.

- Pozitif enerji, pozitif lafı, negatif enerji... Nedir yani "seni hiç sevmiyorum sütoğlan" demek kötü de negatif insanlar, negatif enerji demek iyi mi? Enerji diye bişey uydurmuşunuz arkadaş nerde bi götünde kurt kaynayan var "ayy çok pozitif bi insan, ay pozitif enerji kaynağım", nerde bi gudubet var ona da "negatif bi insan"... Sevdim de, sevmedim de, ne diye element uyduruyosun ki?

- Aleti edevatı kökleyerek kullananlar. Son sözüm size. Bunlar dışardan gelir "vıyh çok sıcak dur klimayı açayım" der başlar bipbip aleti oynamaya. En düşük sıcaklığa getirip fanı da köklediler mi yanık bağırlara şifa olacak sanırlar. Aynı şekilde sıcağı köklemekten, tost çabuk olsun, yemek çabuk olsun, ütü iyi ütülesin diye görebildiği her düğmeye, termostata abanmak suretiyle tatmin olurlar. Halbuki bak bu klima hayvanının görünen en düşük sıcaklığı 16 derece ama 20 derecede daha verimli çalışıyor. Her türlü düzenekte var bu. Ayrıca ideal oda sıcaklığı 22-23 derece filan. Seni mühendis yapanın amına koyyim ben. Üşüyorum lan?

- Derece merece dedim de aklıma geldi. Isı - sıcaklık ayrımı bilmeyenler, cahil takımı. "21 derece ısı" diye konuşur bunlar. Derece diye ısı olmaz, ısı enerjidir.

açıkça anlatanlar, şöyle söyleyenler

2009-08-17T10:54:00.000+03:00

Sanki lafın bir de kapalısı, kinayelisi var değil mi?
Sanki şöyle söylemek dışında zibilyon tane söylemek biliyor da aradan seçip şöyle söylüyor değil mi?
Bu ne kendini önemsemektir ya rab diye inleyesimiz gelmez mi?

Gelir.

Karşımda "açıkçası onları pek önemsemiyoruz" dendikçe dalar giderim, neden açıkça anlatıyor bana, samimiyetimiz nedir derim. Neden açıyor bana içini, ilk defa alışveriş yaptığım satıcının "sana 25 olur" demesinden ne farkı var açıkça anlatanın? Kimim ki ben? Ama o düşünüyor mu bunu, söyledi gitti açıkça. Döktü bana içini dürüstçe. Belki de ingiliççe kompozisyon yazma tekniklerinden however, therefore, in conclusion gibi görüyor konuşma dilinde açık olmayı, bir olmazsa olmaz, ifadeye zenginlik katan bir unsur gibi görüyor. Alabildiğine açıyor kalbini. Kah şöyle söylüyor bana daha net, daha basit anlatmak için şimdi şöyle söylim, kah dürüst takılıyor.

Benimse içim şişiyor, kahvede dünyayı kurtaran bir emekli öğretmen gibi "dil önemli, Türkçe'mizi ne hale getirdiler" diyorum. Gençlik açıldıkça açılıyor, korkuyorum.

telefon numarasını sürekli değiştiren pis pinti

2009-08-14T13:27:00.000+03:00

Aranamayan, arandığında ulaşılamayan, telefonuna "bu numara kullanılmamaktadır"lar ya da anne, koca, kardeş benzeri aile üyeleri cevap veren tipler, evet onlardan bahsediyorum, onlar telefon numarasını sürekli değiştiren dallamalar.

Bunları arayıp sormamak müstehak, aramıyorsun demeye kalkarsa da ağzına ağzına vurmak lazım. Sanki ben senin sürekli değiştirdiğin numaranı takip etmek zorundayım, sanki ben seni ararken sürekli akrabalarınla muhatap olmak zorundayım, sanki o kadar adamla konuştuktan sonra hala seninle konuşmayı isteyeceğim kadar muhteşem bir insansın... Sabrımı tükettin, ömrümü bitirdin. Başbakansın sanki her aradığımda telefonuna başkası çıkıyor, ben kardeşiyim telefonları değiştik de. Mal mısın arkadaşım sen, elindeki numarayı bütün arkadaş portföyüyle neden elaleme veriyorsun? Kimsenin numarası lazım olmuyor mu sana?

İnsan telefon numarasını neden değiştirir? Neden? O amunakoduğum operatör üç kuruş ucuza konuşturuyor diye he mi? Ben senin o küçük hesapçı kafanın içine sıçayım o zaman. Üç kuruş cebinde kalacak sandın, babayı almışsındır inşallah, sil lan telefonumu rehberinden... Senin gibi adamı arayan soranı da eşşekler siksin.

Başka? Harbiden sordum çünkü, aga dedim neden değişiyor bu numara böyle, ne ayak dedim, "o numara herkeste vardı". Vay anam vay gerekçeye bak, orospu musun sen, niye telefonunu herkes birbirine dağıtıyor? Konuşmak istemediğin adamlara a.k.a herkese neden veriyorsun numaranı? Ya da ne diye bi zamanlar numaranı verdiğin adamlardan kaçmaya çalışıyon peki, yamuk mu yaptın dengesiz misin? Yoksa hayatına sık sık yeniden yön verenlerden misin?

Aynı böyle düzenli olarak çevre değiştiren, telefon numarası değiştiren, msn değiştiren karılar var. Ay herkeste vardı, e verme olmasın herkeste? Kafana silah mı dayadılar, neden benim telefonum herkeste yok? Neden hala ilk aldığım telefon numarasını, ilk kaydolduğum msn adresini kullanıyorum acaba?

Nasıl oluyor da oluyor?

Bi gün lazım olur kenarda dursun diye abuk subuk herifleri listeme ekleyip kırıtmadığım için olabilir mi? Sürekli birbirine yamuk yapan arkadaş gruplarında profesyonel yamuk yapıcı, arkadaşının ex iyle çıkıcı değilim ondan olabilir mi peki? Ya da basitçe telefonu sadece konuşmak, iletişim kurmak, aradığımı bulmak ve arandığımda bulunmak için kullanıyorum, ne diyorsun yavrum yanlışlarda mıyım?

Bu telefon işini ciddiye alalım bak lütfen diyorum rica ediyorum.

çarli harpır gömleği

2009-08-14T11:26:00.003+03:00

Two and a Half Men'in Charlie Harper'ı var ya, ev sahibi hani, abisiyle oğlunu evde besleyen pezeveng tipli bir arkadaş? Onun gömleklerine site yapmışlar aha;

http://www.charlieharpershirts.com/homepage.html

Şaka değil üstelik, ciddi ciddi bu gömleklerden almak, alıp üstüne giymek isteyen varmış.

Sırf bu gömlekler yüzünden ben bu diziyi böyle baya eski bi şey sanıyodum da Emmy'e filan aday olduğunu görünce şaşırdım kaldıydım. Yani şu envai çeşit giyim malzemesinin bulunabildiği çağımızda bu derece çirkin gömlekleri bu derece cepli şortlarla, alabildiğine beyaz çoraplarla kombinleyen, saçları inanılmayacak derecede demode bir insanın kadın götürebilitesi ancak geçmiş zamanlarda mümkün gibi gelmişti, yanlışım varmış.

d'oh!

2009-08-04T09:44:00.003+03:00

Bu metal saplı çaydanlıkları, tencere kapaklarında metal tutacakları kim icat ediyor allasen? Malzeme teknolojisi bu kadar gelişmişken, yüksek ısı iletimli ısı dağıtımlı tencere yapmayı biliyorsun, çelikten sandviç yapıp tencerenin tavanın tabanına koyuyorsun da ısınmayan malzemeden tutma aksamı yapmaya aklın ermiyor mu ey imalatçı? Elime koluma kastın mı var senin?

Hayatında yemek yapmamış, olmuş mu diye pilavın kapağını kaldırıp bakmamış, bir gün olsun çaydanlıktan çayını kendi dökmemiş adam mutfak edevatı tasarlarsa olacağı bu işte. Sonra her şeyi tefal düşünsün. Sen düşünsene bi kere de, mal mısın?

Türk imalat, sanayi ve dahi ihracatının utanç kaynağı bu tencereler, çaydanlıklar. Gördükçe ben utanıyorum lan, bir de seviniyor musunuz acaba "ay ne güzel sap yaptık ışıl ışıl paslanmaz çelikten" diye?

şaka yapma hiyerarşisi

2009-08-03T14:18:00.008+03:00

Okul, işyeri gibi ortamlarda elemanlar belli bir süre orada bulunmuşlarsa kaçınılmaz olarak kaynaşır, ufak ufak şakalaşmaya başlar. Tayfanın hayvanlık seviyesine, ortamdaki kız miktarına göre bu şakanın dozu ve içerdiği küfür miktarı değişkenlik gösterir. Böyle yerlerde sıkça düşülen yanlışlardan biri de ortamdaki rahatlığa bakarak herkese şaka yapabileceğini düşünmektir.

Diyelim ki ben bardak, arkadaşım tava ve ortamda birtakım kişiler birbirimizle hafif alay ederek şakalaşıyoruz. Kepçe ise yeni, ama tavayla biraz muhabbeti var, benimle yok. Tava bana şaka yapıyorsa bu kepçeye aynı hakkı vermez. Burada kepçe samimiyeti ölçüsünde ancak tavaya şaka yapabilir, bana yapamaz.

Mekana adımını yeni atmış hevesli arkadaşlarla pek kimseye bulaşmayan, bireysel olarak samimiyet kurmamış adamlar bu durum için en kuvvetli adaylarımız oluyor. Havadaki rahatlığı fırsat bilerek orada bir başkasının şaka yaptığı kişiye aynı rahatlıkla şaka edeceklerdir. Şaka edilen taraf insancıl ve anlayışlıysa bu arkadaşı bozmaz, hatta genellikle bozmaz. Bu salak da ortamlara aktım, nası da popüler oldum, "beni severler yeaa" gibi gereksiz triplere girer. Bu gidişe bir dur denmezse bünyesinde bulunan yavşaklığın boyutuna göre günden güne daha da çekilmez hale gelir.

Ne yapmalı?

Fütursuzca bozmalı. Bu kadar. Ortamda kötü insan olur muyum diye düşünmeye dahi gerek yok. Tabii basit bir yavşaklık için adamın hayatını karartmadan, şöyle yerini bildirir mahiyette ince bir ayar gibi.

Peki ama nasıl?

Ciddileşerek. Siz abuk subuk konuşurken bu adam da abuk bir laf edecek, hemen o laf ciddiymiş gibi konuşun, ciddi bir ses tonuyla "niye ki?", "yok canım o kadar da değil" yapın. Haddini bilsin yavşak. Bir yapar iki yapar sonra bırakır, "buna şaka yapılmıyo yeaa" der vazgeçer.

Taarruz ederek. Bu yavşak hakkında bir fikriniz var değil mi? Ne bilim çok konuşuyordur, şişmandır, dikkatsizdir, muhakkak bir zaafı vardır. Yardırın. Sinirinize yenik düşmeden, aynı şaka modunu koruyarak "seni almıcaklarmış girişte göt çapı ölçülüyomuş eheheh" gibi. Yavşak bozulacak, ama herkesin güldüğü o güzel ortamı bozmayı götü yemeyecektir. Bir daha da size ilişmeyecektir.

Alenen siglemeyerek. Manasız manasız bakın, bir şey söylemeden kafayı çevirin. Ya da duymamış gibi yapın. Daha da hayvanlaşmak isterseniz sorarak şakasını birkaç kere tekrarlatın, o esprimsi iyice manasızlaşsın, gerekirse yanınızdakine dönüp "ne dedi anlamadım" deyin.

Bak az evvel bu tiplerden biri yanımdaki adamın kafasına kafasına memelerini vurarak onu dışarı çıkmaya zorladı. Ciddiyim. İşleri buraya getirmeden önlem almak lazım, tedbir hayat kurtarır.

Gözlerinizden öperim.

dert babası

2009-08-02T14:08:00.006+03:00

Mad Men'i seyrederken aklıma geldi, bizim esas abinin kezban karısı var ya Beth, psikologa gidiyor filan. Yattığı yerden bütün gün anlatıyor, eleman yazıyor, arada kocası sorunca bilgi veriyor bir de - vay anasını 60larda hayat, etik metik cidden acayipmiş. Fakat kadın anlatırken psikologun tek bir kelime ettiğini, yorum yaptığını duymuyoruz. Varsa yoksa "devam edin", "anlatın anlatın içinizde kalmasın" diye gaz vermece. Yani bir nevi dağlara taşlara anlatıyor ablam.

Şimdi şöyle ki, zaten psikologun karşımızda arkadaşımızmış gibi "ee sen ne dedin?" "yaa ayıp etmiş tabi" diye konuşmasını beklemiyoruz ama arada "tabii bunların sizin çocukluğunuzda annenizle olan şu şu olayınızla alakası var, öfke dolusunuz" gibi şeyler zırvalamasını bekleriz. Öfke, that's the keyword baby, tüm kötülüklerin anası.

Blog olayı doğdu, büyüdü, popülerleşti, ardından hızla boku çıktı. Kimisi dedi ki vay efendim ben ne istersem onu yazarım, sigerim sogarım beğenmeyen okumasın. Kimisi dedi, iyi güzel de bu kadarı fazla, kimisi de bloggerlar eziktir, internet üzerinde yazan, takma adla içerik oluşturan herkes ezik, herkes korkak, herkes sivilceli, alabildiğine gözlüklü ve dahi ruh hastasıdır dedi. İnsanların arasında ezik, korkak, gözlüklü, ruh hastası ve sivilcelisi bol miktarda var, bu miktarın bir kısmı blog yazıyor. Blogger buna bir kontrol koymamış henüz, bir dur yolcu manifestosu yazmamış giriş sayfasına. Önüne gelen yazıyor, yapılacak bir şey yok. Fakat bu demek değildir ki blog yazan, internet üzerinde bir yerlerde yazılarını tutup başkalarının onu okumasına izin veren her bir kişi böyledir... Nasıldır ya? Ha bulduk, farkedilme arzusuyla dolup taşmaktadır, dikkat çekmeye çalışmaktadır. Yoksa bir insan durup dururken neden özel hayatını, en mahrem duygularını, kimseye diyemediği fikirlerini internet üzerinde herkesin gözleri önüne sersin, değil mi? Bu benim de pek cevabını bilmediğim bir şeydi, öte yandan insanların teşhir etme isteğini tenkit edecek değilim. Herkes bir şeylerini ortaya serip onların beğeni almasını ister, dekolte diye bir şey var mesela, kavram. Hava sıcak diye icat edilmiş değil... Madem insanlar vücutlarını sergiliyor diye bir şey diyemiyoruz, ortaya beyinlerinden parçalar saçtıklarında da aynı super-duper çağdaş anlayışı gösterebilmemiz lazım. Değil mi Ey Özgürlük?

Teşhir sevdasına ilaveten, hani Beth ablamız vardı, psikologa anlatırken aslında dağlara taşlara anlatan. Hah işte çoğu insanın Don Draper gibi dert ortağı tutacak birer finansörü yok. O dağlara taşlara anlatma, iç dökme işinin yerini şimdi internetlere haykırmak aldı. Üstelik de beleş. Üstelik de kim okursa okusun, kim dinlerse dinlesin, hem okusun, isterse bir şey söylemesin. Dinlesin, varsın ben bilmeyeyim. Bonus olarak okusun, beğensin, daha da bonus, namım yürüsün. Madem herkesin gazetelerde köşe alacak imkanı yok, madem herkesin ünlü olacak imkanı yok, ama herkes yazmak, herkes bilinmek, herkes takdir edilmek istiyor, bırakınız yazsınlar. Yazsınlar ki ortaya başka Ajdar'lar çıkmasın.

Toplum sağlığı açısından blog faaliyetinin faydalı olduğuna inanıyorum ben. Hatta doktor olsam daha çok blogger, daha çok blogcu, daha çok sözlük yazardım güzel ve yalnız ülkeme. (nalet olsun ya adam bu lafın bu derece daşhak olacağını bilse söyler miydi acaba, "size iyilik yaramaz hayvanoğluhayvanlar" dese yeri)

2009-07-30T16:29:00.004+03:00

Bazen tam bir gerizekalı oluyorum. Şimdi dizüstü bilgisayarı toplarken farkettim.

İşyerinde taşınma işi bitti ama yerleşme, elektrik, internat tarzı altyapı işleri devam ediyor. Bu esnada dizüstü bilgisayarlarda en azından kablosuz internete çıkılabilirken masaüstüler hepten iptal. Ben de bugün getirdim kendi makinamı, bir yandan da onu çalışılabilir hale getirmek niyetim, bikaç downloadı koydum ki biri büyük baya. Gün ortası elektrikler de ethernetler de kullanılır hale geldi fakat ben bir kablo kalabalığında sadece masaüstü makinaya kablo bulduğumdan, kablosuz internet de bu sırada iptal olduğundan dizüstündeki dosyaları taşımakla filan uğraştım. Kablo bulmaya da kasmayayım dedim. Şimdi aleti toplayıp kaldırırken çantamın gözünde "nolur nolmaz hocu" diye tuttuğum ethernet kablosuyla göz göze gelince aklımdan geçti işte bu, "bazen tam bi gerizekalı oluyorum."

Hani insan kendini bilir, "ben hazırlıklıyımdır" filan der, "olucaktı böyle bişeyim" diye aranır. Yani kendinden bir beklentisi vardır böyle durumlarda, ya da hiçbir beklentisi yoktur çekicez abi der oturur. Peki ben her geçen gün nasıl oluyor da kendim kendimi tek başıma bu derece şaşırtıyorum, kendimi her geçen gün biraz daha tanıyorum?

Aynı şeyi bi seferinde dudak nemlendiricisi için yapmıştım. "Hağasittir unuttuk lan" deyip böyle bikaç gün dudaklar çatlak çatlak gezdim anamlara gittiğimde. Çantayı bile karıştırmamışım. Dönüşte boşaltırken buldum kendisini, evet aslında yanıma almışım. Fakat almış olabileceğime kendim bile inanmamışım...

Bu da böyle manasız post olsun. Kendime not.

nasıl olsa parasını ben vermiyorum'cular

2009-07-22T16:16:00.007+03:00

zuxxi.com'da vardı bu tipleme, hatırlayanlar olacaktır. İçinde bulunduğum işyeri ortamı sebebiyle ben her geçen gün daha net hatırlıyor, bu konuda doluyor da doluyorum.

Kimdir bu nasıl olsa parasını ben vermiyorum insanı? Aslında hepimizin içinde, etrafındadır. Alışveriş merkezi, lokanta gibi yerlerin tuvaletlerinde hayvan gibi sabuna kağıt havluya abanan, masadaki peçeteden ihtiyacı olmadığı halde beşer beşer alan, işyerinde klimayı gece açık bırakan, ya da ortam soğuk olduysa klimayı kapatmak yerine pencereyi açan, tuvalet kağıdını iki günde bitirip bir sonraki gelene ızdırap olan insanlar, işte onlardır. Evlerinde üçün beşin hesabını yapan bu insanlar, dışarıya çıktıklarında bir canavara dönüşürler, her yerin ışıklarını açık bırakır, bilgisayarlarını asla kapatmaz, beleş internet buldular mı download'ın gözüne gözüne vururlar. Hele bir yerde bedava yiyecek-içecek buldularsa hepten coşarlar, aldıkları yiyeceğin-içeceğin yarısını muntazaman çöpe dökerler/dökülmesine sebep olurlar.

Bizim işyerinde bol miktarda var bunlardan. Mesela bir tanesi mütemadiyen tuvalet kağıtlarını yere saçıyordu. Kağıdı bol buldum saçarım hesabı. Parasını nassolsa ben vermiyorum diye tuvalet kağıdını oraya buraya saçmasını geçtim, o tuvalet cillop gibi duruyorken nasıl bir hayvanlıkla böyle bırakmayı içine sindiriyor ona şaşırıyordum. Günün birinde çaktım maili rahat ettim, bi daha yapamadı kevaşe. Demek ki hiçbir mecburiyeti, hiçbir imkansızlığı yokmuş. Demek ki yapmasa da oluyormuş değil mi?

Bir başka tiplememiz ise buzdolabını açtığımda gördüğüm yarı dolu kola şişelerinin sebebi, baş mimarı. İbnetor açıyor şişeyi içiyor, içinde 1-2 bardaklık kola kaldıysa gazı kaçmıştır diye onu beğenmeyip yeni şişeyi açıyor. Sen de böyle canın kırk yılın başı kola istedi mi dombalak gibi yarı dolu şerbet şişelerine bakakalıyorsun, bir iki değil hem de kaç tane. Bu deyyusun "haftasonu karılarla yerim ben o parayı yeaa" diye karlı kış günü evinde kombi yakmadığını bilmesem derim ki "öyle alışmış demek, evinde de öyle yapıyor zaar". Ama yok. Tipine bakan da bunu bir şey sanır, göt.

Şimdi ben bunları uzun uzun tahlil edip karakterlerinde delik aramaya uğraşacak değilim, müsadenizle nefretimi döküyorum. Konseptimi seveyim.

mad men

2009-07-15T14:53:00.023+03:00

Bu ara Mad Men'e sardım, daha doğrusu sonunda sarabildim. İki sene önce yepisyeniyken te ilk bölümlerinde bi başlamıştım ama bir şekil devamı gelmedi, şimdilerde hazır House M.D. de tatildeyken, hazır yayınlanmış iki sezon da varken yardırıyorum.

Şimdi bu Mad Men'in konusu çok çekiyo beni, 60'lar, New York, reklamcılık filan. Ne klişe dimi? Dur bi dinle ama, bu Mad Men 2007 yazsonu çıktığı sıra ben bir kitap okuyordum adı Reklamcı. Orijinal adını filan hatırlamıyorum, zaten "başyapıt" "mutlaka okunmalı, başucuna konmalı" diyecek değilim, öyle otobüste okumalık, yanında gezdirmelik bir eğlencelik olarak edinmiştim arkadaşı ve sağolsun beni yarı yolda bırakmamış, kendisinden bekleneni hakkıyla vermişti. Üstüne bir de ben bu 60'ların dumanaltı ortamının bir güzel hastası olmuştum. Zaten bir süre öncesinde 99 Francs'ın filmini görmüşüm, kafam o biçim reklam kafası o yaz. Üstüne Mad Men çıkınca hepten delirdim haliyle. İşin ilginç tarafı paralellikler burada bitmiyor, baş kahramanımızın suburban aile hayatından ajansta copy başı olmasına, sabah akşam tüketilen martini'den ulaşımın trenle sağlandığı bir New York portresine kadar Mad Men bu kitabın kanlı canlı haliydi adeta. Ya da o yıllarda New York'ta reklamcılık yapan herkes suburbda oturur, mütemadiyen sigara sarıp martini tüketirdi, bu da muhtemel.

Böylece büyük hevesle başladım amma dizinin hem havası ağır, hem konusu ağır, hem benim yüreğim dar olunca aşkımız bir başka baharda filizlenmek üzere azalarak bitti. Heç ağır dizi seyretmemiş değilim, beni yargılamayın, Lost'a Heroes'a benzer bir şey değil, olsa söylerim. Neyse, kısmet oldu aşkımız yeniden filizlendi bu ara. Yatmadan önce yüz Mad Men darbesini almadan uyuyamıyorum, hatta uykuları unuttum. Bazı konular var ki tek başına seyrederken aklımda biriktikçe birikiyor, zihnimi muntazaman dürtüyor. Onları yazmazsam eksik kalırım.

- Her yerde bolca yazıldığı/değinildiği üzre 60'larda erkekler için kadın eğlencelik bir nesne. Evlenilecek kadın ile eğlenilecek kadın ayrımı son derece keskin. Ofisteki sekreterler eğlenilecek kadın mesela, bizim reklamcıların karıları evlenilmiş, yüce kadınlar. Hatta Sterling amca metresçi takıldığı Joan'a "sen olmasaydın evliliğim biterdi" gibi bir cümle kuruyor. Bir evlilik kurtarma aracı olarak sekreter şeyetme, alan razı veren razı. Joan'ınsa tüm fettanlığına rağmen "karını boşa beni al, evi üstüme yap" gibi ihtiraslarının olmayışı dikkat çekici. İstese Sterling'in donuna kadar alabilir oysa ki.

Joan istesin ajansı üstüne yaparım.

- Sterling çok itici bi pezevenk. Don Draper'la hem kankiş canciş takılıyor, hem de karısına alenen tacizde bulunuyor. Arkanı dönsen s.ker alimallah öyle bir tip. Saçları da gri/beyaz-kır ama boyanarak yapılmış sanırım, yaşlı mı genç mi belli değil.

- Rachel Menken gibi iş güç sahibi kadın ne ev kadını ne de sekreter gibi bir şey olmadığından erkeklere error verdiriyor, tanımlanamaz bir yaratık adeta.

- Cooper amcanın ofisine ayakkabılar çıkarılarak giriliyor, etnik midir kültürel midir nedir henüz bilmiyorum yani ben seyrettiğim bölümler itibariyle.

- Bi bölümde göbekli abilerden biri "what's with the mouse ears" diyerek sekreter Peggy'i gösterdi, o gün bugündür kızı görünce aklıma geliyo ehi ehahah fare kulak...

- Don Draper çok cool bi adam bunda cümle alem hemfikir. Nobody ever lifted that rock.

"what's with the mouse ears?"

- Dönem dizisi olarak yardırıyor abicim kadınlar makyajlarından saçlarına, tiplerinden iç çamaşırlarına kadar eski fotoğraflardan fırlamış gibiler.

- Pete Campbell tam bir ambiti, karısı ondan da beter. Kapak olmuş. İçimden bi ses bu karakteri ilerde sevdirmeye çalışacaklar diyor, o kadar uyuz oluyoruz ama..

- Don Draper'ın karısı ne uyuz bişey. Tam kezban, amerikan kezbanı. Güzellik de bir yere kadar. Ama Don da çok çektiriyor buna, dizi başladı başlayalı bi kere orgazım oldu olmadı kızceyiz. Nevrotik olacak bu gidişle.

- Bets'in kankası hamile komşu House'da son sezon tüylerimizi ürpertmiş karakter Amber(ı da oynuyor aynı zamanda. heh). Yeni gelin modunda takılıyo burda.

- Herkes sigara içiyo lan emzik gibi, Don Draper'ın uyuz karısı elinde bulaşık eldivenleriyle de içti ya bunu, orda bittim ben.

- Bizde şey vardır ya "toplumumuz ikiyüzlü efendim, erkek yapınca elinin kiri, kadın yapınca namus elden gitti", hah 60larda amerikalılar da aynen böyleymiş. Sen Don Draper, Sterling karına yavşadı karın Sterling'e iş atar gibi oldu diye bir köpür bir küplere bin... Kendin o hippi bi karı var onun koynundan çıkmıyon, iş mi şimdi bu?

- 60'larda swell diye bir laf var, "oo çogzel, süber" manasında kullanılıyor sanırım. Herkes swell aşşa swell yukarı, it's well'in kısaltması diye tahmin ediyorum. swell, modası geçmiş bişey sanırsam howdy doody gibi.

- Ateşli redhead Joan şişman mı zayıf mı çözemedim. Baya yuvarlak bi abla ama geçen Peggy'e zayıfla filan diyodu. Garip.

- Bi bölümde Don Draper hippi ablanın mekanında öteki hippicanlarla takılıyo, gece polisler filan geliyor bu hippiler içe doğru sçmaya başlıyolar ama bi yandan da özgürlük muhabbeti gırla. Don Draper sistem adamı falan olduğundan verip veriştiriyolar "seninki de hayat mı" hesabı, geç vakitte abimiz oradan ayrılmak üzere şapkasını alıp çıkarken bir tanesi "polisler dışarda, çıkamazsın" diyor, Don Draper ise geceye noktayı koyarken çocuğu da koyuyor "siz çıkamazsınız". Nitekim dışarda karşılaştığı polis de "gudivninsör" çekiyor kendisine.

- Don Draper çok cool adam.

Neticede 60'lar önemli bi zaman dilimi, seviyorum. Adamlar süper yansıtmışlar bir de, ufak tefek falsolar vardır mutlaka bilen görüyordur, benim bile bazen gözüme çarpan "lan?" dediğim yerler oluyor ama adamlar havayı öyle vermişler ki o havada o detay kaynayıp gidiyor. Düşünsene yani evlerdeki buzdolaplarından ofislerdeki daktilolara komple bir 60'lar dünyası kuruluyor kolay değil. İnsanların görüntüleri cidden eski fotoğraflardaki gibi, sadece kıyafetle olacak bir şey değil bu. Bana mesela Sterling Cooper binası fazla modern geliyor, bu zamana ait gibi, lan diyorum adamlar ne bina yapmış sene 1960'ta. Ama yapmamış da olabilirler sonuçta, 60'ları bilen biri "hade len ordan bu bina hiç olmamış ki asansöre bak muhah" diyebilir, ya da "yuh lan propagandaya bak süpermarketi nerde buldunuz ibişler" diyebilir. Biz sanıyoruz ki 1960 senesinde adamın mahallesinde bildiğimiz tam teşekküllü sübermarket var, güzel ve yalnız ülkeme süpermarket hangi senede girdi acaba diye düşüncelere garkoluyoruz (ben oluyorum tamam). Ya da adam gidiyor 30bin dolorese New York'ta daire alıyor, böyle detaylara takılmadan edemiyorum, hesap yapıyorum kitap yapıyorum arazi kapatsaymışız diyorum. Tabi.

Sözlerime burada son verirkene Don Draper'ın çok cool bir adam olduğunu tekrar belirtmeden geçemiycim.

Sterling Cooper'ın deluğanluları
soldan sağa Pete Campbell, gözlüklü abi, Don Draper, gayimsi İtalyan abi, mister Sterling, şişman abi

kısa kısa - nefret

2009-07-15T00:02:00.007+03:00

- Nutellayı ekmeğe çay kaşığıyla alıp sürene kıl olurum. Çok saçma bi yöntem yani kaşığın çukurunda kalanları asla süremezsin ekmeğe, sürmeye kalksan ekmek dağılır parçalanır. Bi de o kaşığı ekmekli ekmekli bi daha sokarsa adam kavga çıkarabilirim. Kahvaltı bıçağı var, kullanılmalı.

- Serüven kelimesine çok uyuz olurum. Neden bilmem, serüven...

- Kendinden bahsetme konseptinden nefret ederim. Kendinden bahseden insanlar, bize kendinizden bahsedin, biraz kendinden bahset... Kabız görüşmeler, gereksiz tanışıklıkların indikatörüdür kendinden bahsetmece işi.

- Kendinden bahsedenler kadar ailesinden bahsedenler de, evet size diyorum. 6.5 yaşındaki yeğeninin dün ne kadar da acayip bi laf ettiği, annesinin gençliğinde ne kadar güzel olduğu filan gibi hikayeler konuyla direktoman ilgili veya anıra anıra gülünecek kadar komik değilse anlatılmasın efem istirham ederim.

- Erken kalkan insanlar, güne erken başlamak, erken kalkmayı bi bok sanmak. Ne acı. Ne fena.

- Bir parça... "sen bir parça dinlen" "bir parça da bundan almaz mısınız", "bir parça daha kalalım" parça pinçik edesim gelir.

- Kendine bayan diyen kadın ne itici, "bir bayan olarak ben", "biz bayanlar" ben nerden siz oluyorum lan, napıyosanız kendi kendinize yapın pis bayanlar...

- Çok yiyen, hep yiyen, yemediği zamanlarda yemek konuşanlar. "Offf bi şu olucaktı" "offf esas onu şurda yicen" başka mevzunuz yok mu be?

- Bir markanın çıkardığı en karakteristik şeyler, bunları matah gibi kullananlar.
Matah değil gibi öylesine kullanan kullanabilir ama çok şahane bişeymiş gibi bunu göstere göstere... teh... Ne mi, mesela Louis Vuitton monogram desenli çanta, hem de speedy. Çok zorlandın mı bacım karar verirken, iyi düşüneydin seneye modası geçmesin? Mesela Gucci-desen kırmızı yeşil bantlı çantalar. Mesela Burberry ekosesi. Mesela topuğunda kırmızı çizgi olan Prada ayakkabı. Onları hatırlayan kaldı mı acaba... Zamanında ikişer üçer tane almış olanlar naptılar onu merak ediyorum esas, fakirlere mi dağıttılar ki? Bizim okulda vardı öyle bi kız, bu ayakkabılar yeni çıktığında daha millette bi tane varken yokken iki pradası olmasıyla meşhur olmuştu. "Haa şu iki pradası olan kız mı?" şaka yapmıyorum. Hatta çocuğun biri vardı tam altı tane pradası varmış diyolardı, borsa gibi mnkym her şeyi pradaya endekslemişiz. Herifin tipi de nası mal. Düşündüm de hakiki malmış. Modası geçince çerçeveletip duvara asmıştır artık.

- Giyim kuşam demişken, Harley Davidson botlar. Motorcu musun?

- Taksit manyaklığı. Taksit taksit her boku taksit, 30 lirayı 10 takside böldüren var deseler inanırım. Yuh.

- Nasıl da unutmuşum, hatun lafı. "haağtun".

Bu böyle devam edebilir. Etmeyebilir de.

vakıf üniversitesi yahut özel üniversite

2009-07-13T11:59:00.005+03:00

Sonuçları açıklanan öss ile zerrece alakası yok, demincek aklıma geldi, vakıf üniversitesi ile ilgili bişey yazıcam iki dakka (adı her ne kadar bu olsa da özel üniversite deriz biz, karşı değilim kim ne derse desin, küfür değil sonuçta heh). Yıllardır sorulur, bi de buraya yazayım dedim.

Özel üniversitede bursluysan adama köpek muamelesi çekiyorlarmış hocam, dışlanıyormuşsun feci...

Bu zavallı kompleksli anadolu çocuğu beyanatıyla nasıl mücadele ettim, yıllar yılı nasıl dilimde tüyler bitti anlatamam. Yavrum evladım, yok öyle bişey. Rahat ol sen, burslu diye alnında yazmıyor ya? Sen eziğin, kıltoroşun önde gideni değilsen sana kimse sırf burslusun diye kıl olmaz. Yine de oluyorlarsa kabahati bursta değil kendinde arayacaksın. Kendi para verdiği okula sen vermiyorsun diye adam sana düşmanlık edecek değil, anca "bedava mı sandın para vedim aldım" der, onu da sana demez. Sana mı veriyor ki parasını? Dese dese hocaya der, öğrenci işlerine der ki onu da boşver ayıdır onlar. Konuşma zaten o çocuklarla. Sen bileğinin hakkıyla aldığın bursun tadını çıkar, adam olmaya bak. Zaten bırak düşmanlığı bu halinle saygı bile uyandırırsın bak, görmesem söylemem. Çünkü burda bişey biliyoruz da konuşuyoruz.

Nedense Bilkent'in açıldığı zamanlardan beri var bu geyik, vay efendim kantinde burslular ve köpekler giremez yazıyomuş, yok otoparka kuşlar giremez yazmışlar, okula helikopterle giren varmış... Valla kantine yazı efsanesinin aslı var mıdır bilmem ama o yıllarda bu konsept pek oturmadığından belki bikaç ayıço yapmıştır diyorum, gelmiş geçmiş bütün özel okul çocuklarına kefil olacak değilim. Otoparka kuş girememe hikayesi de, gözlemlediğim kadarıyla istesen de olmaz şeklinde. Yani araban varsa bu bir kuş serisi olmaz hocam, zaten arabanın hedef kitlesi, segmenti filan farklı, üniversite ortamına uygun değil. Kanımca devlet okulunda da pek göremezsin bu arabalardan. Ayrıca Bilkent'liler kendilerine baksınlar, şahsen gördüm otoparklarını hiç de büyütüldüğü kadar ohannes değil. Ya da yıllar yıpratmış bilemeyeceğim. Benim okuduğum okula otopark yetişmezken, çevre halkı otoparkçılıkla ihya olmuşken ve bu arabaların yarısı bmw iken Bilkent'lilerin olayını çok gereksiz buldum. Tikky'leri de yeterince tikky değil bence. Yeteri kadar tikky olanlar İstanbul'a geliyor zaten orda görüyoruz. Helikopter meselesine gelince, bu sanırım doğruymuş. Ama üzülmeyin yani bazı insanların helikopteri var ve gerektiğinde kullanmaktan çekinmiyorlar, yapılacak bir şey yok. Daha doğrusu insanların şirketi filan var, helikopteri şirkete alıyorlar. Hem vergiden düşerler masraf görünür. Tabi olm şahıs helikopteri mi olurmuş saksıyı çalıştırsana... Neyse yani elalemin helikopteri sizi germesin dediğim gibi, tanışın bakın o da bir insan neticede. İnsanları helikopterle yargılamayın, bir şans verin.

Bir diğer yaygın efsanemiz ise Hocalar bursun kesilsin diye notunu kıt tutuyormuş, hoca bi takarsa keserler bursunu kalırsın dımdızlak şeklinde.

Şöyle ki, senin kesilen bursun yüzünden ödediğin para hocanın cebine girmiyor. Kestirdiği burs başına prim filan unut onları yok öyle bişey. Üniversitedeki hoca senin lisede parayla özel ders veren hocana benzemiyor pek, hele özel okulda bunlar genellikle evropa, amerikanya görmüş, genellikle hocalık nedir, bilim filan nedir bilen insanlar (bu beyana takılmayalım lütfen, "insanlık, hocalık evropada mı var amerikada mı var, insanımız, toprağımız.." diye gelmeyin bana. akademik dünyada görgü görenek aşağı yukarı böyle mealesef). Senin bursuna düşman olması için bir sebebi yok yani, işinde gücünde adam. Yine de notunu düşürdü, sebebin olduysa bu hoca, bir miktar kabahati kendinde arayacaksın kusura bakma. Böyle bir durumdaysan da git konuş, de ki böyle böyle, adam olacağına inandır karşındakini. Hoca da insan. Hatta o kadar insan ki hocaların geçemezsem bursum kesilecek iyi niyetini burslu olmadığı halde kullanan, bu şekilde ders geçen burssuz insan da gördüm. Kaldı ki sen iki sene yatmazsan, okula uğrar, azıcık da kafanı çalıştırırsan o sınırların altına düşmen mümkün değil. Neyse yani genel olarak eşek değilsen bursu kaybetmezsin, korkma.

Işık hızıyla da senli benli oluvermişiz kusura bakmayınız, ipin ucunu nerde kaçırdım bulamadım, düzeltmeye üşendim filan, idare ediniz, faydasını görünüz. Gözlerinizden öperim.